Dark Dreams

Εκείνη... και ο Χρόνος. Μόνο.

2011-04-27T01:16:00.000+03:00

Σήμερα ήταν μια μέρα γεμάτη από άγχος για το διάβασμα και τις εξετάσεις.

Σε τρεις βδομάδες πανελλήνιες.

Δεν ξέρω αν θα 'πρεπε να χαίρομαι ή να λυπάμαι που θα βγάλω το πολυπόθητο τυπωμένο εισιτήριο για την ανεργία.

Τέλος πάντων, η μέρα είχε αυτό το ηλίθιο συναίσθημα του άγχους των εξετάσεων.

Είχα κανονίσει όμως να πάω για καφέ νωρίς το μεσημέρι, για να ξεσκάσω λίγο.

Ξεκίνησα στην ώρα μου, με γρήγορο βήμα. Περνώντας το δρόμο απέναντι από το σπίτι μου μια ηλικιωμένη κυρία, που μένει δύο πολυκατοικίες πιο δίπλα, μπήκε στο δρόμο μου και μου είπε μια φράση που δεν κατάλαβα πολύ καλά. Κάτι σαν "είδα κοπέλα και λέω θα πηγαίνει στο ψιλικατζίδικο". Δεν έβγαζε νόημα.

"Πώς είπατε;"

"Λέω... Χθες δεν ήταν του Αγίου Γεωργίου;"

"Ναι, χθες ήταν", της είπα ευγενικά.

"Έχασα την ταυτότητά μου και πήγα να μου βγάλουν καινούρια, αλλά ήταν τόσο αγενείς... Στην αστυνομία πήγα; Δε θυμάμαι... Εκεί δεν πάμε άμα χάσουμε την ταυτότητά μας;"

"Ναι, εκεί πάμε."

"Ε, κορίτσι μου, δε μπορείς να φανταστείς πόσο αγενείς ήταν..."

Μετά άρχισε να μου λέει για τη σύνταξη που της έκοψαν, ότι δεν της φτάνουν τα λεφτά για να φάει, ότι αυτό το κράτος μόνο να ζητάει λεφτά ξέρει... Κουνούσα καταφατικά το κεφάλι μου, χωρίς να πολυκαταλαβαίνω γιατί με είχε σταματήσει στη μέση του δρόμου και μου τα λεγε.

Η πρώτη μου εντύπωση ήταν ότι είχε άνοια, Αλτσχάιμερ ή κάτι τέτοιο και θα με ρωτούσε πού μένει. Ήμουν έτοιμη να της δείξω που είναι το σπίτι της και να τελειώνει η ιστορία. Κι όμως, Εκείνη τα είχε τριακόσια. Δεν είχε άνοια, ούτε Αλτσχάιμερ.

Κι αυτό άρχισα να το καταλαβαίνω όταν το θέμα ξέφυγε από την καθημερινότητα και άρχισε να μου μιλάει για τους γάμους της. Είχε παντρευτεί δυο φορές και έμεινε χήρα και τις δύο, χωρίς να προλάβει να κάνει παιδιά. Μόνο την αδερφή της είχε στον κόσμο κι εκείνη πέθανε πριν ένα χρόνο περίπου. Είχα δει το κηδειόχαρτο στη γειτονιά, αλλά ούτε είχα δώσει σημασία. Ένας ακόμη θάνατος, για όλους εμάς. Η καταδίκη της μοναξιάς για Εκείνη. Τα καταγάλανα μάτια της έκρυβαν πολλά μυστικά, που ποτέ δεν είχα την περιέργεια να μάθω. Τι μ' ένοιαζε; Δικά μου ήταν τα προβλήματα; Εγώ είμαι νέα, έχω όλη τη ζωή μπροστά μου... Με τα προβλήματα της τρίτης ηλικίας θα ασχολιόμουν;

Η ιστορία της ζωής της ξεδιπλωνόταν μπροστά μου, χωρίς καν να έχω πει λέξη. Ξαφνικά σταμάτησα να νιώθω ότι με καθυστερεί.

Είχα απορροφηθεί τόσο πολύ από την ιστορία της, που όταν το τηλέφωνο χτύπησε άργησα να το καταλάβω και να απαντήσω.

"Με συγχωρείτε", της είπα και πριν προλάβω να το σηκώσω, με χτύπησε στον ώμο και μου είπε μ' ένα μεγάλο χαμόγελο ευγνωμοσύνης "σ' ευχαριστώ που με άκουσες".

"Να είστε καλά...", πήγα να πω, ενώ είχα ήδη σηκώσει το τηλέφωνο. Οι λέξεις μου έλιωσαν πριν τελειώσω τη φράση. Γύρισα πίσω να την κοιτάξω κι έφευγε ήδη προς το σπίτι της. Δε βιαζόταν να φτάσει. Δεν την περίμενε κανείς. Στη ζωή της οι πρωταγωνιστές ήταν πλέον δύο. Εκείνη. Και ο χρόνος. Μόνο.

Δεν προσπαθώ να βρω λέξεις για να εντυπωσιάσω, ούτε να συγκινήσω. Ούτε καν να κινητοποιήσω θέλω. Αν και θα πρεπε.

Αυτή είναι η πραγματικότητα...

Δεν είναι άδικη η ζωή, δεν το πιστεύω αυτό. Όσα σου δίνει, τόσα σου παίρνει.

Αλλά είναι εκείνο το βλέμμα της που δε μπορώ να βγάλω με τίποτα από το μυαλό μου.

Είναι εκείνο το "ευχαριστώ που με άκουσες" που με κάνει να νιώθω τόσες τύψεις.

Τύψεις που ξέχασα να είμαι άνθρωπος...

Μη συμβιβάζεσαι με τον συμβιβασμό!

2010-11-14T14:34:00.000+02:00

Όσο τα 18 πλησιάζουν και προσπαθώ να προετοιμαστώ ψυχολογικά, κάτι μου λέει πως η αλλαγή δε θα έρθει από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά το έδαφος έχει αρχίσει ήδη να προετοιμάζεται. Σκέφτομαι αλλιώς. Αλλά δε μου αρέσει αυτό το αλλιώς. Είναι ένα συμβιβασμένο "αλλιώς", ένα αλλιώς που δε χωράει τις ελπίδες και τα όνειρά μου.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή που ανυπομονούσα να μεγαλώσω. Από τα 5 στα 7, από τα 7 στα 9, απο τα 9 στα 12, από τα 12 στα 15, από τα 15 στα 18. Και τι κατάλαβα τώρα; Βλέπω σιγά σιγά τον εαυτό μου να "καταλαγιάζει", τις σκέψεις μου να ανάβουν απότομα σαν σπίρτα όπως παλιά κι έπειτα να σβήνουν μέσα σε δευτερόλεπτα. Γιατί δεν πιστεύω πλέον στο ανέφικτο.

Κι αν δεν πίστευα τόσο καιρό πως μπορώ να αλλάξω τον κόσμο, θα προσπαθούσα έστω και λίγο; Δε νομίζω. Τα παιδιά έχουν αυτό το προτέρημα. Πιστεύουν ότι όλα μπορούν να γίνουν, γι' αυτό και προσπαθούν να τα καταφέρουν, με τον τρόπο τους κάθε φορά. Οι ενήλικες αντίθετα, έχουν γνωρίσει πίκρες και απογοητεύσεις που καταρράκωσαν τα παιδικά τους όνειρα, γι' αυτό σταμάτησαν να ονειρεύονται. Για να προστατέψουν τον εαυτό τους από την απογοήτευση.

"Είναι καλό να ωριμάζεις και να βλέπεις τον κόσμο όπως πραγματικά είναι", λένε.

Όμως αυτή η ωρίμανση και η συνειδητοποίηση πως ο κόσμος είναι εντελώς ανίκανος να αλλάξει με κάνει να αποθαρρύνομαι και να σβήνω τα όνειρά μου από το χάρτη ένα προς ένα, προσπαθώντας να βρω κάτι εναλλακτικό. Όμως το όνειρο είναι όνειρο. Δε συμβιβάζεσαι με κάτι λιγότερο από αυτό που αξίζεις, αυτό δεν έλεγα εγώ;

Κι όμως μου είναι δύσκολο να πιστέψω, να βρω κάτι να πιαστώ για να ονειρευτώ. Αυτό το κάνουν μόνο τα παιδιά. Γι' αυτό και είναι τα μόνα που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Μπορώ λοιπόν να μείνω για πάντα παιδί;

Δεν παραιτούμαι. Όχι ακόμη. Δε θέλω να αφήσω τον εαυτό μου να συμβιβαστεί με όλα αυτά που ο κόσμος θεωρεί δεδομένα. Θέλω να ονειρευτώ λίγο ακόμα...

Να ερωτευτώ αφήνοντας τον εαυτό μου ελεύθερο, χωρίς να φοβάμαι μην πληγωθώ.

Να τρέξω, να παίξω, να γελάσω σαν παιδί, χωρίς να με νοιάζει το αύριο...

Να φωνάξω, να διαμαρτυρηθώ, να αντιδράσω ακόμα κι αν δεν καταφέρω να αλλάξω ουσιαστικά τίποτα.

Να πάρω κάτι από το όνειρό μου για να μην ξεχάσω ποτέ πως είναι να είσαι παιδί, να έχεις όνειρα και να πολεμάς γι' αυτά.

"Είσαι ακόμη νέα, το αίμα σου βράζει".

Δίκιο έχεις, μαμά.

Μόνο που φοβάμαι πως κάποιος χαμήλωσε τη φωτιά.

Η δολοφονία ξεκινάει με "Α"...

2010-08-02T17:02:00.000+03:00

Αν στο έτος 2010 που βρισκόμαστε, η ελευθερία λόγου και η μάχη για την αλήθεια είναι λόγοι για να βρεθείς με 15 σφαίρες φυτεμένες στο σώμα σου, τότε πολλοί θα προτιμούσαν να σωπάσουν και δε θα είχαν άδικο.

Μου έλεγαν παλιότερα "γιατί δε γίνεσαι δημοσιογράφος;" και τους έλεγα "γιατί δε θέλω να μπω σ' ένα βρώμικο κύκλωμα". Δε θα ήθελα ποτέ να μεταφέρω "έτοιμες" ή "μαγειρεμένες" απόψεις. Πάντα ήθελα να μένω μακριά από κόμματα, μακριά από συμφέροντα. Απλά να εκφράζω την άποψή μου, ελεύθερα, χωρίς να φοβάμαι μήπως χάσω τη ζωή μου επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι η αλήθεια που εκφράζω δημόσια δεν τους αρέσει/συμφέρει.

Αναστατώνεται πάλι η κοινωνία μας. Κάθε φορά που γίνεται κάτι κακό αναστατώνονται όλοι. Βλέπεις αναρτήσεις στα blogs, status updates στο facebook και στο twitter, χαμός στην τηλεόραση (για το τελευταίο δεν είμαι και πολύ σίγουρη, αφού έχω να δω τηλεόραση πολύ καιρό) και μόλις η μπόρα κοπάσει και τα σύννεφα φύγουν απ' τον ουρανό, το μόνο που τους νοιάζει είναι το dvd της κάθε τηλεοπτικής πόρνης και το καινούριο τραγούδι κάθε ξεχασμένου, σφυριγμένου και αποτυχημένου "τραγουδιστή"...

Το θέμα δεν είναι η δολοφονία σαν δολοφονία. Δεν είναι η αδικία το πρόβλημα, πότε θα το καταλάβουν επιτέλους; Ναι, είναι απάνθρωπο να αφαιρείς έτσι τη ζωή κάποιου άλλου. Ναι, είναι εναντίον των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά ο πραγματικός δολοφόνος του Σωκράτη Γκιόλια, των τριών ανθρώπων στην Marfin, του Αλέξη και όλων όσων χάνονται άδικα είναι η αδιαφορία. Η δική μου, η δική σου, όλων μας. Αυτή σκοτώνει την ανθρωπότητα και στρέφει το μυαλό μας σε άλλες κατευθύνσεις, πιο εύκολα προσβάσιμες, επεξεργάσιμες και χωνευτές. Η άρνηση να σκεφτούμε, η άρνηση να κάνουμε τη σκέψη πράξη και την πράξη αλλαγή, αυτό φταίει.

Αλλά το καταλαβαίνω απόλυτα. Αυτός ο ζεστός, μαλακός καναπές είναι ασυναγώνιστος... Η λύση δεν είναι να βγούμε όλοι στους δρόμους και να καίμε ό,τι βρούμε μπροστά μας. Η λύση είναι να αλλάξουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι και μετά να αλλάξουμε και τον κόσμο. Να κατανοήσουμε ποια είναι τα πραγματικά σημαντικά πράγματα στη ζωή, να διαχωρίσουμε το σοβαρό από το αστείο και το αστείο από το γελοίο, να αξιοποιήσουμε δημιουργικά κάθε λεπτό της ζωής μας και να αποφασίσουμε επιτέλους να σηκωθούμε από τον μαλακό και άνετο καναπέ και να κοιτάξουμε στον καθρέφτη τον εαυτό μας στα μάτια. Τότε ίσως αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε...

Καλή σας μέρα!

xxxDark Dreamsxxx

Κοινωνία: "Ανάστατη" μεν, απρόθυμη δε...

2010-06-29T15:06:00.002+03:00

"Ανάστατη είναι η κοινωνία του Βόλου από τα αποτελέσματα της έρευνας που πραγματοποίησε το Αντιναρκωτικό Μέτωπο σε συνεργασία με τον ΟΚΑΝΑ Βόλου, αφού, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι νέοι ξεκινούν τη χρήση χασίς από την ηλικία των 14 ετών, ενώ στα δεκαεννιά τους φτάνουν στο σημείο να δοκιμάσουν και ηρωίνη", διαβάζω σε μια δημοσίευση του τρωκτικού, δυστυχώς χωρίς να εκπλήσσομαι.

Το μάτι μου κολλάει στο επίθετο που χαρακτηρίζει την κοινωνία: "ανάστατη". Σαν να τους είπαν ότι σε λίγες ώρες θα εκραγεί βόμβα και θα τινάξει το σπίτι τους στον αέρα.

Δεν κατηγορώ την κοινωνία του Βόλου. Το ίδιο "ανάστατη" θα ήταν και οποιαδήποτε άλλη πόλη που θα μάθαινε ότι τα παιδιά της, οι πασάδες τους και οι κορούλες τους δοκιμάζουν ναρκωτικά στα 14. Οι χαρακτηρισμοί "πασάδες" και "κορούλες" φυσικά δεν έχουν σκοπό να υποτιμήσουν τα παιδιά, αλλά τους γονείς, οι οποίοι ευθύνονται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό για αυτή την τραγική ηλικία έναρξης ναρκωτικών ουσιών.

Αυτό που χρειάζονται τα παιδιά δεν είναι ούτε απαγόρευση, ούτε καθοδήγηση κατά γράμμα. Χρειάζονται ενδιαφέρον, αληθινό ενδιαφέρον και κατανόηση. Αλλά σε μια κοινωνία που αδιαφορεί για το ίδιο το μέλλον της, οι πιθανότητες να μειωθεί αυτό το τραγικό ποσοστό των νέων που καταφεύγουν στα ναρκωτικά όλο και λιγοστεύουν.

Ζούμε σε μια κοινωνία που το μακρινότερο μέλλον που μας ενδιαφέρει είναι το σαββατοκύριακο που έρχεται. Το κλαμπ που θα πάμε να διασκεδάσουμε, η διήμερη εκδρομή, το ξενύχτι, το ποτό. Οι νέοι δεν έχουν απλώς όνειρα. ΠΡΕΠΕΙ να έχουν όνειρα. Αν μπορείς να χαρακτηρίσεις ως "όνειρα" τα "φιλόδοξα" σχέδια των γονιών τους. Πρέπει να περάσουν στο πανεπιστήμιο, να αποκατασταθούν το γρηγορότερο δυνατόν, να "βολευτούν" στη δουλειά τους, να βγάλουν πολλά λεφτά χωρίς να κάνουν τίποτα το ιδιαίτερο και να βγουν στη σύνταξη. Α, άμα θέλουν ας κάνουν και οικογένεια. Αλλά αυτό που πρέπει να κάνουν είναι να "εξασφαλίσουν" κάθε μελλοντικό τους βήμα για να έχουν χρόνο και χρήμα να ικανοποιήσουν κάθε άπληστη επιθυμία τους.

Ε λοιπόν, αυτό δε γίνεται. Αφήστε μας να ονειρευόμαστε, αλλά μη μας κάνετε να προγραμματίζουμε τη ζωή μας. Διδάξτε μας αξίες εφαρμόζοντάς τες πρώτα εσείς οι ίδιοι. Πώς ένα 10χρονο αγόρι θα μάθει για "ηθική" και "πνευματικό επίπεδο" βλέποντας κάθε βράδυ μαζί με τον πατέρα του την Πετρούλα; Πώς ένα κορίτσι 13 χρονών θα μάθει για "ευπρέπεια" και "σύνεση" ψωνίζοντας με τη μητέρα του ρούχα που καλύπτουν τα απολύτως απαραίτητα; Όταν οι πράξεις σας δε συμφωνούν με τα λόγια σας, μην περιμένετε να υπακούσουμε σε εσάς. Μη μας απαγορεύετε τίποτα, αλλά μιλήστε μας ανοιχτά για όλα τα θετικά και τα αρνητικά κάθε "κακιάς συνήθειας". Μην ξεχνάτε πως ο απαγορευμένος καρπός είναι πιο γλυκός και η άγνοια ή η ημιμάθεια τον κάνει περισσότερο επικίνδυνο απ' ό,τι ήδη είναι.

Τέλος, αυτή η κοινωνία πρέπει κάποτε να αρχίσει να ενδιαφέρεται και για το μέλλον που ξετυλίγεται πέρα από το κοντινότερο σαββατοκύριακο. Πρέπει να αποκτήσει συνείδηση.
Γιατί μια κοινωνία που ενδιαφέρεται για το μέλλον της, φροντίζει όχι μόνο για την παιδεία, αλλά και για όλους τους τομείς...

Λυπάμαι που κανένας δε θέλει να αφήσει το ζεστό του καναπέ για να παλέψει για το μέλλον των παιδιών του.

Καλή σας μέρα,

xxxDark Dreamsxxx

Σιγά μην κλάψω!

2010-05-30T16:04:00.000+03:00

Για τους συγγενείς που φέρονται σαν ορκισμένοι εχθροί...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για τους φίλους που έρχονται μόνο όταν έχουν ανάγκη...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για τους ανθρώπους που δεν έσκυψαν ποτέ στα προβλήματά μου...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για τους καθηγητές που δε με συμπαθούν...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για την κακοπροαίρετη κριτική του κόσμου...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για την αδιαφορία των άλλων...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Γι' αυτά που θα σκεφτείς και θα γράψεις μόλις τελειώσεις να διαβάζεις αυτό το άρθρο...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για τη ζήλεια και τα κόμπλεξ σου...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για αυτούς που με πάνε κόντρα ακόμα κι αν συμφωνούν μαζί μου...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για το ότι πιστεύεις ότι είμαι μικρή και λιγότερο έξυπνη ή ώριμη από σένα...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για τη λάθος εντύπωση που έχουν πολλοί για μένα...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Γιατί η ευτυχία μου δε μετριέται σε "likes" στο facebook.

Η ευτυχία μετριέται σε στιγμές.

Πολύτιμες στιγμές.

Και όσο έχω αυτές...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ.

ΣΙΓΑ ΜΗ ΦΟΒΗΘΩ!

Πρέπει να επιλέγεις πού να δίνεις σημασία και πού να γίνεσαι αναίσθητος. Ο κόσμος έχει πολλές όψεις. Θα φας τα μούτρα σου μέχρι να καταλάβεις τις προθέσεις του. Αλλά μόλις τις καταλάβεις... πράξε αναλόγως. Και για ό,τι δεν αξίζει, μην κλαις. Κάνε το θυμό σου δημιουργία. Κάνε την απογοήτευσή σου αδιαφορία. Κράτα τις καλές στιγμές και χαμογέλα.

Εξαιρετικά αφιερωμένο σ' αυτούς που πιστεύουν ακόμη ότι είναι σημαντικοί για μένα.

Βαρέθηκα.

2010-05-21T00:23:00.002+03:00

Βαρέθηκα την κριτική του κόσμου.

Βαρέθηκα να ακούω μια άποψη από όλους για όλα.

Βαρέθηκα να τους ακούω να φωνάζουν.

Δε λένε ποτέ τα ίδια πράγματα, κι όμως στ' αυτιά μου ακούγονται όλοι το ίδιο.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάθισα να ακούσω κάποιον άνθρωπο σοβαρά; Να ακούσω τι έχει να μου πει γιατί στ' αλήθεια πίστευα στην ειλικρίνεια και την καθαρότητα της ψυχής του;

Δε θυμάμαι.

Τώρα όλοι φωνάζουν. Δε μιλάνε. Φωνάζουν. Και ούτε ακούν.

Είτε άσχετοι, είτε σχετικοί, όλοι έχουν μια άποψη επί παντός θέματος.

Και πρέπει κι εγώ να πάρω θέση.

"Γιατί, εσύ δεν έχεις άποψη; 17 χρονών κοπέλα, που είναι η άποψή σου, ορίστε!"

Βαρέθηκα να αναλύω κι άλλο τα πράγματα.

Βαρέθηκα να προσπαθώ να βρω νόημα παντού.

Βαρέθηκα να δικαιολογώ τους ανθρώπους.

Κι ας θέλω να σπουδάσω Ψυχολογία.

Το υπερ-αναλυτικό μου μυαλό χτύπησε κόκκινο.

Βαρέθηκα και σένα.

Που μια ζωή κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου.

Με ανασφάλειες, με φόβους που δε θα παραδεχθείς ποτέ.

Ψάχνοντας να βρεις ασφάλεια σε ψεύτικες σχέσεις, φιλίες, τσιγάρα, κακές συνήθειες.

Που λες ότι αγαπάς την αλήθεια και ζεις μέσα στο ψέμα.

Που χρησιμοποιείς τους ανθρώπους για το δικό σου συμφέρον.

Που χαίρεσαι όταν πονάω και κλαις όταν γελάω.

Καλά κάνουμε και δεν ξέρουμε κάποια πράγματα.

Αυτή η άπληστη περιέργεια μας έφτασε σ' αυτό το σημείο.

Δε θέλω να ξέρω.

Το πιστεύεις;

Είμαι 17 χρονών και δε θέλω να ξέρω τίποτα.

Ούτε για το νόημα της ζωής, ούτε για τα όνειρα, ούτε για τον έρωτα.

Δε θέλω να τα ξέρω όλα.

Δε χρειάζεται να τα ξέρω όλα για να ζήσω ευτυχισμένη.

Μη βιάζεσαι να με κάνεις να μεγαλώσω.

Καλά είπε ο Σωκράτης. Ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα.

Δεν ξέρουμε τίποτα κι όμως νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα.

Αφού τα ξέρεις όλα, αυτό το ξέρεις;

Το ξέρεις ότι μερικές φορές πρέπει να σιωπάς;

Να μη λες τίποτα;

Κι αν έχεις κάτι να πεις, φρόντισε να είναι καλύτερο απ' τη σιωπή, αλλιώς μην το λες καν.

Βαρέθηκα αυτήν την ψεύτικη αντικειμενική γνώση που έχουν όλοι.

Βαρέθηκα να μη μπορείς να δεχτείς κάτι επειδή δε σου μοιάζει.

Βαρέθηκα να προσπαθείς να ανεβάσεις την αυτοεκτίμησή σου μειώνοντας τους άλλους.

Βαρέθηκα να είμαι η εναλλακτική σου λύση.

Βαρέθηκα να σε βοηθάω στα δύσκολα και όταν έχω προβλήματα να μένω μόνη.

Βαρέθηκα να το παίζω χαζή.

Βαρέθηκα να αδιαφορώ.

Βαρέθηκα να μειώνεις αυτό που είμαι.

Βαρέθηκα να μου φυτεύεις την αμφιβολία μέσα μου.

Βαρέθηκα το ψεύτικο ενδιαφέρον σου που αποβλέπει πάντα σε κάποιον ύπουλο σκοπό.

Βαρέθηκα. Σιχάθηκα.

Πού πήγαν οι αληθινοί άνθρωποι;

Κρύβονται;

Πού να τους ψάξω;

Και σε ξέρω πολύ καλά.

Θα το διαβάζεις τώρα και θα λες "εφηβεία περνάει".

Γιατί βέβαια, εσύ τα ξέρεις όλα.

Ξέρεις και ποια είμαι, και τι σκέφτομαι. Και γιατί το σκέφτομαι

Έχεις άποψη ακόμα και για ένα κείμενο που δεν ξέρεις με ποια αφορμή γράφτηκε και μάλλον δε θα μάθεις ποτέ.

Γιατί δε χρειάζεται να ξέρεις.

Είσαι ένας παντογνώστης που έχει άποψη για όλα.

Σύγχρονε καθημερινέ άνθρωπε της τηλεόρασης και του ίντερνετ.

Εσύ που όλα τα ξέρεις κι όλα τα αγνοείς.

Κάνε μου τη χάρη και μη μου μιλήσεις ποτέ ξανά.

Γιατί δε θέλω να ξέρω πια.

Δε θέλω να ακούω άλλο.

ΒΑΡΕΘΗΚΑ.

Κάνει κρύο στον κόσμο των υποκριτών...

2010-05-06T23:30:00.001+03:00

Είναι υποκρισία...

... να βλέπεις τηλεόραση και λες στον κόσμο ότι είσαι μέσα στα πράγματα. Μου βάζεις και ταμπέλες μετά. "Αναρχικοί", "αντιεξουσιαστές". Στην τηλεόραση στα είπανε αυτά ή μήπως πήρες και συνέντευξη από τους δράστες; Όταν δε γνωρίζουμε καλά την έννοια μιας λέξης, πόσο μάλλον τους ανθρώπους που την αντιπροσωπεύουν, καλό είναι να μην την πιάνουμε στο στόμα μας.

... να το παίζεις επαναστάτης και να πουλάς μαγκιά καταστρέφοντας την περιουσία ΟΛΩΝ των ανθρώπων εκτός από αυτούς που πραγματικά φταίνε. Πάνε βάλε βόμβα στη βίλα πολιτικού. Στη Βουλή. Κάψ'την και με τους 300 μέσα. Τολμάς; Όχι.

... να κάνεις το θάνατο 4 αθώων ψυχών αφορμή για να σκοτωθείς με κάποιον που δεν έχει τις ίδιες πολιτικές απόψεις με σένα. Είναι στιγμές που πρέπει να σιωπάς και να μη μιλάς άλλο. Όχι για να μην επαναστατήσεις, δεν προσπαθώ να σου κόψω τη φόρα. Απλώς για να τιμήσεις για τη ζωή που χάθηκε. Μεγάλο αγαθό η σιωπή. Αλλά κανείς δεν την εκτιμάει ούτε την χρησιμοποιεί όταν πρέπει. Για όσα δεν μπορούμε να μιλήσουμε, καλύτερα να μένουμε σιωπηλοί, όπως είπε και ο Βιτγκενστάιν.

... να στεναχωριέσαι για τον Αλέξη αλλά να μη δίνεις δεκάρα τσακιστή για τους 4 ανθρώπους που κάηκαν. Αν κατάλαβα καλά, σε πειράζει το γεγονός ότι μια ανθρώπινη ζωή χάνεται (και προφανώς όχι από φυσικά αίτια ή αυτοκτονία, αλλά από ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ). Συγνώμη, δεν ήξερα ότι σε νοιάζει και το ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και υπό ποιες συνθήκες σκοτώθηκε. ΡΕ ΠΑΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ ΟΛΟΙ ΣΑΣ; Οι μισοί να λένε "τι με νοιάζει που σκοτώθηκαν, συμβαίνουν αυτά" και οι άλλοι "θάνατος σ' αυτούς που τους σκότωσαν." Οι μεν αδιαφορούν για την ανθρώπινη ζωή και οι δε απαντούν στη δολοφονία με... δολοφονία! Έχουμε χάσει κάθε όριο και μέτρο; Λίγος σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή...

... να βλέπεις τον συνάνθρωπό σου να καίγεται ζωντανός και να αδιαφορείς λέγοντας "ας μην ερχόταν στη δουλειά." Χρειάζεται να πω κάτι άλλο;

... να λες δημόσια πόσο λυπάσαι. Το ξέρουμε ότι δε λυπάσαι. Το ξέρουμε ότι για το μόνο που λυπάσαι είναι για το χρόνο που σπαταλάς αυτή τη στιγμή, ενώ θα μπορούσες να απολαμβάνεις ένα χαλαρωτικό μασάζ στη βίλα σου με θέα τη θάλασσα.

... να αντιπροσωπεύεις ιδεολογίες εκ του ασφαλούς. Και ξέρετε πολύ καλά τι εννοώ...

Θα περίμενε κανείς να οργιστώ και να βρίσω τους πολιτικούς, το "σύστημα", το κατεστημένο, τους δημοσιογράφους.
Κι εγώ αυτό περίμενα.
Αλλά η οργή μου φτάνει για όλους τους ανθρώπους, όχι μόνο τους υποκριτές που φαίνονται περισσότερο.
Η οργή μου φτάνει και για γνωστούς μου.
Τους ανθρώπους που υποκρίνονται ότι νοιάζονται, ότι τάχα έχουν ευαισθησίες.
Τους ανθρώπους που δε νοιάζονται και δε ντρέπονται κιόλας να το δείξουν.
Αδιαφορία... στις καρδιές όλων των ανθρώπων. Ανεξαρτήτου φύλου, ηλικίας και πολιτικών πεποιθήσεων.
Υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής.
Ντροπή; Όχι. Καθόλου.

Ας μην επεκταθώ παραπάνω.
Ό,τι είχα να πω το είπα.
Δεν είμαι με τους πολιτικούς. Είναι οι μεγαλύτεροι υποκριτές από όλους μας.
Αλλά δεν είμαι ούτε και με αυτούς που αποφασίζουν αυθαίρετα να καταστρέφουν ό,τι βρίσκεται μπροστά τους... ακόμα κι αν πρόκειται να πάρουν στα χέρια τους ανθρώπινες ζωές.

Προσπαθώ να μείνω μακριά από ιδεολογίες.
Προσπαθώ να θυμηθώ ακόμη ποια είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους αγώνες που έγιναν γι' αυτά.
Προσπαθώ να γυρίσω το χρόνο νοερά πίσω και να καθαρίσω το μυαλό μου από την τρέλα που επικρατεί γύρω μου.
Προσπαθώ να παραμείνω αληθινή στον κόσμο των υποκριτών.
Προσπαθώ να παραμείνω άνθρωπος στον κόσμο των απάνθρωπων.

Αλλά το μόνο που καταφέρνω είναι να γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον...

No inspiration...

2010-04-03T13:36:00.002+03:00

Όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το blog, τελείωνα την τρίτη γυμνασίου. Τώρα τελειώνω τη δευτέρα λυκείου. Άρχισα να γράφω γενικά και αόριστα τις σκέψεις μου, τις απόψεις μου για την κοινωνία, τους ανθρώπους... Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να αρέσουν σε κανέναν αυτά που γράφω.
Τελικά είχαν απήχηση. Σε λίγα άτομα βέβαια, αλλά είχαν. Δεν ξέρω τι έβρισκε κανείς στα κείμενά μου και του άρεσε, πάντως έχω δεχτεί αρκετά θετικά σχόλια.

Και τώρα, καθώς διαβάζω τα παλιά κείμενά μου και τα συγκρίνω με τα πιο πρόσφατα, συνειδητοποιώ ότι έχω πέσει σε... παρακμή! Και ενώ έχω δεχτεί τόσα ερεθίσματα και νιώθω τόσο έντονα την ανάγκη να γράψω, η έμπνευση δε λέει να έρθει με τίποτα!

Καλώ λοιπόν όλους τους blogger που διαβάζουν το blog μου ή τυχαίνει να διαβάσουν συγκεκριμένα αυτό το κείμενο να μου απαντήσουν στο εξής ερώτημα: Τι κάνουμε όταν η έμπνευση δε λέει να έρθει με τίποτα;

2009

2009-12-29T20:56:00.002+02:00

Μερικές από τις στιγμές του 2009...

Ίσως φταίει η ηλικία μου που βλέπω μόνο τα "άσχημα", ίσως πάλι δεν υπάρχει κάτι πραγματικά όμορφο πλέον για να θαυμάσεις.

Και ανάμεσα σε όλα αυτά θα μπορούσα να χωρέσω άλλα τόσα...

Και μετά αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να χαίρομαι που φεύγει το 2009 και παίρνει μαζί του όλα τα άσχημα ή να ανησυχώ που έρχεται το 2010 και φέρνει μαζί του ακόμα χειρότερα γεγονότα.

Dark Dreams

Σκόρπιες λέξεις, σκόρπιοι άνθρωποι, σκόρπια κοινωνία...

2009-12-07T16:11:00.003+02:00

"Αφού δε θα κατεβείς στην πορεία, γράψε τουλάχιστον ένα κείμενο" μου είπε ένας φίλος μου προχθές με αφορμή τον ένα χρόνο που πέρασε από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
Και είχε δίκιο. Ο καθένας οφείλει να κάνει κάτι αυτή τη μέρα. Είτε να κατεβεί στις πορείες (χωρίς να σπάει ότι βρίσκει μπροστά του και να καίει ό,τι τον "ενοχλεί"), είτε να γράψει ένα κείμενο (καλή ώρα), είτε να φτιάξει ένα βίντεο... Μα όλοι μας οφείλουμε να κάνουμε ένα σημαντικό πράγμα: να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, μέσα μας και να αναρωτηθούμε: τι κάνουμε για να αλλάξουμε τον κόσμο; Πολλοί φοβούνται να το κάνουν αυτό γιατί ξέρουν ότι ΔΕΝ κάνουν κάτι ουσιαστικό για να βελτιώσουν αυτήν την κοινωνία. Τι; Το ότι σπάνε τα αμάξια και τα μαγαζιά; Να χαρώ εγώ επανάσταση. Να οργιστείς. Φυσικά και να οργιστείς. Και να βρίσεις. Και να φωνάξεις. Αλλά κάνε αυτό το θυμό ενέργεια για να κάνεις κάτι ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ, κάτι που θα χει νόημα. Και όχι, με το να καις αυτοκίνητα δεν κάνεις κάτι ουσιαστικό για την κοινωνία, αλλά για σένα. Ξεσπάς εις βάρος άλλων ανθρώπων, που δε φταίνε σε τίποτα.

Αυτή η μέρα πρέπει να μας θυμίζει πόσο χαμηλά έχουμε πέσει όλοι όχι απλά σαν κοινωνία και σαν σύνολο, αλλά ως άνθρωποι - αν μπορούμε να λεγόμαστε πλέον έτσι.

Με κατηγορώ. Γιατί όταν πέθανε ο Αλέξανδρος, δεν ένιωσα τίποτα. Τίποτα απολύτως! Κενό. Καθόλου συναισθήματα, καθόλου πόνος, καθόλου οργή. Και ήταν το απειροελάχιστο που θα μπορούσα να κάνω απλώς για να τιμήσω τη μνήμη του. Έχω χάσει την ανθρωπιά μου και με ανησυχεί αυτό γιατί δεν είμαι καν 18 χρονών. Είμαι ακόμα "παιδί" και δεν αισθάνομαι τίποτα όταν ένας συνομήλικός μου πεθαίνει. Είναι καλό -λένε- να είσαι σκληρός στις μέρες μας. Αντέχεις πιο πολύ. Μα τι να την κάνω την αντοχή αν χάσω την ανθρωπιά μου; Ποιος θα μου πει που να βρω τις ευαισθησίες που είχα κάποτε; Ποιος θα πάρει πίσω τις φρικιαστικές εικόνες και ειδήσεις που βλέπω και ακούω εδώ και 16 χρόνια από παντού; Δεν πρόλαβα να μείνω παιδί. Αμέσως βούτηξα στη βαθιά και σκληρή πραγματικότητα - αν μπορείς να χαρακτηρίσεις "πραγματικότητα" αυτό που σου παρουσιάζουν τα δελτία ειδήσεων. Και αν τώρα, στα 16 μου είμαι έτσι, τότε πώς θα είμαι σε δέκα χρόνια από τώρα; Δε θα νιώθω τίποτα απολύτως; Και αν δε μπορώ να νιώσω δυσάρεστα συναισθήματα όπως ο πόνος, η θλίψη και η οργή, τότε μήπως δε θα μπορώ να νιώσω και τα ευχάριστα, π.χ. τον έρωτα;

Ίσως πάλι είμαι η εξαίρεση στον κανόνα. Ίσως όλοι οι άλλοι βιώνουν έντονα κάποιες καταστάσεις. Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι χάνω τον εαυτό μου όσο περνάνε τα χρόνια. Πώς μπορώ λοιπόν να αλλάξω τον κόσμο, αν δεν έχω αλλάξει πρώτα τον εαυτό μου;

Τουλάχιστον θυμάμαι ακόμα. Την ανθρωπιά μου την χάνω, την μνήμη μου δύσκολα.

[Αφιερωμένο στη μνήμη του Αλέξανδρου]

Απλώς ακούστε:

Δε θέλω ο εαυτός μου να ναι τόπος δικός μου
ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν θα ταν αγέννητη η γη
Δε με τρομάζει το τέρας, ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου, με τρομάζεις εσύ.
Με τρομάζεις ακόμα, οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
Προσεύχεσαι και σκοτώνεις, τραυλίζεις ύμνους οργής
έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς τον μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.

Επανάσταση είναι...

2009-10-14T20:20:00.006+03:00

Επανάσταση είναι...

... να λες όχι στον φασισμό των ΜΜΕ κλείνοντας την τηλεόραση και ανοίγοντας το μυαλό.

... να μην ψηφίσεις τους λύκους σαν πρόβατο κάθε τέσσερα χρόνια.

... να ακούς ΜΟΥΣΙΚΗ τη στιγμή που όλοι ακούν "μουσική".

... να παραδέχεσαι τα συναισθήματά σου πηγαίνοντας κόντρα στον εγωισμό σου.

... να διαβάζεις για τον εαυτό σου και όχι για τους γονείς και τους καθηγητές σου.

... να αγαπάς για να αγαπάς κι όχι για να αγαπιέσαι.

... να κυνηγάς κάτι ακόμα κι αν όλοι σου λένε πως δεν θα τα καταφέρεις ποτέ.

... να μπορείς να χαίρεσαι με τη χαρά και να λυπάσαι με τη λύπη του φίλου σου και όχι το αντίστροφο.

... να αγαπήσεις το είδωλο που βλέπεις στον καθρέφτη κάθε πρωί μαζί με τα ελαττώματά του.

... να λες την αλήθεια όσο άσχημη κι αν είναι (έτσι κι αλλιώς τα ψέματα δε θα την αλλάξουν).

... να εκμεταλλεύεσαι στο έπακρο το δικαίωμα της επιλογής.

Είσαι επαναστάτης, λοιπόν;

Follow your dream

2009-08-30T20:32:00.006+03:00

Έχετε φανταστεί ποτέ πως θα ήταν ο κόσμος αν ο καθένας ακολουθούσε το όνειρό του και δεν καταπίεζε τις επιθυμίες του; Δεν θα τα κατάφερναν όλοι, αλλά τουλάχιστον θα προσπαθούσαν. Γιατί φοβόμαστε να ακολουθήσουμε το δρόμο που μας λέει η καρδιά μας και όχι οι γύρω μας; Γιατί είμαστε τόσο δειλοί να προσπαθήσουμε να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα;

Δεν έχει πολλή σημασία το τι όνειρα κάνει ο καθένας, εξάλλου δε μπορούμε να τον κρίνουμε από αυτά. Το θέμα είναι κατά πόσο τα κυνηγάει. Θα φέρω ένα απλό παράδειγμα για να καταλάβετε τι εννοώ. Όλοι λένε "μακάρι να κέρδιζα το ΛΟΤΤΟ" όμως πόσοι παίζουν όντως ΛΟΤΤΟ; Δε γίνεται να καθόμαστε άπρακτοι και να περιμένουμε την τύχη να μας χτυπήσει την πόρτα. Όπως δε γίνεται να περάσεις στο Πανεπιστήμιο αν δε διαβάζεις. Όπως δε γίνεται να έχεις καθαρό σπίτι αν δεν το καθαρίζεις εσύ. Όπως δε γίνεται να αδυνατίσεις τρώγοντας τα πάντα.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ακολουθούν το όνειρό τους γιατί επηρεάζονται από τον περίγυρό τους. Πολλές φορές όταν λέμε τα όνειρά μας στους γύρω μας δεχόμαστε κριτική. Προτού βιαστούμε να τους απαντήσουμε πρέπει να σκεφτούμε πρώτα αν η κριτική είναι καλοπροαίρετη ή κακοπροαίρετη. Καλοπροαίρετη κριτική κάνουν συνήθως τα άτομα που μιλούν αντικειμενικά και θέλουν το καλό μας. Κακοπροαίρετη κριτική ακούμε από ανθρώπους που δε θέλουν να φτάσουμε πιο ψηλά από αυτούς. Δεν είναι απαραίτητο πως θέλουν το κακό μας, απλώς ζηλεύουν που έχουμε όρεξη και θάρρος να ακολουθήσουμε κάτι που πραγματικά θέλουμε γιατί προφανώς αυτοί δεν τα έχουν.

Κλείνοντας, έχω να πω σε σένα που διαβάζεις αυτό το κείμενο να μη φοβάσαι να ακολουθήσεις το όνειρό σου. Είναι αυτό που πραγματικά θες, αυτό που επιθυμείς πιο πολύ. Άκου την γνώμη των γύρω σου, αλλά ποτέ μην τους αφήσεις να σε πείσουν ότι αξίζεις κάτι λιγότερο από αυτό που ονειρεύεσαι. Προσπάθησε να φτάσεις όσο πιο ψηλά μπορείς, δεν θα σου δοθεί δεύτερη ευκαιρία. Ζεις μόνο μια φορά γι' αυτό δώσε τον καλύτερό σου εαυτό. Και αν δεν καταφέρεις να φτάσεις εκεί που ονειρεύεσαι, θα ξέρεις τουλάχιστον ότι προσπάθησες.

Αυτά από μένα. Να έχετε μια όμορφη μέρα.

xxxDark Dreamsxxx

Υ.Γ.: Αυτό το άρθρο το αφιερώνω στην Ίριδα που χωρίς να το γνωρίζει με έκανε να θέλω να κυνηγήσω τα όνειρά μου όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.

Γιατί κάποια παιδιά χάνουν τον δρόμο τους...

2009-08-20T16:13:00.008+03:00

Το σκεφτόμουν όλη τη νύχτα αν θέλω να γράψω αυτό το άρθρο. Ξέρω πως εκείνος δε θα ήθελε ο κόσμος να ξέρει την ιστορία του. Ήταν πολύ περήφανος για να αφήσει τους ανθρώπους να μάθουν τι του συνέβαινε. Θα το γράψω όμως. Πρέπει να το γράψω.

Τσιγάρο έβαλε στο στόμα του στα 12 του χρόνια. Μηχανάκι οδήγησε στα 13. Η πρώτη του επαφή με τα ναρκωτικά στα 15. Παιδί από διαλυμένη οικογένεια με πάρα πολλά προβλήματα που δε θέλω να περιγράψω, έμενε μαζί με την μαμά και την γιαγιά του σε ένα αρκετά μεγάλο διαμέρισμα κοντά στο σπίτι μου. Δεν ήταν ποτέ καλός μαθητής, ούτε ήσυχος. Προσπαθούσε όμως... Μέχρι ένα σημείο που τον θυμάμαι, προσπαθούσε. Με έπαιρνε τηλέφωνο αργά το βράδυ και με ρωτούσε τι είχαμε να κάνουμε για την επόμενη μέρα.

"Δύο σελίδες ιστορία πότε θα προλάβεις να τις μάθεις;"

"Θα προλάβω, μην ανησυχείς. Άντε τα λέμε αύριο", μου έλεγε και μου έκλεινε γρήγορα το τηλέφωνο.

Οι καθηγητές θύμωναν μαζί του επειδή ήταν πεισματάρης και οξύθυμος. Αλλά όλοι γνώριζαν πως κάτω από αυτήν την "μάσκα" κρυβόταν ένα παιδί με ευαισθησίες, ένα καλό παιδί.

Στην πέμπτη δημοτικού τρελάθηκε με μια ξανθιά συμμαθήτριά μας. Εγώ την ήξερα από παλιά, αυτός μόλις την είχε γνωρίσει. Ήταν όμορφο κορίτσι αλλά του έσπαγε τα νεύρα πολλές φορές, γιατί έκανε συνεχώς πλάκα και τον πείραζε. Αργότερα στο γυμνάσιο τα φτιάξανε. Κανείς δεν το περίμενε γιατί στο δημοτικό μάλωναν σαν τον σκύλο με τη γάτα.

Το καλοκαίρι πριν πάω γυμνάσιο έμαθα ότι καπνίζει. Με σόκαρε. Αυτός; Αυτός να καπνίζει; Μα γιατί; Μετά το σκέφτηκα. Είχε προβλήματα στο σπίτι, δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο, τον έφτυνε η ξανθιά φίλη μας... Ήταν ένα μικρό παραστράτημα, είπα στον εαυτό μου και ήλπιζα να το κόψει το συντομότερο δυνατόν. Δεν το έκοψε ποτέ.

Γυμνάσιο. Ήταν η εποχή που άρχισαν όλα. Την πρώτη χρονιά τα πήγαινε καλά στο σχολείο. Προσπαθούσε πάρα πολύ αν και βαριόταν πολύ μέσα στο μάθημα. Δεν έβλεπε την ώρα να χτυπήσει το κουδούνι και να πάει στο "καπνιστήριο". Εκεί θα έβρισκε τους φίλους του. Όχι εμάς. Είχε βρει καινούριους φίλους, μεγαλύτερους, πιο "μάγκες", με περισσότερο τσαμπουκά από εμάς. Κανείς μας δεν είχε πρόβλημα μ' αυτό. Γιατί δεν μας έκανε πέρα. Μας μιλούσε, απλώς όχι τόσο όσο παλιότερα.

Στην δευτέρα γυμνασίου τα έφτιαξε με τον παιδικό του έρωτα, την ξανθιά φίλη μας που σας έλεγα πιο πάνω. Μαλώνανε συνεχώς, αλλά ήταν ερωτευμένοι και ήξεραν να συγχωρούν ο ένας τον άλλον. Το τσιγάρο του είχε γίνει εμμονή. Δεν ήταν κακό παιδί. Δεν έμπλεκε επίτηδες σε φασαρίες. Δεν ήξερε τι έκανε.

"Τι είναι αυτό; Πού χτύπησες;", τον ρώτησα όταν είδα μια μεγάλη γρατζουνιά στον ώμο του.

"Τίποτα δεν είναι, μπλέχτηκα κάπου και... χτύπησα λίγο", μου είπε και τράβηξε τον ώμο του αμήχανα.

"Ε όχι και τίποτα, είναι βαθύ το κόψιμο... Γαμώτο, που έμπλεξες;"

"Επ, βρίζεις;", με ρώτησε ξαφνιασμένος και ήξερα πως δεν το έκανε για να αλλάξει θέμα.

"Σιγά τι είπα;"

"Δεν είναι αυτό που είπες, απλώς σε θεωρούσα... Ξέρεις... Πιο σεμνή. Μου κάνει εντύπωση που βρίζεις. Βασικά μην βρίζεις καθόλου ρε Αγάπη. Εσύ είσαι από τα καλά παιδιά."

"Κι εσύ που βρίζεις τι είσαι τότε;"

"Χαμένος", είπε και γέλασε ειρωνικά. "Μακάρι το βρίσιμο να ήταν το χειρότερο πράγμα επάνω μου".

Αυτή η συζήτηση μου έχει χαραχτεί βαθιά στην μνήμη. Ήταν ίσως η πιο σοβαρή συζήτηση που κάναμε. Ποτέ δεν τον ρωτούσα για το τσιγάρο, τις παρέες του και αργότερα τα ναρκωτικά. Αλλά ανησυχούσα και του το έδειχνα. Κι αυτός ήξερε ότι είχε χάσει το δρόμο του, αλλά δεν προσπαθούσε να το αλλάξει. Πίστευε πως εφόσον έτσι ήρθανε τα πράγματα, πρέπει να τα δεχτεί. Δεν είχε κουράγιο να προσπαθεί άλλο. Ακόμα και αν προσπαθούσε, νόμιζε πως δεν θα κατάφερνε τίποτα.

Τρίτη γυμνασίου. Το τσιγάρο και το μηχανάκι που οδηγούσε παράνομα μου φαινόταν αθώα μπροστά στα ναρκωτικά που έπαιρνε. Όχι σκληρά πράγματα. Άρχισε όπως όλοι με χασίς. Είχε βρει μια καινούρια παρέα που είχε εύκολη "πρόσβαση" σε τέτοια πράγματα. Όσες φορές τον ρωτούσαμε τι συμβαίνει μας έλεγε πως όλα είναι καλά. Με την ξανθιά φίλη μου χώρισε. Αυτός την χώρισε με την πρόφαση ότι θα μετακόμιζε σε μια άλλη περιοχή της πόλης και δεν θα βλέπονταν συχνά. Τώρα πλέον πιστεύω πως ήθελε να το κάνει για να την προστατέψει. Και εμάς ίσως μας έκανε πέρα πάλι για τον ίδιο λόγο. Ποιος ξέρει...

Χαθήκαμε. Άλλαξε σχολείο και δεν ερχόταν πλέον στην παλιά του γειτονιά. Τον είδα μετά από μερικούς μήνες τυχαία στο δρόμο μαζί με την παρέα του. Είχε αλλάξει πάρα πολύ. Είχε μακρύνει τα μαλλιά του, είχε ψηλώσει και φορούσε σκουλαρίκι στο φρύδι. Τον αναγνώρισα παρ' όλα αυτά. Χάρηκε όταν με είδε, με αγκάλιασε και μου είπε να δώσω χαιρετίσματα στα παιδιά. Ήθελα να του πω πόσο ανησυχώ γι' αυτόν, να τον βοηθήσω. Αλλά δεν ήξερα πως. Πριν το καταλάβω με είχε κιόλας χαιρετήσει και συνέχισε τη βόλτα με τους φίλους του.

Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα.

Πέρασαν έξι μήνες μέχρι να ξανακούσω νέα του. Δυστυχώς όχι από εκείνον. Ήταν Κυριακή πρωί και χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσε η μαμά μου. Ήταν η μαμά της ξανθιάς φίλης μου. Άκουσα την μαμά μου να λέει με αναστατωμένη φωνή, αλλά πάντα σιγά για να μην καταλάβω τίποτα:

"Τι είπες;.... Σοβαρά; Πότε έγινε;...... Αμάν αυτό το παιδί..... Δεν ήταν δικό του;...... Κρίμα το παιδί, κρίμα....... Τι να πω...... Μακάρι να ήταν αλλιώς...... Της το είπες;....... Πες της το, να ξέρει....... Ναι, κι εγώ θα της το πω τώρα. Σε κλείνω, θα τηλεφωνηθούμε αργότερα".

Στην αρχή δε μου πήγε το μυαλό σε ποιον αναφερόταν. Δεν πανικοβλήθηκα, σκέφτηκα ότι θα ήταν το παιδί κάποιας γνωστής τους που προφανώς θα το γνώριζα κι εγώ. Και το κυριότερο είναι ότι δεν είχα καταλάβει πως μιλούσαν για θάνατο.

Όταν το έμαθα δεν το χωρούσε ο νους μου. Έκανα πάρα πολύ καιρό να το συνειδητοποιήσω ότι είχε φύγει από τη ζωή... Έτρεχε με το μηχανάκι ενός φίλου του στον περιφερειακό. Είχαν πιει και είχανε κάνει χρήση ναρκωτικών. Δεν πρόσεχαν. Ήταν αναπόφευκτο. Σκοτώθηκε ακαριαία, τουλάχιστον δεν ταλαιπωρήθηκε.

Στην κηδεία δεν τόλμησα να σηκώσω το κεφάλι μου. Δεν ήθελα να κοιτάξω στα μάτια κανέναν. Την μάνα του και την γιαγιά του; Δε θέλω να φανταστώ πώς θα ένιωθαν. Όχι μόνο επειδή έχασαν το παιδί τους, αλλά επειδή ήξεραν ότι θα μπορούσαν να τον είχαν σώσει από όλα αυτά. Οι φίλοι του, οι καινούριες παρέες του, δεν ήταν εκεί, τουλάχιστον όχι όλοι. Οι παλιοί φίλοι του, εμείς, ήμασταν οι περισσότεροι. Η ξανθιά φίλη μου, ο παιδικός έρωτάς του, παρέμεινε σιωπηλή σε όλη την κηδεία.

"Δεν κλαις;", την ρώτησα.

"Θέλω, αλλά δεν έχω άλλα δάκρυα. Μου τελείωσαν από το βράδυ", μου είπε χωρίς καν να με κοιτάξει.

Τον αγαπούσε. Πάνω απ' όλα σαν φίλο. Σίγουρα θα ένιωθε χειρότερα από μένα. Δεν είναι και λίγο να χάνεις τον πρώτο σου έρωτα. Σταθήκαμε όλοι στο πλευρό της. Το ξεπέρασε εύκολα γιατί είναι αισιόδοξος άνθρωπος. Έπεισε τον εαυτό της ότι για κάποιον λόγο σκοτώθηκε. Τον θυμάται, δεν τον έχει ξεχάσει, αλλά αποφάσισε να συνεχίσει τη ζωή της πριν τρελαθεί - και θα ήταν πραγματικά άδικο γι' αυτήν, γιατί είναι μόλις 16 χρονών.

Ένιωσα ενοχές όταν σκοτώθηκε. Γιατί θα μπορούσα να τον είχα βοηθήσει, αλλά δεν το έκανα. Έπρεπε να είχα μιλήσει σε κάποιον.
Διάβαζα μια έρευνα τις προάλλες σχετικά με τις γνώσεις που έχουν οι έφηβοι επάνω στα ναρκωτικά. Έλεγε ότι η πλειοψηφία των ερωτηθέντων δεν ήξερε πού πρέπει να απευθυνθεί για βοήθεια σχετικά με τα ναρκωτικά, δεν γνώριζε καν τα ονόματα των κέντρων ενημέρωσης και απεξάρτησης. Και αναρωτιέμαι γιατί. Γιατί πρέπει να δέχομαι καθημερινά τόσες άχρηστες πληροφορίες και να μην ξέρω ΕΝΑ χρήσιμο πράγμα. ΕΝΑ μόνο. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να βρεις βοήθεια όταν την χρειάζεσαι;

Θεωρώ υπεύθυνο τον εαυτό μου και κάθε άτομο που γνώριζε αυτό το παιδί. Γιατί βλέπαμε καθαρά, αλλά υποκρινόμασταν τους τυφλούς. Ανευθυνότητα, αδιαφορία, φόβος.

Δεν είχα κάτι ιδιαίτερο μ' αυτό το παιδί. Δεν τον ερωτεύτηκα, ούτε δέθηκα μαζί του. Ήταν φίλος μου. Ένα παιδί που είδα να μεγαλώνει και να χάνει σιγά σιγά το δρόμο του. Να κατρακυλάει στον γκρεμό μέχρι να τσακιστεί τελείως. Είδα ένα παιδί να μεγαλώνει δίπλα μου και να χάνεται μακριά μου. Το θέμα δεν είναι τα ναρκωτικά και το τσιγάρο. Ένα παιδί χάθηκε γιατί κανείς δεν προσπάθησε αρκετά ώστε να το κρατήσει στον ίσιο δρόμο. Ούτε καν οι γονείς του. Ένα παιδί χάθηκε γιατί γεννήθηκε σε μια κοινωνία αδιάφορη για τα πραγματικά προβλήματα. Σε μια κοινωνία που κάνει τους ανθρώπους να αγαπάνε το κακό και να μισούν το καλό. Σε μια κοινωνία άδικη. Αδιάφορη για το μέλλον. Ενδιαφερόμενη μόνο για το κέρδος. Θα ξεχαστεί αυτό το παιδί. Εξάλλου δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο που χάθηκε από ναρκωτικά. Ποιος νοιάζεται; Ας τον είχαν αναθρέψει καλύτερα οι γονείς του. Ας ενδιαφέρονταν οι καθηγητές του. Ας μην έκανε ό,τι έκανε. Ή ας μην γεννιόταν ποτέ. Σας αρέσει δεν σας αρέσει, αυτή είναι η κοινωνία μας σήμερα. Και ίσως κάποιος που το διαβάζει αυτό τώρα θα σκεφτεί με τον ίδιο τρόπο. "Ένα ακόμη κείμενο που μιλάει για ναρκωτικά και εφήβους". Δυστυχώς δεν είναι μόνο ένα κείμενο. Είναι ένα ακόμα παιδί που έχασε το δρόμο του. Ένα ακόμα παιδί που θα ξεχαστεί από όλους μας με τον καιρό. Ένα ακόμη πλήγμα. Ένα ακόμα βήμα πίσω.

Μην αγνοείς τους νέους. Το ότι δεν καταλαβαίνεις τα προβλήματά τους δε σημαίνει πως δεν είναι πραγματικά προβλήματα. Οι νέοι είναι το αύριο αυτής της κοινωνίας. Αν δεν τους δώσεις σημασία, είναι σαν να γυρίζεις την πλάτη σου στο μέλλον. Μην αδιαφορείς λοιπόν, μην γίνεσαι εγωιστής. Μπορεί να βρεθεί το παιδί σου στη θέση του αγοριού της παραπάνω ιστορίας. Μην περιμένεις να γίνει κάτι τέτοιο για να συνειδητοποιήσεις πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα. Ενδιαφέρσου τώρα. Όσο είναι καιρός.

Αυτά από μένα και συγνώμη αν η παραπάνω ιστορία σας έφερε θλίψη. Μην πείτε στον κόπο να αναρωτηθείτε αν είναι πραγματική ιστορία. Υπάρχουν χιλιάδες αληθινές ιστορίες που θα σας φέρουν πάλι στο ίδιο συμπέρασμα. Είναι δυστυχώς μια αλήθεια που πρέπει να αντιμετωπίσουμε όλοι. Γιατί όλοι φταίμε. Κάθε παιδί που χάνεται είναι ένα ακόμα βήμα προς το χείλος του γκρεμού...

Δεν είναι ούτε τα ναρκωτικά, ούτε το τσιγάρο, ούτε το ποτό... Η αδιαφορία είναι αυτό που σκοτώνει.

xxxDark Dreamsxxx

Εκτιμάς κάτι μόνο όταν το χάσεις...

2009-08-13T20:50:00.006+03:00

Τους τελευταίους μήνες ακούω συνεχώς για θανάτους. Όχι μεγάλων ανθρώπων, αλλά παιδιών δεκάξι - δεκαεφτά χρονών. Όλα εξ αιτίας ατυχημάτων με μηχανές και αυτοκίνητα... Δε θα αναλύσω αυτό όμως, εξάλλου όλοι ξέρουμε πως η χώρα μας κάθε χρόνο σκαρφαλώνει όλο και ψηλότερα στη λίστα με τις χώρες στις οποίες συμβαίνουν τα περισσότερα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα.

Σήμερα θύμωσα πολύ με τον εαυτό μου. Έμαθα ότι χάθηκε ένα παιδί. Ένα ακόμα παιδί. Και αμέσως το μυαλό μου έτρεξε στα αγαπημένα μου πρόσωπα. Θα μπορούσε να είναι ένας από αυτούς. Αμέσως ένιωσα την ανάγκη να τους πως πόσο πολύ τους αγαπώ. Στο μυαλό μου άρχισε να φωνάζει μια φωνή και να μου λέει πως η ζωή έχει ανεκτίμητη αξία, αλλά δε διαρκεί για πάντα. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να τελειώσει πριν καν το καταλάβω. Και τότε θα είναι πολύ αργά για να δείξω πως πραγματικά νιώθω, για να ζητήσω συγνώμη, για να βοηθήσω κάποιον που το έχει ανάγκη. Γιατί να το νιώσω τώρα; Γιατί να μην το νιώθω όταν πρέπει; Δηλαδή κάθε στιγμή;

Δυστυχώς δεν είμαι η μόνη που σκέφτεται έτσι. Μακάρι να ήμουν, γιατί τότε θα μισούσα μόνο εμένα, όχι και τους υπόλοιπους συνανθρώπους μου. Έτσι έγιναν οι άνθρωποι. Αχάριστοι, αδιάφοροι, στεγνοί. Εκτιμούν κάτι μόνο αφού το χάσουν. Και ακόμη και αν το εκτίμησαν έστω και λίγο, μόλις το χάσουν νιώθουν τύψεις επειδή δεν πρόλαβαν να του το πουν.

Η ζωή είναι πολύτιμη αλλά απρόβλεπτη. Πρέπει να ζεις κάθε στιγμή της γιατί δεν ξέρεις τι θα συμβεί στην αμέσως επόμενη. Μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο. Ναι, τα αγαπημένα σας πρόσωπα ξέρουν πως τους αγαπάτε, αλλά δεν θα σας βλάψει αν τους το θυμίσετε και πάλι. Εξάλλου τα ευγενικά λόγια που θα χαρίσετε σε κάποιον, μπορεί να ξεχαστούν από εσάς, αλλά σίγουρα όχι από αυτόν που τα άκουσε.

Να έχετε μια όμορφη μέρα.
xxxDark Dreamsxxx

10 λόγοι που δε θέλουμε να βλέπουμε τηλεόραση!

2009-06-11T11:28:00.009+03:00

ΠΡΟΣΟΧΗ: Προς δημοσιογράφους ή γενικά ανθρώπους της τηλεόρασης που μπορεί να διαβάσουν αυτό το άρθρο, συνιστώ ψυχραιμία. Η αλήθεια πονάει και αν έχετε ευαίσθητο στομάχι καλύτερα να σταματήσετε να διαβάζετε αυτό το άρθρο ΤΩΡΑ!

Ορίστε λοιπόν 10 λόγοι για τους οποίους δε θέλουμε να βλέπουμε τηλεόραση!

1. Ατέλειωτα λεπτά ανούσιων και ανόητων διαφημίσεων με μοναδικό σκοπό να μας βάλουν την ιδέα ότι το ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ προϊόν είναι το καλύτερο. Έλεος πια με την πλύση εγκεφάλου! Θα αγοράσω Ο,ΤΙ θέλω, ΟΠΟΤΕ το θέλω, όχι όποτε μου το πεις εσύ!

2. Ελληνικές εκπομπές με wannabe "δημοσιογράφους" και ειδικούς σε όλα (τους συγκεκριμένους τους έχω κράξει και σε προηγούμενο post, τσεκάρετε εδώ). Το τελευταίο πράγμα που με νοιάζει είναι το τι φόρεσε η Τζούλια Αλεξανδράτου προχθές το βράδυ και τι γνώμη έχει γι' αυτό η κάθε "δημοσιογράφος" - πανελίστρια της εκπομπής. Ας μην αναφερθώ καλύτερα στο καινούριο άσμα της τραγουδίστριας (;) Έφης Σαρρή που προωθείται μέσα από τέτοιου είδους εκπομπές: "Αφρικανέ, Αφρικανέ έλα να κάνουμε κονέ". Αλλά τι να πω εγώ; Ξέρω από μουσική; Όχι βέβαια. Let the experts judge. (Υ.Γ.: Κυρία Σαρρή, μη μου κάνετε μήνυση πλιζ!)

3. Στημένα τηλεπαιχνίδια (ριάλιτι). Εδώ κάποιοι ίσως θα διαφωνήσουν, αλλά αυτή είναι η άποψή μου. Ποιος ενδιαφέρεται να βγάλει έναν σωστό τραγουδιστή ή χορευτή; Κανένας. Και αν βρουν ποτέ κανέναν, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να τον "φτιάξουν" έτσι ώστε να "πουλάει". Του καταστρέφουν την προσωπικότητα δηλαδή. Like it or not, αυτή είναι η αλήθεια. Τα ταλέντα αδικούνται εκεί μέσα. Πάντως ο σωστός κι έξυπνος καλλιτέχνης δεν πάει σε ριάλιτι. Έτσι πιστεύω δηλαδή.

4. Ελληνικές σειρές με ελεεινούς διαλόγους. Δε σας έχει τύχει να ακούτε το διάλογο σε μια ελληνική σειρά και να σκέφτεστε ότι στην πραγματική ζωή ΔΕΝ ΛΕΓΟΝΤΑΙ τέτοια πράγματα; Όχι, δε λέω πως όλες οι ελληνικές σειρές είναι έτσι. Φέτος παρακολουθούσα τα Άγρια Παιδιά στο Mega, μια σειρά που μου τράβηξε το ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή. Περνούσε πολλά μηνύματα. Ήταν η σειρά που άξιζε να την δει ο καθένας μας. Αλλά τι έγινε; Οι υπεύθυνοι την "έκοψαν" γιατί δεν έφερνε στο κανάλι τα νούμερα που επιθυμούσε. Δεν πουλούσε. Γι' αυτό λοιπόν μην παραπονιέστε ότι δεν υπάρχει ποιοτική τηλεόραση. Υπάρχει, αλλά την αγνοείτε και της γυρνάτε την πλάτη.

5. Διαστρεβλωμένη ενημέρωση. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι υπάρχουν ειδήσεις που αποκαλύπτουν 100% όλη την αλήθεια. Θα μου πείτε, υπάρχουν συμφέροντα από πίσω, δε γίνεται να αρχίσουν να λένε ό,τι θέλουν. ΟΚ. Τότε να μην το λένε "ενημέρωση" και να μην μας παραμυθιάζουν ότι είναι "η μόνη έγκυρη πηγή που σας ενημερώνει για την επικαιρότητα". Για πείτε μου, που είναι ο Ζαχόπουλος; Ο Εφραίμ; Ο Κορκονέας (για όσους δεν ξέρουν, ο αστυνομικός που πυροβόλησε τον Αλέξη); Δικάστηκε αυτός; Πήγε φυλακή; Αποφυλακίστηκε; Τι έγινε; Γιατί δε μας λέει κανείς; Ή μήπως κι εμάς δε μας καίει και τόσο να μάθουμε και πηγαίνουμε σε όποια κατεύθυνση μας οδηγούν τα κανάλια; Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...

6. Ψέμα και υποκρισία. Οι άνθρωποι της τηλεόρασης δεν ξέρουν ποιοι είναι. Λογικό μου φαίνεται, αφού είναι αναγκασμένοι να προσαρμόζονται συνέχεια σε καθετί καινούριο που "πουλάει". Έτσι βλέπεις ανθρώπους που ενώ πριν δέκα χρόνια έκαναν εκπομπή σε μεσημεριανή ζώνη, σήμερα το παίζουν Oprah Winfrey και "συμμερίζονται τον πόνο του συνανθρώπου". Μην τσιμπάτε, τα λεφτά τους νοιάζουν μόνο. Φιλανθρωπίες στην τηλεόραση ΔΕΝ γίνονται.

7. Δε μπορώ να βλέπω ανθρώπους με κάποιο πρόβλημα να τους εκμεταλλεύονται. Θα μου πείτε "οικογένεια και φίλους δεν έχουν για να τους προστατέψουν;" Ε όχι ρε παιδιά. Κάποιοι δεν έχουν. Πάρτε το χαμπάρι, δεν είναι όλα μέλι - γάλα στη ζωή κάποιων ανθρώπων. Και εφόσον δεν έχουν οικογένεια και φίλους για να τους προστατέψουν, πέφτουν πάνω στους αδίστακτους "money - eaters" της τηλεόρασης, οι οποίοι τους παραμυθιάζουν ότι είναι φοβεροί και ο κόσμος θα τους λατρέψει.

8. Βαρέθηκα να βλέπω παντού τα ίδια και τα ίδια. Υπάρχουν κάποια χρονικά διαστήματα και κάποιοι μήνες του χρόνου που όποιο κανάλι και να βάλεις, βλέπεις ακριβώς το ίδιο πράγμα, με ελάχιστες διαφορές. Και μετά σου λένε ότι έχεις την ελευθερία να επιλέγεις τι βλέπεις.

9. Ίντερνετ + τηλεόραση = το ίδιο; Όχι βέβαια. Αυτό δε γίνεται και θα γίνει ποτέ. Εκπομπές που έχουν "στερέψει" πλέον από θέματα, παίρνουν βίντεο και άρθρα από το ίντερνετ ή ότι άλλο τους κατέβει και το δείχνουν. Είναι ΟΚ να δείξεις ένα - δυο πράγματα που σου έκαναν εντύπωση και αξίζει να παιχτούν στην τηλεόραση για να τα δει ο κόσμος. Όταν όμως η εκπομπή σου στηρίζεται ΚΑΘΑΡΑ και μόνο στο υλικό που βρίσκεις στο Ίντερνετ, κάτι δεν πάει καλά.

10. Τέλος, δε μου αρέσουν τα πρότυπα που προβάλει η τηλεόραση. Όχι, δε θέλω να γίνω ξανθιά, γαλανομάτα με μεγάλο στήθος, δε θέλω να είμαι 45 κιλά, ο αυτοσκοπός μου δεν είναι το σεξ, ούτε τα λεφτά. Δε φοράω γόβες ούτε wonder bra, δεν πηγαίνω σε clubs και μπουζούκια επειδή όλοι πάνε. Δε φοράω μάρκες για να με εκτιμούν περισσότερο και δεν αγοράζω ακριβές κολόνιες, ούτε ακριβά κινητά. Και έτσι θέλω να μείνω!

Έτσι για την ιστορία, βλέπω τηλεόραση, αλλά περιστασιακά.

Βλέπω δύο ελληνικές σειρές, μία ξένη, παρακολουθώ Eurovision (κλείνοντας φυσικά τον ήχο όταν μιλάνε οι παρουσιαστές της ΕΡΤ, γιατί πριν λίγα χρόνια όταν άκουσα από την Μπακοδήμου να λέει στη σκοπιανή συμμετοχή "καλή επιτυχία Μακεδονία" κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό, οπότε δεν το διακινδυνεύω πλέον) και φυσικά όταν έχει διαφημίσεις βάζω το κανάλι με τα video clip και ακούω μουσική.

Οι άνθρωποι της τηλεόρασης κάνουν ένα πολύ μεγάλο λάθος. Υποτιμούν τη νοημοσύνη και την κριτική σκέψη μας. Δεν είμαστε όμως τόσο χαζοί όσο νομίζουν. Ξυπνήσαμε. Είμαστε λίγοι, αλλά είμαστε εδώ. Κλείνουμε την τηλεόραση και παραμένουμε οι εαυτοί μας.

Αυτά από μένα...

Να έχετε μια όμορφη μέρα!

xxxDark Dreamsxxx

Ρε, πού πάμε ρε;

2009-04-13T19:47:00.004+03:00

Όχι, η ερώτηση δεν είναι ρητορική! Στ' αλήθεια σας ρωτάω: ρε, πού πάμε ρε;
Αυτή τη φορά αναφέρομαι εξίσου και σε εφήβους και σε μεγάλους.

Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκε μια δημοσίευση στο foititakos.gr με τίτλο "Sex πριν τα 13 για τα ελληνόπουλα!". Η δημοσίευση προέρχεται από το site της Απογευματινής. Διαβάστε και μόνοι σας εδώ. "Σοκαρίστηκα" είναι η πιο ελαφριά λέξη που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω για να σας περιγράψω την αντίδρασή μου σε όσα διάβασα.

Ακούγεται εντελώς εξωπραγματικό τα Ελληνόπουλα να έχουν μέσο όρο έναρξης ερωτικών επαφών τα 13, όμως είναι αλήθεια και προκειμένου να το διαπιστώσετε, κάντε μια βόλτα στο κέντρο της πόλης σας ή σε ένα εμπορικό Σάββατο βράδυ. Τι θέλω να πω; Πριν μια βδομάδα περίπου, πήγα στον κινηματογράφο μαζί με την παρέα μου, όλοι στην ίδια ηλικία, 16. Σε μια αίθουσα 500 ατόμων δεν είσαι μόνος, αλλά λόγω της έλλειψης φωτισμού δεν μπορείς να δεις καλά - καλά ποιος κάθεται δίπλα σου. Όταν η ταινία τελειώνει και τα φώτα ανάβουν, είτε το θες, είτε όχι, κοιτάς τα άτομα γύρω σου και τα παρατηρείς όταν φεύγεις. Πήρα ένα ερωτηματικό και μπερδεμένο ύφος όταν είδα στην μπροστινή σειρά, ένα κορίτσι γύρω στα 12 (άντε 13 το πολύ) μαζί με ένα αγόρι (που μπορεί να ήταν και μικρότερό της) να φιλιούνται! Όχι κανένα φιλάκι στα πεταχτά, από εκείνα τα αθώα. Γλωσσόφιλο κανονικό! Αυτό το περιστατικό θα μπορούσε να είναι η εξαίρεση στον κανόνα αν δεν έβλεπα πιο κάτω μια κοριτσοπαρέα 14 χρονών, ντυμένες προκλητικά και λίγο πιο πέρα καμιά δεκαριά αγόρια (πάλι μικρότερα σε ηλικία!!!) να τις μπανίζουν με λάγνο ύφος! Δε θα μπω σε λεπτομέρειες για το ντύσιμο, το βάψιμο, την στάση του σώματος και την γλώσσα που χρησιμοποιούσαν τα κορίτσια, φαντάζομαι πως όλοι έχετε αρκετό μυαλό για να τα φανταστείτε όλα αυτά. Το μόνο που θα πω είναι ότι η εικόνα αυτή προκάλεσε θύελλα σχολίων για την παρέα μου και έναυσμα για μένα για να γράψω αυτό το άρθρο.

Ψάχνω παλιές φωτογραφίες, ανοίγω ημερολόγια και σχολικά αναμνηστικά, όμως η σημερινή πραγματικότητα δε θυμίζει σε τίποτα εκείνες τις παλιές, "καλές" εποχές που ήμουν εγώ στην ηλικία αυτών των παιδιών. Όχι, εμάς στην Ε' Δημοτικού δε μας αφήνανε οι γονείς μας να βγαίνουμε από το σπίτι με τέτοιο ντύσιμο. Και μόλις "παιζόταν" κάτι με κάποιο αγόρι/κορίτσι, αμέσως το καταλάβαιναν και το συζητούσαν μαζί μας -όχι σαν "έλεγχο", ούτε σαν "μάλωμα"- από απλό ενδιαφέρον. Δεν μας αφήνανε καν να κυκλοφορούμε τόσο αργά μόνοι μας το βράδυ, ακόμα και σε πολυσύχναστες περιοχές. Όχι, δεν ήμασταν "ξενέρωτοι" και "χλεχλέδες". Απλώς ξέραμε τα "όρια" και φροντίζαμε -για το καλό μας- να μην τα αγγίζουμε. Και δε λέω πως η "γενιά" μου ήταν καλύτερη -σαφώς και υπήρχαν "εξαιρέσεις"-, αλλά με τα σημερινά δεδομένα φαντάζει ακόμα και ιδανική!

Όχι, προς Θεού, δεν κατηγορώ τα παιδιά για αυτήν την κατάντια! Τι φταίνε τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μια κοινωνία όπου κυριαρχεί η εικόνα και τα εφέ; Τι φταίνε τα παιδιά που κάθε μέρα είναι αναγκασμένα να τρέχουν σαν τον Βέγγο από ένα σχολείο που τους προσφέρει πολύ λιγότερα απ' ό,τι θα 'πρεπε σε ένα φροντιστήριο που παλεύει να καλύψει τα κενά που αφήνει το σχολείο; Τι φταίνε τα παιδιά που οι γονείς τους πρέπει να δουλεύουν τόσο πολύ, προκειμένου να τα έχουν όλα έτοιμα στο πιάτο; Τι φταίνε τα παιδιά που οι πειρασμοί τα περιτριγυρίζουν; Απλώνεις το δεξί σου χέρι και παίρνεις τσιγάρο. Απλώνεις το αριστερό σου χέρι και παίρνεις ναρκωτικά. Κάνεις ένα βήμα μπροστά και κάνεις σεξ. Και κακά τα ψέματα (για να καταλάβετε για ποιον λόγο κάνω την σύγκριση), αλλιώς είναι να ξεκινάς το κάπνισμα στα 17 και αλλιώς να το ξεκινάς στα 13... Τόσο εύκολα είναι όλα. Οι μεγάλοι μπορεί να σοκάρονται όταν τα ακούνε αυτά, οι έφηβοι όμως το γνωρίζουν πολύ καλά.

Στο χέρι μας είναι να τα αλλάξουμε όλα αυτά. Στο χέρι μας είναι να σταματήσουμε να λέμε "κάθε πέρσι και καλύτερα" για τις γενιές που περνάνε κάθε χρόνο από τα θρανία.
Δεν θα πω πολλά ακόμα, απλώς θέλω να απευθυνθώ στους γονείς και στα μεγαλύτερα αδέρφια των εφήβων. ΞΥΠΝΗΣΤΕ! Δε χρειαζόμαστε υλικά αγαθά, ούτε ταξίδια, ούτε χατίρια για να μεγαλώσουμε σωστά! Το ξέρουμε πως δουλεύετε για να μην μας λείψει τίποτα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι έτσι μας κάνετε ευτυχισμένους. Μάθετέ μας να εκτιμάμε τα πνευματικά αγαθά στη ζωή. Συζητήστε μαζί μας, πριν να είναι πολύ αργά. Μάθετέ μας αξίες αληθινές, μιλήστε μας για όλα, είτε καλά είτε "άσχημα": έρωτας, φιλίες, σχολείο, σεξ, τσιγάρο, ναρκωτικά. Μην περιμένετε να τα ακούσουμε από τα ΜΜΕ... Τρέχετε για να μην χάσετε ακόμα και το ένα ευρώ, όμως τελικά χάνετε το νόημα.

Τέλος, θα ήθελα να υπενθυμίσω στα συνομήλικα και μικρότερα παιδιά από μένα, ότι η ουσία και το νόημα της ζωής δεν βρίσκεται στις μεσημεριανές εκπομπές, ούτε στην καινούρια φωτογραφία που θα "ανεβάσετε" στο hi5, ούτε στο καινούριο ξώπλατο τοπ που ψωνίσατε χθες. Μην βιάζεστε να μεγαλώσετε, έχετε μπροστά σας πάρα πολύ χρόνο να κάνετε ό,τι θέλετε. Μην πάτε κόντρα στη φύση. Αν η φύση ήθελε να κάνετε σεξ από τα 13 (ή και πιο νωρίς), θα σας είχε ήδη προετοιμάσει σωματικά και ψυχικά και η ενηλικίωση θα γινόταν ΤΩΡΑ, όχι στα 18.

Αυτά από μένα...

Να έχετε μια όμορφη μέρα,

xxxDark Dreamxxx

Σε Θυμάμαι...

2009-04-09T21:26:00.005+03:00

Τι να πω για τις παλιές αγάπες και για τους μεγάλους έρωτες; Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω; Υπάρχουν τόσα πολλά να πεις κι όμως δεν ξέρεις πώς να τα περιγραψεις... Θα μου πείτε φυσικά, τι ξέρω εγώ, μια κοπέλα 16 χρονών από αληθινή αγάπη και έρωτα... Δε μπορώ να σας αποδείξω φυσικά ότι έχω νιώσει αυτό το μαγικό συναίσθημα. Πρέπει απλώς να με πιστέψετε για να συνεχίσετε να διαβάζετε αυτά που έχω να πω...

Βρήκα λοιπόν ένα τραγούδι του Γιάννη Κότσιρα, το "Σε Θυμάμαι", το οποίο μιλάει για έναν μεγάλο έρωτα, που έχει πλέον τελειώσει, αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση και μια απορία στον ερμηνευτή, ο οποίος αναρωτιέται αν αυτή η παλιά αγάπη τον θυμάται ακόμα, όπως κι αυτός. Φαίνεται πως κατά βάθος δεν την έχει ξεπεράσει και την σκέφτεται ακόμα. Είναι ένα από τα πιο ειλικρινή τραγούδια που έχω ακούσει. Μιλάει γι' αυτήν την νοσταλγία που νιώθουμε καμιά φορά όταν σκεφτόμαστε κάποιο πρόσωπο από τα παλιά. Όχι ένα τυχαίο πρόσωπο... Ένα πρόσωπο που σημάδεψε τη ζωή μας, που μας έμαθε πολλά πράγματα και θα υπάρχει πάντα σαν μια ανάμνηση, καλή ή κακή στο μυαλό μας...

Ας το αφιερώσουμε λοιπόν σ' έναν παλιό έρωτα... Και ας θυμηθούμε...

Απόψε βγήκε η σελήνη
στους δρόμους σαν τρελή κι εκείνη
και με δυο μάτια δακρυσμένα
μου είπε πως δεν τη ρωτάς ποτέ για μένα...
Θα΄θελα να΄ξερα πού να΄σαι
κι αν έχεις κάτι να θυμάσαι...
και ψιθυρίζω μεσ΄το κρύο
τόση αγάπη δεν τελειώνει μ΄ένα αντίο...!!!

Σε θυμάμαι, πάντα σε θυμάμαι
πλάι σου δε θα΄μαι
όμως στο μυαλό μου θα γυρνάς...
Σε θυμάμαι, πάντα σε θυμάμαι
Θεέ μου πώς φοβάμαι
μήπως με τα χρόνια με ξεχνάς...

Δε λέει η νύχτα να χαράξει...
μα η καρδιά μου θα σε ψάξει
μεσ΄του μυαλού μου τις κρυψώνες
εκεί που ζούνε οι αγάπες στους αιώνες...

Σε θυμάμαι, πάντα σε θυμάμαι
πλάι σου δε θα΄μαι
όμως στο μυαλό μου θα γυρνάς...
Σε θυμάμαι, πάντα σε θυμάμαι
Θεέ μου πώς φοβάμαι
μήπως με τα χρόνια με ξεχνάς...

Θα΄θελα να΄ξερα πού να΄σαι
κι αν έχεις κάτι να θυμάσαι
και ψιθυρίζω μεσ΄το κρύο
τόση αγάπη δεν τελειώνει μ΄ένα αντίο

Να έχετε μια όμορφη μέρα...

xxxDark Dreamsxxx

Πέντε επιθυμίες ενός παιδιού που μεγαλώνει στην πόλη

2009-04-02T14:31:00.009+03:00

Πέντε απλές επιθυμίες ενός μικρού παιδιού που μεγαλώνει μέσα σε τέσσερις τοίχους μιας πολυκατοικίας σε μια μουντή και άχαρη πόλη... Αξίζει να ακούσετε τι έχει να σας πει.

1. Θα ήθελα να βλέπω τον ουρανό από το παράθυρό μου. Να τον βλέπω όταν ξυπνάω, το μεσημέρι όταν γυρίζω από το σχολείο και το βράδυ πριν κοιμηθώ. Θα ήθελα να μην είναι τόσο ψηλές οι οικοδομές, ή τουλάχιστον όχι τόσο κολλημένες μεταξύ τους. Θα ήθελα να βλέπω κάθε στιγμή αυτό το γαλάζιο χρώμα. Γιατί τώρα, αν θέλω να το δω, πρέπει να βγω έξω και να σηκώσω το κεφάλι μου ψηλά... για να δω τελικά ένα γκριζογάλανο χρώμα, χωρίς πουλιά να πετάνε, χωρίς σύννεφα να ταξιδεύουν και γύρω γύρω ψηλά και άχαρα κτίρια.

2. Θα ήθελα να βάλω χρώμα σ' αυτά τα κτίρια γύρω μου. Γιατί πιστεύω πως το χρώμα δεν ζωντανεύει μόνο τα κτίρια, αλλά και τους ανθρώπους έξω και γύρω από αυτά. Θα ήθελα να βλέπω χαρούμενους και ζωντανούς ανθρώπους, γεμάτους από χρώμα...

3. Θα ήθελα να βγαίνω στο μπαλκόνι μου και η μύτη μου να κατακλύζεται από ευχάριστες μόνο μυρωδιές. Το ψωμί από τον φούρνο, η μυρωδιά των λουλουδιών από το ανθοπωλείο, το φαγητό που μαγειρεύει η νοικοκυρά από δίπλα... Δε θέλω να οσφρίζομαι τις άσχημες μυρωδιές από τους υπονόμους, τα καυσαέρια των αυτοκινήτων και των εργοστασίων.

4. Θα ήθελα να αγγίζω τα φύλλα ενός δέντρου, να μυρίζω τα άνθη μιας τριανταφυλλιάς, να παίζω κρυφτό κοντά σ' έναν θάμνο... Να νιώθω πως η φύση είναι δίπλα μου, μπροστά και πίσω μου. Στην γειτονιά μου έχουμε κάτι παλιά και γέρικα δέντρα, ταλαιπωρημένα, με ξεθωριασμένο χρώμα και λεπτό κορμό. "Οι υπεύθυνοι του δήμου" - έτσι τους λέει η μαμά μου - κόβουν κάθε χρόνο ένα μεγάλο μέρος των κλαδιών τους. Δε μου αρέσει...

5. Θα ήθελα να ξέρω πως όταν τα παιδιά μου φτά σουν στην ηλικία μου, δεν θα έχουν καμιά από αυτές τις επιθυμίες. Θα ήθελα να ξέρω πως θα ζήσουν σε ένα περιβάλλον όμορφο, καθαρό και υγιεινό για αυτά. Θα ήθελα απλώς να ξέρω ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα...

Εσείς τι κάνετε για να διατηρήσει αυτό το παιδί την ελπίδα του;

Θεωρώ πως είναι υποχρέωση όλων μας να φροντίσουμε να πραγματοποιήσουμε τις 5 αυτές επιθυμίες, ιδιαίτερα την τελευταία. Δεν χρειάζονται λεφτά, ούτε ιδιαίτερη μόρφωση... Δεν χρειάζονται δημόσιες σχέσεις, ούτε εμπειρία. Χρειάζεται απλώς σεβασμός προς το περιβάλλον και αγάπη για τα παιδιά. Να ακούτε τα παιδιά. Πάντα έχουν κάτι να σας πουν, ίσως και κάτι παραπάνω από πέντε απλές επιθυμίες...

Να έχετε μια όμορφη μέρα

xxxDark Dreamsxxx

Πότε καταλαβαίνεις ότι το facebook σου καταστρέφει τη σχέση;

2009-03-15T21:10:00.005+02:00

Δεν πρόκειται για άνθρωπο, ούτε για αντικείμενο. Ο νέος λόγος χωρισμού είναι ιστοσελίδα στο διαδίκτυο και λέγεται facebook.

Έκανες και εσύ facebook λοιπόν. Βρήκες όλους τους φίλους, συγγενείς, παλιούς συμμαθητές, καθηγητές, γνωστούς, γκόμενους/ες που είχες και έχεις. Έλιωνες κάθε μέρα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή σου κάνοντας quiz για να δεις αν θα ψηφίσεις McKane ή Obama (άσχετα που δεν ψηφίζεις) ή για να δεις πόσο σέξυ είσαι. Μπήκες σε όλα τα group που σε αντιπροσωπεύουν. Έβαλες και δυο - τρία applications στο profile σου και σε απλά ελληνικά κόλλησες ΚΑ-ΝΟ-ΝΙ-ΚΑ. Μετά; Μετά κόλλησες και τον δεσμό σου. Αν και ακόμα δεν κατάλαβες γιατί έκανε facebook. Για να σε "ελέγχει"; Για να κάνει καμιά ύποπτη γνωριμία; Για να βρει τον/την πρών της/του που έχει να τον/την δει από την Γ' Λυκείου; Ή απλώς από περιέργεια;

Το θέμα είναι ότι έχεις βάσιμες υποψίες ότι το facebook έχει εισβάλει στη ζωή σας και πρόκειται να γίνει αιτία χωρισμού. Πώς θα το καταλάβεις όμως; Ορίστε 10 ενδείξεις:

1. Το πρώτο πράγμα που κάνετε μόλις γυρίσετε από την δουλειά είναι να μπείτε στο facebook για να τσεκάρετε τα requests και τα μηνύματά σας, αντί να κάτσετε να συζητήσετε για το πώς ήταν η μέρα σας. Ακόμα και αν συζητήσετε για λίγο, ο διάλογος θα έχει ως εξής:

- Ρε συ, μάντεψε ποιος με έκανε add σήμερα το πρωί!
- Ποιος μωρό μου;
- Θυμάσαι τον Γιώργο; Που πήγαινα μαζί του στρατό; Στον είχα γνωρίσει.Έχω να τον δω κάτι χρόνια! Πού με βρήκε το θηρίο;
- Σοβαρά μιλάς; Για πες, για πες... Είναι παντρεμένος; Έχει παιδιά; Θυμάμαι ότι ήταν ακροδεξιός... Τι political views έχει δηλώσει στο profile του;

2. Είσαι στην κρεβατοκάμαρα και είναι στο σαλόνι και μιλάτε μέσω του chat του facebook.
- fere mu to vivlio mu se parakalo. to afisa epano sto trapezi.
- eftasa moro mu
- s efharisto

3. Είσαι στην κρεβατοκάμαρα (πάλι, αλλά με... άλλες διαθέσεις) και είναι στο σαλόνι. Και μιλάτε μέσω του chat του facebook.
-ela mesa moro mu..
-den mporo matia mu, kano ena quiz tora. pali to vivlio su thes?
-oxi agapi mu kati allo thelo... (ΠΑΥΣΗ ΓΙΑ ΛΙΓΟ) alitheia ti quiz kanis?
-leei "poia stasi tou sex eiste" (τώρα πότε προλαβαίνει και κάνει σεξ αφού όλη η μέρα είναι στο facebook... τι να σου πω)
-stilto mu otan to teliosis.
-ok moro mu. alithia ti itan auto pou itheles prin?
-de thimamai eilikrina. steile mou to quiz. ante.

4. Σε παίρνει τηλέφωνο ο κολλητός/ή του/της και σε ρωτάει "που είναι;" και απαντάς "στο facebook, παίζει mini golf προς το παρόν. Δεν ξέρω αν έστειλες μηνύματα. Θα τα δει μετά."

5. Πέφτετε για ύπνο και τον/την ακούς να βαριανασαίνει. Τον ρωτάς "τι έχεις;" και σου λέει με περίλυπο ύφος: "μου έστειλαν προειδοποίηση από το facebook ότι μπορεί να απενεργοποιήσουν τον λογαριαμό μου λόγω μεγάλης κίνησης." Ταράζεσαι, αλλά δεν το δείχνεις για να μην τον/την κάνεις χειρότερα. Τον/την αγκαλιάζεις και του/της λες να μην στεναχωριέται και ότι θα το ξεπεράσετε μαζί. Και ξαφνικά, ΤΣΑΚ! σου έρχεται η θεία επιφώτηση και ρωτάς: "ΜΕΓΑΛΗ ΚΙΝΗΣΗ; Γιατί μωρό μου; ΜΕ ΠΟΙΟΝ/Α ΜΙΛΑΣ ΤΟΟΟΟΟΣΟ ΠΟΛΥ ΣΤΟ FACEBOOK;" Η νύχτα καταλήγει σε καβγά.

6. Οι γονείς σου σε ρωτάνε "πότε θα τον/την παντρευτείς;" και όταν ακούσουν την απάντησή σου "όταν σταματήσει να είναι fan στο page του one night stand" σε κοιτάζουν σαν να ήρθες από τον πλανήτη Άρη και ρωτούν διστακτικά: "Παιδιά μπορεί να κάνει τουλάχιστον;"

7. Όταν πηγαίνετε διακοπές, είστε όλη την ώρα με το κινητό στο χέρι και όποια φωτογραφία τραβάτε, την στέλνετε απευθείας με MMS στο facebook για upload στο άλμπουμ "diakopes me to moraki mu"

8. Σκουπίζετε; Θα κάνετε ανακαίνιση; Πήρατε κατοικίδιο; Το ταίρι σας θα το μάθει από το status σας ενώ σερφάρει ανέμελα εν ώρα εργασίας κι εσείς είστε στο σπίτι.

9. Εννιά στους δέκα καβγάδες σας έχουν να κάνουν με τις ενέργειες του καθενός στο facebook.

- Έστειλες ένα sex on the beach στη Μαίρη; Γιατί; Μήπως θες να βγεις μαζί της στην πραγματικότητα;

- Κι εσύ γιατί έκανες tag τον Αλέξη στο βίντεο που είσαι με τα εσώρουχα στο μπάνιο και τραγουδάς Christina Aguilera; Μήπως για να το δει; Και να σχολιάσει;

10. Όταν τελικά μαθαίνεις ότι σε χώρισε από το relationship status του στο facebook και το αντίστοιχο μηνυματάκι στο Wall σου: "moro mu perasame kala, alla se varethika ligaki. ftiaxe kai ligo to profile sou, e? to xeis paramelisei teleftea."

Εάν απάντησες "όχι" σε όλες τις ερωτήσεις, εύγε! Δεν θα χωρίσεις λόγω του facebook!

Εάν απάντησες "ναι" σε τουλάχιστον τρεις από αυτές τις προτάσεις, συληπητήρια φιλαράκι!

Facebook has detected an error in your relationship. YOU WILL NOW BREAK UP.

Με απογοητεύεις...

2009-03-12T18:57:00.008+02:00

Το φλέγον θέμα στις μέρες μας δεν είναι ούτε οι εκλογές, ούτε η οικονομική κρίση, ούτε το μακελειό που έγινε σε γερμανικό σχολείο, ούτε ο Άγγλος που έγινε πατέρας στα 13 του... Όλα αυτά είναι ανούσια πράγματα...! Αυτό που μας καίει και μας τσουρουφλίζει είναι...

"ποιος-α θα παρουσιάσει τελικά τον Πρωινό Καφέ;"

Εδώ και δύο - τρεις μέρες αν πεις να ανοίξεις την τηλεόραση κατά το μεσημεράκι για να γεμίσεις το κεφάλι σου με ό,τι πιο ΑΑΑ (Ανούσιο - Ανήθικο - Ανόητο) - ωχ συγνώμη! να ενημερωθείς εννοώ - θα δεις σε όλα τα πάνελ των αηδιαστικών μεσημεριανών εκπομπών ένα μάτσο από ξανθιές (στην πλειοψηφία) wanna be δημοσιογράφους (ο Θεός να τις κάνει) και ιδιόρρυθμους (για να μην χρησιμοποιήσω μια χειρότερη λέξη) νεαρούς wanna be ειδήμονες περί πάντων. Όταν μιλάει ένας από αυτούς λοιπόν, παίρνει το υφάκι "εγώ τα ξέρω όλα και είμαι έτοιμος να ταπώσω όποιον βγει να μου πει κάτι αντίθετο", σηκώνει το φρύδι μέχρι την φράντζα, κουνάει τα χέρια σαν αγορεύων δικηγόρος στο δικαστήριο και σηκώνει το κεφάλι ψηλά. Ε, κάπου εκεί είναι που θέλω να μπω μέσα στην τηλεόραση και να τους αρχίσω στις φάπες γιατί νιώθω αγανακτισμένη.

Πάντα λοιπόν, όταν πετυχαίνω στην τηλεόραση έναν από αυτούς να μιλάει λες και είναι δεν ξέρω κι εγώ ποιος, κάνω σιωπηλά τον εξής διάλογο με τον εαυτό μου...

- Σιγά μωρέ, ποιος/α νομίζει πως είναι; Κοίτα πως μιλάει!
- Ε για να κάνει τέτοιες τηλεθεάσεις κάθε μεσημέρι και να πληρώνεται τόσο καλά, με το δίκιο του έχει καβαλήσει το καλάμι.

- Κι αυτός τώρα διαμορφώνει άποψη... Για τ' όνομα του Θεού, είναι μεσημέρι!!! Και η εκπομπή είναι "κατάλληλη για όλους"? "Ακατάλληλη για όλους" θα έπρεπε να είναι...
- Γιατί να είναι ακατάλληλη για όλους; Αφού ο κόσμος την παρακολουθεί. Άρα κάνει νούμερα. Άρα πουλάει. Αρέσει στον κόσμο αυτό. Και τα κανάλια δίνουν στον τηλεθεατή αυτό που θέλει. Βusiness κάνουν οι άνθρωποι...

- Άρα δεν φταίνε αυτοί.. εμείς φταίμε που καθόμαστε και βλέπουμε Ο,ΤΙ και αν μας προσφέρουν.
- Φυσικά και φταίμε εμείς. Τώρα το κατάλαβες;

Και σε εκείνη τη φάση, κλείνω την τηλεόραση, κοιτάζω έξω από το παράθυρο, βλέπω τον κόσμο και σκέφτομαι "με απογοητεύεις".

Να έχετε μια όμορφη μέρα!

xxxDark Dreamsxxx

Υ.Γ.: Αυτό το άρθρο είναι μια μικρή εκδήλωση αγανάκτησης προς τα ΜΜΕ. Αλλά δεν τελειώσαμε εδώ! Προετοιμαστείτε. Τα χειρότερα έρχονται...

50 λόγοι που λατρεύουμε την Θεσσαλονίκη

2009-02-21T13:38:00.018+02:00

Γεννήθηκα, μεγάλωσα και κατοικώ σ' αυτήν την πόλη. Δεν είναι δυνατόν να μην την λατρεύω! Και όποιος την έχει επισκεφθεί γνωρίζει πολύ καλά το γιατί...

Γιατί ο Λευκός Πύργος δεν είναι λευκός!
Γιατί περπατάμε "χαλλλλαρά", χωρίς άγχος.
Γιατί όταν οι τουρίστες περνούν μπροστά από την παραλία και μας βλέπουν έτσι που περπατάμε "χαλλλλαρά", μας ρωτάνε: "σ' αυτήν την πόλη δε δουλεύετε;"
Γιατί το σάντουιτς με γύρο το τρώμε και το καλαμάκι το βάζουμε στον φραπέ μας. Ποτέ αντίστροφα!
Γιατί όταν βγαίνουμε έξω για ποτό ή καφέ, συναντάμε τουλάχιστον τρεις γνωστούς μας.
Γιατί ο Θερμαϊκός δεν βρωμάει (πολύ) πλέον!
Γιατί ζούμε στην μοναδική πόλη του κόσμου που γράφεται με δύο "σ" και προφέρεται με πολλά "λ"!
Γιατί όταν ήμασταν μικροί, το ποδήλατό μας πάθαινε ΦΟΥΙΤ!
Γιατί ο κολλητός μας "κάθεται" δυο τετράγωνα πιο κάτω.
Γιατί ΠΑΟΚ - ΑΡΗΣ έχουν ακόμα κόντρα.
Γιατί τα τσουρέκια του Τερκενλή δεν παίζονται!
Γιατί τα τρίγωνα Πανοράματος επίσης δεν παίζονται!
Γιατί με λες και σε λέω.
Γιατί εδώ θα συναντήσεις φιλόξενους και χαμογελαστούς ανθρώπους, πρόθυμους να σε βοηθήσουν.
Γιατί ανατριχιάζουμε όταν ακούμε τον Μητροπάνο να τραγουδάει για την Θεσσαλονίκη μας.
Και γιατί υπάρχουν άπειρα τραγούδια γραμμένα αποκλειστικά για την Θεσσαλονίκη.
Γιατί εδώ συναντάς τις πιο περιποιημένες γυναίκες, ακόμα και στο περίπτερο ή στο φούρνο.
Γιατί όταν επισκεπτόμαστε άλλη πόλη, κάνουμε τα πάντα για να καταλάβουν οι γύρω μας ότι είμαστε από την Θεσσαλονίκη.
Γιατί δεν χρειάζεται να πάρουμε πλοίο ή αεροπλάνο για να βρεθούμε στις πιο μαγικές παραλίες του κόσμου. Σε μία ώρα με το αυτοκίνητο, βρισκόμαστε στην Χαλκιδική.
Γιατί αυτοί "πάνε", δεν "πηγαίνουν"!
Γιατί οι γυναίκες βάφουν τα νύχια τους με όζα, όχι μανό...!
Γιατί όταν κάποιος την επισκέπτεται παθαίνει κεραυνοβόλο έρωτα.
Γιατί όταν φυσάει ο βαρδάρης ψοφάμε στο κρύο, αλλά παρ' όλα αυτά κατεβαίνουμε για την βόλτα μας στην Πλατεία Αριστοτέλους.
Γιατί όλοι μας ξέρουμε τουλάχιστον μια περίπτωση Αθηναίου που ερωτεύτηκε Θεσσαλονικιά.
Γιατί πριν βγούμε έξω με τους φίλους μας λέμε στην μαμά μας "θα πάω με τα καρντάσια για καφέ".
Γιατί λέμε μεταξύ μας το "κλάιν μάιν" χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνει.
Γιατί το Σαββατόβραδο κανείς δε μένει μέσα.
Γιατί είναι η πόλη που ανακαλύφθηκε ο περιβόητος φραπές!
Γιατί όλοι είμαστε 100% σίγουροι ότι δεν θα ζήσουμε για να δούμε το μετρό.
Γιατί Αρναούτογλου, Ρέμος, Βέρτης, Σκορδά, Μουτσινάς, Ράπτη, Καϊλή, Θρασκιά, Καραβάτου και φυσικά Πετρούλα είναι Θεσσαλονικείς!
Γιατί αν πας με το αυτοκίνητο στην Τσιμισκή έχεις πολλές πιθανότητες να δεις τον Ψωμιάδη πάνω σε μηχανάκι (χωρίς κράνος) ή να σου χτυπήσει το τζάμι και να σου μοιράσει φυλλάδια για σωστή οδήγηση.
Γιατί όταν δίνουμε ραντεβού "στον Αλέκο" εννοούμε στο άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου.
Γιατί είναι η λεγόμενη "Φοιτητούπολη".
Γιατί όλοι στο πρώτο ραντεβού συναντιούνται στην Καμάρα.
Γιατί σε μια σύντομη επίσκεψή σου στην Θεσσαλονίκη, παίρνεις τουλάχιστον 3 κιλά.
Γιατί τη νύχτα η Θεσσαλονίκη δείχνει δυο φορές πιο όμορφη απ' ότι τη μέρα.
Γιατί λατρεύουμε τις βόλτες στην παραλία ακόμα και τις συννεφιασμένες και μελαγχολικές μέρες επειδή μπορούμε να σκεφτούμε και να προβληματιστούμε με την ησυχία μας.
Γιατί ακόμα και αν χαθείς, κατεβαίνεις στην παραλία και βρίσκεις τον δρόμο σου!
Γιατί δεν μας προβληματίζει αν απεργούν τα λεωφορεία: σε είκοσι λεπτά με τα πόδια βρίσκεσαι στο κέντρο, όπου και αν μένεις.
Γιατί ο Ψωμιάδης θα είναι για πάντα νομάρχης!
Γιατί οι ντελιβεράδες λέγονται "πακετάδες".
Γιατί μετά από κάθε μεγάλο γεγονός πηγαίνουμε στον Λευκό Πύργο!
Γιατί όταν λες "πάω για καφέ" εννοείς (έμμεσα) ότι θα γυρίσεις μετά από δύο ώρες τουλάχιστον.
Γιατί είναι η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ!
Γιατί ακόμα δεν αποφασίσαμε αν η Θεσσαλονίκη είναι μια μικρή μεγαλούπολη ή ένα μεγάλο χωριό.
Γιατί τα γυράδικα είναι περισσότερα από τα περίπτερα.
Γιατί σε εμπνέει να κάνεις πολλά πράγματα: από το να γράψεις ένα άρθρο στο blog σου (καλή ώρα) μέχρι να ξεκινήσεις να γράφεις ολόκληρο μυθιστόρημα.
Γιατί αν γεννηθείς και μεγαλώσεις στην Θεσσαλονίκη και αναγκαστείς να φύγεις μακριά, είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή, έστω και στα βαθιά γεράματα, θα επιστρέψεις πάλι πίσω...
Γιατί κατά βάθος αγαπάμε τους Αθηναίους, παρ' όλο που τους πάμε κόντρα!
Γιατί είναι από τις ελάχιστες πόλεις στον κόσμο που μπορείς να την ερωτευτείς μόνο από τις φωτογραφίες, χωρίς καν να την έχεις επισκεφθεί.

Χαιρετίσματα από την όμορφη Θεσσαλονίκη!
Καλά να περνάτε...!

xxxDark Dreamsxxx

Η εκπαίδευση στην Φινλανδία!

2009-02-19T18:24:00.006+02:00

Ως μαθήτρια, το θέμα "εκπαίδευση" με απασχολεί και μάλιστα πολύ. Γι' αυτό έψαξα και βρήκα κάποια πράγματα για το εκπαιδευτικό σύστημα στην Φινλανδία, μια σκανδιναβική χώρα, που το εκπαιδευτικό τους σύστημα θεωρείται πρότυπο για εμάς. Διαβάστε και συγκρίνετε...

(οι παρακάτω παράγραφοι δεν έχουν γραφτεί από εμένα)

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗ ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ

Στη Φινλανδία, στα πολυθέσια και ολοήμερα σχολεία θα βρεις παιδιά από 8 μηνών μέχρι 16 ετών. Όταν εργάζονται και οι δύο γονείς μπορούν να αφήσουν το 8 μηνών και άνω παιδί τους στο σχολείο μαζί με τα μεγαλύτερα αδερφάκια του.
Στη μικρή κοινότητα του σχολείου θα βρεις παιδιά με ειδικές ανάγκες, αφού, σκοπίμως, δεν υπάρχουν ειδικά ιδρυματικά - σχολεία. Θα βρεις βρέφη, να μαθαίνουν από μικρά να συνυπάρχουν με μεγάλους και αναπήρους, όπως στην κοινωνία των μεγάλων, καλλιεργώντας το αίσθημα της ευθύνης και της αλληλεγγύης των μεγάλων παιδιών προς τα μικρότερα και προς τα διαφορετικά.

Στη Φινλανδία γιορτάζουν, γιατί θα βρεθούν πάλι σε σχολεία με σύγχρονα εργαστήρια και αμφιθέατρα, με κλειστά γυμναστήρια και πισίνες, με ειδικές αίθουσες χαλάρωσης και σάουνας, με εστιατόρια με το δωρεάν φαγητό και το σημαντικότερο, γιατί θα μάθουν και θα δημιουργήσουν γνώση με τους δασκάλους φίλους τους, παίζοντας, συζητώντας και μελετώντας διάφορα βιβλία και όχι ένα υποχρεωτικό σε κάθε μάθημα, όπως στην Ελλάδα.

Τα παιδιά στη Φινλανδία, στις πρώτες έξι τάξεις, κάνουν συχνά τεστ, όχι όμως για να βαθμολογηθούν (να τιμωρηθούν όπως τα ελληνόπουλα) αλλά για να διαπιστωθούν οι αδυναμίες τους, ώστε να τους παρασχεθεί εξατομικευμένη ενισχυτική διδασκαλία.

Τα παιδιά στη Φινλανδία μπορούν ήδη από τις πρώτες τάξεις, να επιλέξουν ακόμη και το ημερήσιο πρόγραμμά τους. Ένα παιδί της δευτέρας δημοτικού, μπορεί μια ημέρα να επισκεφτεί κάποιο μάθημα της τρίτης ή ακόμη και της πρώτης, αν νομίζει πως αυτό χρειάζεται περισσότερο. Τα παιδιά στη Φινλανδία αλλά και σε πολλές άλλες χώρες, που το εκπαιδευτικό τους σύστημα είναι ανάμεσα σε εκείνο των πρώτων πέντε στον κόσμο, όπως στην Ιαπωνία, Κορέα και Καναδά, όταν έχουν τεστ στα μαθηματικά, φυσική, χημεία, ακόμη και στη γλώσσα τους, επιτρέπεται να έχουν μαζί τους βοήθημα (βιβλίο με τους μαθηματικούς, φυσικούς, χημικούς τύπους και λεξικό γλώσσας). Οι παιδαγωγοί τους δεν έχουν κανένα λόγο να απαιτήσουν από τα παιδιά να μάθουν απ έξω πράγματα, που μετά από μερικές εβδομάδες δε θα θυμούνται. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μάθουν τα παιδιά τους να σκέπτονται λογικά, με κριτική αναλυτική σκέψη, κατανοώντας περίπλοκα νοήματα και αλληλοσυσχετισμούς.

Όταν το απόγευμα, μετά την ενισχυτική διδασκαλία, οι Φινλανδοί μαθητές πάνε στο σπίτι, αφήνουν τη σάκα με τα βιβλία στο σχολείο. Όλη η υπόλοιπη ημέρα τους ανήκει. Χαίρονται την παιδικότητά τους. Τεστ για το σπίτι απαγορεύονται. Η λέξη φροντιστήριο δεν υπάρχει ούτε στο λεξικό τους. Είναι πρώτα στην Ευρώπη στην ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων και τελευταία σε τηλεθέαση.

Τα ελληνόπουλα τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο σαν κουρδιστά πορτοκάλια. Το μόνο που τους μένει μετά, είναι να καθίσουν εξαντλημένα μπροστά στην τηλεόραση μέχρι να τους πάρει ο ύπνος. Σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου δε βλέπεις παιδιά με τσάντες να κυκλοφορούν μέχρι τα μεσάνυχτα τρέχοντας σαν τον Βέγγο να προλάβουν το επόμενο μάθημα αποστήθισης, προς μεγάλη ικανοποίηση των φροντιστηρίων. Είναι δυνατόν αυτά τα τραύματα της χαμένης παιδικότητας να μην έχουν βαθιές και μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες;

Τα περισσότερα ελληνόπουλα πάνε άκεφα σε άθλια δημόσια σχολεία, που μοιάζουν σαν γκαράζ αυτοκινήτων. Θα συναντήσουν δασκάλους, στην πλειονότητά τους σκυθρωπούς και δίχως όρεξη, που από τότε που τελείωσαν τις σπουδές τους δεν έχουν ανοίξει βιβλίο. Θα συναντήσουν δασκάλους, για τους οποίους η λέξη εξατομικευμένη προσέγγιση μαθητή με ιδιαίτερα προβλήματα, υπάρχει μόνο στα λεξικά. Θα πρέπει να αποστηθίσουν κακογραμμένα βιβλία πάνω στα οποία θα εξεταστούν. Όποιος έχει την καλύτερη μνήμη ή τις καλύτερες τεχνικές αποστήθισης, όχι απαραίτητα και το καλύτερο μυαλό, θα επιβραβευθεί. Οι κακοί μαθητές θα τιμωρηθούν και θα σπρωχθούν στη μαθησιακή άρνηση.

Η μαθητική διαρροή στη χώρα μας, σε κάποιες περιοχές ξεπερνά το 30% , ενώ στη Φινλανδία είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η απάντηση της υπουργού παιδείας τους είναι: «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε έναν μαθητή». Γιατί αλήθεια συμβαίνουν όλα αυτά τα τραγικά, στο σημαντικότερο τομέα μιας χώρας όπως είναι η παιδεία, από την οποία εξαρτώνται όλα τα άλλα; Γιατί βασανίζουμε δίχως λόγο ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα παιδιά μας; Γιατί, ενώ πληρώνουμε τα περισσότερα λεφτά στον κόσμο για την παιδεία (στην παραπαιδεία των φροντιστηρίων), έχουμε μια τόσο άθλια δημόσια παιδεία;

Κυβερνώντες και εξουσιάζοντες, που στέλνουν τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία, δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά στη δημόσια παιδεία, όπως δεν έχουν κανένα λόγο να δώσουν λεφτά για τη δημόσια υγεία αφού αν χρειαστεί, οι ίδιοι και τα παιδιά τους θα πάνε στο Memorial. Αυτή είναι η μοναδική εξήγηση και καμία άλλη για τα άθλια δημόσια σχολεία μας. Όλα τα άλλα είναι δικαιολογίες προς βλάκες! Στη Φινλανδία, ο γιος του πρωθυπουργού, του προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού της πολυκατοικίας και του χασάπη της γειτονιάς πάνε στο ίδιο δημόσιο σχολείο. Γι αυτό και έχουν κάθε λόγο να δίνουν τα διπλάσια ακριβώς λεφτά από εμάς, γύρω στο 7% του ΑΕΠ, για την παιδεία τους. «Βάση της εκπαίδευσής μας είναι η ισότητα όλων στο σχολείο», λέει η υπουργός τους.

Οι Φινλανδοί αγαπούν την πατρίδα τους, όχι ακροδεξιά και θεωρητικά σαν μια αφηρημένη ιδέα, αλλά σαν ζωντανό οργανισμό. Γι' αυτούς πατρίδα είναι πάνω απ' όλα ο λαός τους, οι άνθρωποί τους, τα παιδιά τους.

Αυτό είναι λοιπόν το κείμενο που βρήκα κάπου μέσα στον κόσμο του Ίντερνετ. Δε γνωρίζω ποιος το έχει γράψει, πάντως μπορώ να πω με σιγουριά ότι οι πληροφορίες που δίνει για το εκπαιδευτικό σύστημα στην Φινλανδία είναι έγκυρες Δεν θα πω τίποτα. Απλώς συγκρίνετε την κατάσταση στην Φινλανδία και στην Ελλάδα και θα καταλάβετε...

Αυτά από μένα.

Καλό κουράγιο σε όλους σας.

xxxDark Dreamsxxx

14 Φεβρουαρίου: γιορτή ή απάτη;

2009-02-13T16:54:00.013+02:00

Όπως κάθε χρόνο λοιπόν, έφτασε κι αυτή η μέρα. 14 Φεβρουαρίου. Του "Αγίου Βαλεντίνου"... "Η γιορτή των ερωτευμένων". Ποιον κοροϊδεύουμε; Μια μέρα που επινοήθηκε από κάποιους για να πλουτίζουν τα ζαχαροπλαστεία και τα ανθοπωλεία (ενίοτε και τα κοσμηματοπωλεία, τα καταστήματα εσωρούχων και τα χαζο-μάγαζα με τα λούτρινα αρκουδάκια).

Γιατί διαφωνώ με αυτήν την γιορτή - πανηγυράκι; Πρώτον, γιατί ακόμα και αν ψάξω όλη την Αγία Γραφή, δεν πρόκειται να βρω "Άγιο Βαλεντίνο". Ξέρω ότι έχουν ακουστεί πολλές ιστορίες κατά καιρούς, ότι ήταν ένας ιερέας που πάντρευε τους ερωτευμένους και πράσινα άλογα. Άντε καλά. "Βαλεντίνος". Το "Άγιος" από που κι ως πού; Ποιος το αποφάσισε και πότε; Εγώ είμαι Χριστιανή Ορθόδοξη και για "Άγιο" Βαλεντίνο δεν άκουσα ποτέ...

Τέλος πάντων. για να μην με πείτε ξενέρωτη, δεν θα κολλήσω με την θρησκευτική ερμηνεία αυτής της "γιορτής". Ας πούμε ότι δεχόμαστε την ονομασία "Άγιος Βαλεντίνος". Ας πάμε στην άλλη ονομασία αυτής της ημέρας. "Γιορτή των ερωτευμένων"; Αλήθεια γιατί χρειάζεται οι ερωτευμένοι να έχουν μια μέρα για να γιορτάζουν; Αφού υποτίθεται ότι ένας ερωτευμένος ζει έντονα (άρα "γιορτάζει") κάθε μέρα... Δεν είναι ψέματα. Οι ερωτευμένοι γιορτάζουν κάθε μέρα και όσοι έχουν ερωτευτεί πραγματικά, το ξέρουν πολύ καλά αυτό.

Ξέρω και καταλαβαίνω πως νιώθει ένας ερωτευμένος την 14η Φεβρουαρίου. Είναι μια ευκαιρία να πεις σε κάποιον αυτά που νιώθεις, να του ανοίξεις την καρδιά σου... Ή ίσως να κάνεις πρόταση γάμου! You never know... Όμως, όλα αυτά δεν έχουν νόημα, αν η μοναδική ευκαιρία που πιστεύεις πως έχεις για να δείξεις τα συναισθήματά σου είναι η γιορτή του "Αγίου" Βαλεντίνου. Τότε μάλλον δεν είσαι πραγματικά ερωτευμένος...

Δεν έχω τίποτα μ' αυτήν τη μέρα, ούτε την "θάβω" επειδή είμαι single. Απλώς διαφωνώ με όλες αυτές τις φανφάρες που γίνονται κάθε χρόνο... Τριαντάφυλλα, κρίνα, μαργαρίτες, σοκολατάκια, πραλίνες, προφιτερόλ, πάστες, γλειφιτζούρια, μπαλόνια, γιρλάντες, κολόνιες, γαντάκια, μποξεράκια, στρινγκάκια, κάρτες, μηνυματάκια, δαχτυλιδάκια, κρεμαστά, ρολογάκια, βραχιολάκια, καρδούλες, αστεράκια, τραγουδάκια, αρκουδάκια, σκατουλάκια!!!
ΦΤΑΝΕΙ!

Αν είμαι ερωτευμένη, μπορώ να το δείξω πολύ πιο απλά. Με ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, μια λέξη... που μέσα τους δεν χωράνε ούτε 2 τόνοι από τριαντάφυλλα, κρίνα, μαργαρίτες, σοκολατάκια, πραλίνες, προφιτερόλ, πάστες, γλειφιτζούρια, μπαλόνια, γιρλάντες, κολώνιες, γαντάκια, μποξεράκια, στρινγκάκια, κάρτες, μηνυματάκια, δαχτυλιδάκια, κρεμαστά, ρολογάκια, βραχιολάκια, καρδούλες, αστεράκια, τραγουδάκια, αρκουδάκια, σκατουλάκια!!!

Αν είστε ερωτευμένοι, εύχομαι να είστε πραγματικά ερωτευμένοι και να μην έχετε αυτήν την ημέρα ως μοναδική ευκαιρία για να εξομολογηθείτε τα αισθήματά σας.
Αν πάλι είστε ανθοπώλες, κοσμηματοπώλες ή ζαχαροπλάστες σας εύχομαι καλά κέρδη!

Με πολλή αγάπη,

xxxDark Dreamsxxx

Διψάω...

2009-01-03T18:35:00.005+02:00

Σας έχει τύχει ποτέ να ξυπνήσετε μέσα στη νύχτα και να επιθυμείτε απεγνωσμένα ένα ποτήρι νερό; Να νιώθετε τόσο μεγάλη δίψα που να μην μπορείτε να κοιμηθείτε; Εμένα μου έχει τύχει πολλές φορές. Είναι από τα χειρότερα πράγματα που έχω ζήσει. Το στόμα ξερό και το μυαλό κολλημένο μόνο σε ένα πράγμα: ΝΕΡΟ.

Κάποια μέρα φοβάμαι πως θα ξυπνήσω μέσα στην νύχτα και θα διψάω πολύ, αλλά δε θα έχω νερό. Δυστυχώς, αυτό δεν θα παραμείνει στη σφαίρα της φαντασίας μου. Σε λίγα χρόνια, είτε μου αρέσει, είτε όχι, αυτός ο εφιάλτης θα γίνει πραγματικότητα. Ένας εφιάλτης που θα με οδηγήσει στην αφυδάτωση, σε πολλές ασθένειες και τελικά στο θάνατο. Ένας αργός και βασανιστικός θάνατος. Ανυπόφορος...

Τι; Νομίζετε ότι δεν θα το ζήσετε; Όχι βέβαια. Δεν θα τα καταφέρετε ούτε εσείς. Ούτε τα παιδιά σας. Ούτε τα εγγόνια σας. Όλοι θα ζήσετε αυτόν τον εφιάλτη που έρχεται: λειψυδρία.

Το ότι τώρα μπορείτε να ξοδεύετε όσο νερό θέλετε στο ντους και στο νεροχύτη, δε σημαίνει πως το νερό θα υπάρχει εκεί για πάντα. Μην το θεωρείτε δεδομένο, γιατί ΔΕΝ είναι. Σε λίγα χρόνια, θα ευχαριστείτε τον Θεό αν έχετε έστω και ένα ποτήρι νερό να πιείτε την ημέρα.

Σε κανένα δεν αρέσει η ιδέα του θανάτου από λειψυδρία, αλλά κανείς δεν κάνει κάτι για να το αποτρέψει. Αδιαφορούμε πλήρως για τα ουσιαστικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος μας και ασχολούμαστε με ανούσια, επιφανειακά πράγματα αντί να αφιερώσουμε έστω ένα λεπτό την ημέρα για να σκεφτούμε τι κάνουμε για να εξασφαλίσουμε ένα σωστό μέλλον για τα παιδιά μας...

Γιατί ο άνθρωπος δε σέβεται τη φύση και όλα αυτά που του έχει προσφέρει απλόχερα τόσα χρόνια; Τι τον κάνει να είναι τόσο αχάριστος; Γιατί είναι τόσο σίγουρος και πιστεύει πως η φύση θα συνεχίσει να δέχεται με απάθεια την κακομεταχείρηση και την εξάντληση των πηγών της;

Όμως η ώρα που η φύση θα πάρει την εκδίκησή της δεν αργεί. Και τότε θα είναι πολύ αργά. Μόνο τότε θα εκτιμήσει ο άνθρωπος την αξία του νερού... γιατί θα το έχει χάσει!

Γι' αυτό λοιπόν δείτε τις μας συμβουλεύει η Greenpeace:

Μην αμελείτε τις διαρροές στα υδραυλικά σας. Μια βρύση που στάζει μπορεί να σας κοστίσει µέχρι και 200 λίτρα επιπλέον κατανάλωση κάθε μήνα.

Μην κρατάτε συνέχεια ανοικτή τη βρύση όταν πλένεστε, ξυρίζεστε, ή βουρτσίζετε τα δόντια σας.

Προτιμήστε το ντους από το μπάνιο στη μπανιέρα.

Βρύσες με περιορισμό ροής. Η ροή για τις βρύσες κουζίνας πρέπει να είναι λίγο μεγαλύτερη από τις βρύσες μπάνιου, 6-8 λίτρα ανά λεπτό και 5-7 λίτρα ανά λεπτό αντίστοιχα. Υπάρχουν συστήματα που αναμειγνύουν αέρα μέσα στο νερό και δίνουν την εντύπωση πιο δυνατής ροής μέσα από την βρύση ή την κεφαλή του ντους. Σε συνδυασμό με τα συστήματα περιορισμού της ροής, μπορούν να εξοικονομήσουν νερό χωρίς απώλεια άνεσης για τον χρήστη.

Διακόπτες της παροχής νερού με φωτοκύτταρα. Εξασφαλίζουν μέγιστη εξοικονόμηση νερού, αφού η βρύση κλείνει αυτόματα όταν το νερό δε χρησιμοποιείται. Τα συστήματα αυτά έχουν μεγάλο κόστος και η χρήση τους δεν συνιστάται σε κατοικίες. Είναι όμως χρήσιμα και τα συναντάμε σε κοινόχρηστους χώρους όπου συνήθως γίνεται μεγάλη σπατάλη νερού (π.χ. κέντρα διασκεδάσεως, εστιατόρια).

Καζανάκια ελεγχόμενης ή διπλής ροής. Από τα καζανάκια, προτιμότερα είναι εκείνα στα οποία η ροή εξαρτάται από τον χρόνο πιέσεως του κουμπιού. Μια άλλη λύση είναι τα καζανάκια με επιλογή μικρής ή μεγάλης ροής (συνήθως 3 και 6 λίτρα αντίστοιχα). Τα καζανάκια σταθερής ροής 6 ή 9 λίτρων δεν συνιστώνται.

Χρήση οικιακών συσκευών όπως πλυντήρια ρούχων και πιάτων με πιστοποίηση για την κατανάλωση νερού και ενέργειας. Οι συσκευές αυτές καταναλώνουν ένα τρίτο λιγότερο νερό από τις άλλες.

Το νερό στους εξωτερικούς χώρους της κατοικίας

Εξοικονόμηση νερού σε μεγάλο βαθμό μπορεί να επιτευχθεί κατά το σχεδιασμό των κήπων και του περιβάλλοντος χώρου. Οι εξωτερικοί χώροι πρέπει να σχεδιάζονται και να διαμορφώνονται έτσι ώστε:

Να χρειάζονται λιγότερο νερό.

Να αποφεύγονται είδη με μεγάλες απαιτήσεις σε νερό, όπως το γκαζόν και όπου αυτό είναι αναπόφευκτο να χρησιμοποιούνται διαπερατά υλικά, όπως χαλίκι, σπασμένες πέτρες και πλάκες με οπές, όπου το νερό της βροχής συγκρατείται στο έδαφος και συνεισφέρει στον εμπλουτισμό του υδροφόρου ορίζοντα.

Να χρησιμοποιούνται φυτά με χαμηλές ανάγκες σε νερό και μεγάλη αντοχή στον ήλιο, δηλαδή προσαρμοσμένα στο ελληνικό τοπίο και τις τοπικές μικροκλιματικές συνθήκες.

Να επιλέγεται ένα αποδοτικό σύστημα ποτίσματος, ανάλογα με το μέγεθος του χώρου (για μεγαλύτερους, κοινόχρηστους κήπους συνιστάται το πότισμα στάγδην ή ένα υπόγειο σύστημα).

Οι υπόλοιποι χώροι (γκαράζ, διάδρομοι) να απορροφούν το νερό της βροχής ώστε να εμπλουτίζεται ο υδροφόρος ορίζοντας.

(πηγή: http://www.greenpeace.org/greece/137368/137396/138612)

Αυτά από μένα... Να έχετε μια όμορφη μέρα!

xxxDark Dreamsxxx

Έρωτας...

2008-12-20T23:09:00.009+02:00

Έρωτας... Άλλους τους χτυπάει κατακούτελα, από την πρώτη ματιά και άλλους τους βασανίζει μέχρι να τους κάνει να καταλάβουν την παρουσία του. Άλλους τους ταλαιπωρεί χρόνια και άλλους τους χαρίζει απλόχερα ωραίες στιγμές... Άλλοι τον συναντούν νωρίς, και άλλοι αργότερα. Το όνομά του, Έρωτας. Και η δουλειά του, να τρυπώνει στις ψυχές των ανθρώπων και να τους αλλάζει εντελώς, καθιστώντας τους ανίκανους να αναγνωρίσουν τον ίδιο τους τον εαυτό.

Έρωτας... Το περίεργο με τον Έρωτα, είναι ότι ποτέ δεν μπορείς να κατανοήσεις έναν άνθρωπο που είναι ερωτευμένος εάν δεν έχεις ερωτευτεί και εσύ ο ίδιος. Όμως και πάλι, αυτό δεν αρκεί. Ο καθένας μας ερωτεύεται διαφορετικά. Άλλοι αντιμετωπίζουν τον έρωτα σαν ένα ευχάριστο γεγονός, με ενθουσιασμό και χαρά. Άλλοι φοβούνται. Άλλοι είναι πολύ προσεκτικοί στις κινήσεις τους, γιατί πιστεύουν πως ο Έρωτας είναι ένα παιχνίδι στρατηγικής...

Έρωτας... Άραγε όταν "μεγαλώσουμε" θα θυμόμαστε τον πρώτο μας έρωτα; Το πρώτο καρδιοχτύπι; Το πρώτο βλέμμα; Θα τα ξεχάσουμε όλα; Ή μήπως υπάρχει περίπτωση να συναντήσουμε κάποιον ο οποίος θα κάνει την καρδιά μας να χτυπά όπως τότε και θα τα θυμηθούμε όλα; Και αν ναι, αυτός ο άνθρωπος ποιος θα είναι; Ο πρώτος μας έρωτας; 'Η το άλλο μας μισό;

Έρωτας... Γιατί μας κάνει να πονάμε τόσο πολύ, αλήθεια; Ακόμα και αν είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι, ο έρωτας θα βρει την ευκαιρία και θα γεμίσει την ψυχή μας με φόβο, ζήλια και ανασφάλεια κάποιες φορές. Δεν γίνεται να το ελέγξουμε. Μας ελέγχει αυτό. Καμία μέθοδος αυτοσυγκράτησης και ψυχικής γαλήνης δεν βρήκε τον τρόπο να ελέγξει τον έρωτα. Ο Έρωτας είναι αδάμαστος.

Έρωτας... Είναι τόσο ωραίο πράγμα, αλλά κρατάει τόσο λίγο! Η επιστήμη λέει ότι διαρκεί ένα με δύο χρόνια. Μετά από αυτό, θα έρθει η αγάπη ή η αδιαφορία. Γιατί αν ο Έρωτας κρατούσε περισσότερο, τότε δεν θα υπήρχε λογική στον κόσμο. Ο Έρωτας είναι εμμονή. Η αγάπη, λογική.

Έρωτας... Είναι πολλά πράγματα μαζί! Είναι και χαρά, είναι και πόνος. Είναι και γέλια, είναι και δάκρυα μαζί. Μαύρο και άσπρο, μέρα και σκοτάδι... Ίσως γι' αυτό είναι δύσκολο να τον προσδιορίσουμε. Και τι σημασία θα είχε όμως αν ξέραμε τι ακριβώς είναι ο Έρωτας; Μήπως θα γίνονταν τα πράγματα καλύτερα; Ή χειρότερα; Ή μήπως θα έπαυε να υπάρχει εφόσον όλοι θα ξέρανε το νόημά του και θα τον απαξίωναν;

Έρωτας... Από την στιγμή που ερωτευόμαστε, φοράμε τα "αόρατα ροζ γυαλιά" και αντιμετωπίζουμε το άτομο που έχουμε απέναντί μας με μεγαλύτερη επιείκεια. Για την ακρίβεια, τον εξιδανικεύουμε. Παραβλέπουμε τα λάθη και τα ελαττώματά του ή τα συγχωρούμε πολύ γρήγορα. Και όταν ο έρωτας φύγει, τα "αόρατα ροζ γυαλιά" φεύγουν και αυτά μαζί και ξαφνικά βλέπουμε την αλήθεια... ολόγυμνη. Κάποιες φορές απογοητευόμαστε, γιατί μας άρεσε το εξιδανικευμένο ταίρι μας. Όμως κάποιες άλλες χαιρόμαστε επειδή "ξεστραβωθήκαμε".

Έρωτας... Μία περίεργη κατάσταση... Ένα περίεργο συναίσθημα... Γεμάτο μυστήριο και τρέλα...! Οι άνθρωποι μπορούν να σκοτώσουν ακόμα και για χάρη του Έρωτα. Να παρατήσουν λαμπρές καριέρες, ευτυχισμένα σπίτια, πλούσιες ζωές. Ο έρωτας μας τυφλώνει...

Έρωτας... Δε με νοιάζει αν δεν μπορέσω ποτέ να τον κατανοήσω και να ανακαλύψω το νόημά του. Μου φτάνει να υπάρχει στη ζωή μου... Να έρχεται και να φεύγει όποτε θέλει.

Keep falling in love...

xxxDark Dreamsxxx

"Καλά Χριστούγεννα"

2008-12-17T20:45:00.006+02:00

Για έναν ακόμη χρόνο λοιπόν, ήρθαν τα Χριστούγεννα. Πάλι θα βγούμε στην αγορά από το πρωί έως το βράδυ ψάχνοντας μανιωδώς δώρα για γονείς, αδέρφια, φίλους, γιαγιάδες, παππούδες... Πάλι θα ακούσουμε το "All I want for Christmas Is You" στο ραδιόφωνο και θα ευχηθούμε κρυφά φέτος να μας βρει ο αληθινός έρωτας... Πάλι θα φάμε και θα πιούμε τόσο πολύ που δεν θα χωράει τίποτα άλλο στο στομάχι μας... Πάλι θα ξενυχτήσουμε στα νυχτερινά κέντρα και τα club... Και τέλος, πάλι θα κάνουμε καταχρήσεις στο έπακρο, γιατί νομίζουμε πως αυτές οι δυο βδομάδες είναι για να ξεδώσουμε.

ΛΑΘΟΣ!

Δεν πίστευα πως θα έρθουν φέτος. Αλήθεια... Μετά από τόσα άσχημα γεγονότα, πώς μας καταδέχονται ακόμα και έρχονται; Μετά από τόσους πολέμους, τόσες ασθένειες, τόση πείνα και φτώχεια, τόση μιζέρια και δυστυχία, πώς μπορούν και έρχονται; Δεν μας λυπούνται; Γιατί να μας λυπηθούν όμως...; Όταν ξέρουν πως εμείς ΠΑΡ' ΟΛΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΜΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ και ΠΑΡ' ΟΛΟ ΠΟΥ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΚΛΑΙΓΟΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΛΕΦΤΑ, θα πάρουμε ένα "διακοποδάνειο" ή θα κάνουμε τη νύχτα μέρα για να βρούμε λίγα λεφτά παραπάνω προκειμένου να κάνουμε τις καταχρήσεις που λέγαμε πιο πάνω...

ΛΑΘΟΣ!

Τελικά αναρωτιέμαι... Αξίζει τελικά; Αξίζει όλο αυτό το πανηγύρι που μοναδικό σκοπό έχει να πλουτίσουν τα ζαχαροπλαστεία, τα μαγαζιά, τα σούπερ μάρκετ και τα κρεοπωλεία; Α να μην ξεχάσω... Και τα νυχτερινά κέντρα! Γιατί μας αρέσει αλήθεια, να στριμωχνόμαστε μαζί με 100 άτομα μέσα σε μία σκοτεινή αίθουσα με την μουσική στη διαπασών, χωρίς να είμαστε ικανοί να μιλήσουμε με τον διπλανό μας; Και άντε καλά να το κάνεις μια συνηθισμένη μέρα. Αλλά τα Χριστούγεννα γιατί; Ακόμα και αν καθίσουμε μέσα στο σπίτι μας, μαζί με την οικογένειά μας, θα ανοίξουμε την τηλεόραση και θα παρακολουθήσουμε -χωρίς να μιλάμε μεταξύ μας- μια"έτοιμη", μαγνητοσκοπημένη εκπομπή - πανηγύρι. Τέλος πάντων, όλα αυτά δεν τα λέω για να κρίνω κανέναν... Ο καθένας με τα γούστα του, ε; Μάλλον...

ΛΑΘΟΣ!

Πολλές φορές έχω σκεφτεί πώς θα ήταν αν για μία χρονιά, έστω μία, ανέβαινα ανήμερα των Χριστουγέννων στην ταράτσα του σπιτιού μου. Το βράδυ, όταν κανείς δεν κυκλοφορεί έξω. Με τα αστέρια στον ουρανό να λάμπουν. Να δω τον ουρανό, έστω για λίγο, να δω πως γιορτάζει αυτός τα Χριστούγεννα. Μπα, αυτός κάθε χρόνο τα ίδια πράγματα κάνει. Φοράει συνεχώς τα ίδια αστέρια, στην ίδια θέση με την προηγούμενη χρονιά, χωρίς καμία αλλάγή. Ίσως είναι και τα ίδια με εκείνα που φορούσε και εκείνη τη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός... Δεν είναι εντυπωσιακό;

ΛΑΘΟΣ!

Λάθος. Δεν είναι εντυπωσιακό. Εντυπωσιακό είναι το δώρο που μου πήρε ο μπαμπάς μου, ένα laptop με σούπερ δυνατότητες. Εντυπωσιακό είναι το φόρεμα που φοράει η κολλητή μου στο club που πάμε να γλεντήσουμε τα Χριστούγεννα το βράδυ. Εντυπωσιακό είναι το πόσο "εμπορική" έχει καταντήσει ΚΑΙ αυτή η γιορτή.

ΛΑΘΟΣ!

Όχι. Αυτή η γιορτή δεν αντιμετωπίζεται ως εμπορική από όλους. Έχουν απομείνει κάποιοι που εκτιμούν το νόημά της. Πολύ λίγοι, αλλά υπάρχουν. Και εγώ αυτούς τους θαυμάζω...

ΛΑΘΟΣ!

Πρέπει να μπω κι εγώ μέσα σ' αυτό το "πανηγύρι". Πρέπει να προσποιηθώ κι εγώ ένα χαμόγελο, μια όμορφη διάθεση "για χατίρι των άλλων".

ΛΑΘΟΣ!

Να μην προσποιηθώ; Θα πούνε ότι δεν πάω καλά. Δεν ξέρω, τα έχω χάσει πλέον.

ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ...

...Επειδή ξέρω ότι κάποιοι από εσάς εκεί έξω, δεν σκέφτεστε μόνο τα ποτά, το φαγητό και τις καταχρήσεις, σας παραθέτω κάποια links... Με μόνο ένα click, χαρίζετε δωρεάν φαγητό σε ένα παιδί που αυτές τις μέρες δεν θα γιορτάσει τα Χριστούγεννα όπως εσείς...

Δώστε φαγητό...
http://www.freerice.com - Δωρεάν Ρύζι
http://www.freeflour.com - Δωρεάν Ψωμί

Δώστε νερό...
http://www.freepoverty.com
http://www.helpthirst.com

Δωρεάν γεύματα...
http://www.bhook.com
http://www.kct-uk.org/click

Καλά Χριστούγεννα σε όλους σας. Όπως και αν τα περάσει ο καθένας σας.

Two songs worth listening to.

2008-12-06T17:05:00.007+02:00

Τελικά τα βίντεο που αξίζει να έχουν τα περισσότερα views μένουν στην αφάνεια στο YouTube. Δυστυχώς ο κόσμος προτιμάει να βλέπει έναν γκέυ να κλαίει και να οδύρεται για την "καημένη" Britney Spears, παρά κάτι που αξίζει...

Ψάχνοντας video-clip από ένα αγαπημένο μου συγκρότημα, τους Nickelback, έπεσα τυχαία πάνω σε ένα τραγούδι τους το οποίο δεν ήξερα, όμως μου έκανε πολλή εντύπωση. Το "Savin' Me". Δεν ξέρω για ποιο λόγο, αλλά το video-clip αυτού του τραγουδιού με άγγιξε πάρα πολύ και με συγκίνησε. Ίσως γιατί με έκανε να σκεφτώ πως η ζωή τελικά είναι πολύ μικρή και αξίζει να την ζήσουμε όσο πιο καλά μπορούμε. Δείτε το και θα καταλάβετε...

Στίχοι:

Prison gates won't open up for me
On these hands and knees I'm crawlin'
Oh, I reach for you
Well I'm terrified of these four walls
These iron bars can't hold my soul in
All I need is you
Come please I'm callin'
And oh I scream for you
Hurry I'm fallin', I'm fallin'

[Chorus:]
Show me what it's like
To be the last one standing
And teach me wrong from right
And I'll show you what I can be
Say it for me
Say it to me
And I'll leave this life behind me
Say it if it's worth saving me

Heaven's gates won't open up for me
With these broken wings I'm fallin'
And all I see is you
These city walls ain't got no love for me
I'm on the ledge of the eighteenth story
And oh I scream for you
Come please I'm callin'
And all I need from you
Hurry I'm fallin', I'm fallin'

[Chorus]

Hurry I'm fallin'

All I need is you
Come please I'm callin'
And oh, I scream for you
Hurry I'm fallin', I'm fallin', I'm fallin'

[Chorus]

Hurry I'm fallin'

Αξίζει επίσης να αναφερθώ και σε ένα άλλο τραγούδι των Nickelback, το "If Everyone Cared" το οποίο έχει ένα πολύ εντυπωσιακό video-clip που περνάει ένα σημαντικό μήνυμα...

Στίχοι:

From underneath the trees, we watch the sky
Confusing stars for satellites
I never dreamed that you'd be mine
But here we are, we're here tonight

Singing Amen, I, I'm alive
Singing Amen, I, I'm alive

[Chorus:]
If everyone cared and nobody cried
If everyone loved and nobody lied
If everyone shared and swallowed their pride
Then we'd see the day when nobody died

And I'm singing Amen

Amen I, Amen I, I'm alive
Amen I, Amen I, Amen I, I'm alive

And in the air the fireflies
Our only light in paradise
We'll show the world they were wrong
And teach them all to sing along

Singing Amen, I, I'm alive
Singing Amen, I, I'm alive
(I'm alive)

[Chorus x2]

And as we lie beneath the stars
We realize how small we are
If they could love like you and me
Imagine what the world could be

If everyone cared and nobody cried
If everyone loved and nobody lied
If everyone shared and swallowed their pride
Then we'd see the day when nobody died
When nobody died...

[Chorus]

We'd see the day, we'd see the day
When nobody died
We'd see the day, we'd see the day
When nobody died
We'd see the day when nobody died

Δεν αξίζει να παραβλέπονται τέτοια τραγούδια...!

Οι 10 συχνότεροι τύποι καθηγητών: Ζουν ανάμεσά μας!

2008-11-19T22:00:00.014+02:00

Είναι οι πιο γραφικοί τύποι καθηγητών... Enjoy :-)
Θα τους βρείτε: Σε κάθε σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα... (πού αλλού;)

1ος: ΤΟ ΑΠΟΛΙΘΩΜΑ

Κυριολεκτικά, οι αντιλήψεις του είναι τόσο παλιές, που μπορείς να τον χαρακτηρίσεις άνετα "απολίθωμα". Η ηλικία του κυμαίνεται στα 55-65 χρόνια, ίσως και λιγότερο. Είναι κολλημένος-η στον καιρό που τα σχολεία ήταν χωρισμένα σε "αρρένων" και "θηλέων" και οι μαθητές ήταν υποχρεωμένοι να φοράνε στολή και να έχουν συντηρητική εμφάνιση. Το μόνο που του έμεινε για να θυμάται τους παλιούς ένδοξους καιρούς είναι η ταινία "Το Ξύλο Βγήκε Από Τον Παράδεισο".

Look: Αν είναι άνδρας, συνήθως ντύνεται συντηρητικά και το ντύσιμό του ακολουθεί τη "μόδα" των 50's (γιλέκο , πουκάμισο, παντελόνι με τσάκιση στο πλάι, όλα σε μουντά χρώματα εννοείται). Η εμφάνισή του αντανακλά την προσωπικότητά του, δηλαδή τις απαρχαιωμένες απόψεις του. Οι καθηγήτριες - απολιθώματα ντύνονται συνήθως πιο φυσιολογικά, χωρίς φυσικά να μην υπάρχουν εξαιρέσεις.

Αγαπημένη Ατάκα: "Εμείς στον καιρό μας..."

Αγαπάει τον μαθητή: που είναι καθωσπρέπει, π.χ. ένα απολίθωμα new edition (σπάνιο είδος, αλλά υπαρκτό).

Μισεί τον μαθητή: που θα του την πει για τις απόψεις του ή που θα έρχεται στο μάθημά του φορώντας προκλητικά ρούχα που αποκαλύπτουν περισσότερη σάρκα απ' ό,τι πρέπει.

Σου θυμίζει: κάτι γραφικούς δασκάλους από ελληνικές ταινίες του '60.

Θα τον βρεις: Στην βιβλιοθήκη να κοιτάζει τα βιβλία και να κουνάει το κεφάλι του πάνω - κάτω νιώθωντας μεγάλη στεναχώρια που οι νέοι δεν ενδιαφέρονται για τα βιβλία που κοντεύουν να κλείσουν τα 100 στα σκονισμένα ράφια του σχολείου.

2ος: Ο "ΧΑΛΑΡΟΣ"

Χαλαρά, η ζωή είναι ωραία! Δεν τον αγχώνεις με τίποτα. Συνήθως είναι αγαπητός στα παιδιά, αφού το μάθημα δεν είναι από τις... κύριες προτεραιότητές του.

Look: Ένα τζινάκι είναι απαραίτητο. Από πάνω δεν ξέρεις τι φοράει, αφού έχει πάντα το κλασικό του μπουφάν που καλύπτει τα πάντα (αφού καμιά φορά αναρωτιέσαι αν έρχεται με τις πυτζάμες). Είναι τις περισσότερες φορές άνδρας, ανύπαντρος που αλλάζει ρούχα 3 φορές τον χρόνο. Απαραίτητο αξεσουάρ το πακέτο τσιγάρα με τον αναπτήρα και η βαριά κολώνια για να καλύπτει την τσιγαρίλα και την μπόχα.

Αγαπημένη ατάκα: "Άντε χαλαρώστε τώρα λίγο γιατί κάναμε πολύ μάθημα και κουράστηκα."

Αγαπάει τον μαθητή: Όλους!

Μισεί τον μαθητή: Κανέναν δεν μισεί... Όλοι καλοί είναι μωρέ... (ή αλλιώς "δεν έχω ιδέα ποιοι είναι όλοι αυτοί, σιγά μην ανοίξω και κατάλογο!")

Θα τον βρεις: Στο κυλικείο να τρώει, να καπνίζει και να πίνει τον φραπέ του ΧΑΛΑΡΑ.

3ος: Η "ΕΛΕΝΗ ΛΟΥΚΑ"

Δεν ξέρω γιατί τον ρόλο της θεούσας τον έχουν κατοχυρώσει αποκλειστικά και μόνο γυναίκες. ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΜΩΣ! Κυκλοφορούν παντού! Σε κάθε σχολείο! Παραμονεύουν στη γωνία με το λιβάνι και το σταυρό στο χέρι, έτοιμες να σε εξορκίσουν και να βγάλουν "τα κακά πνεύματα που τρύπωσαν μέσα σου και σε έκαναν έτσι"!

Look: Δε φοράνε ΠΟΤΕ παντελόνια. Μόνο φούστες μέχρι τον αστράγαλο, κλειστό παπούτσι χειμώνα - καλοκαίρι και κάλτσες σαν αυτές που φοράει η γιαγιά σου. Φαρδιά μπλούζα και πουλόβερ ζιβάγκο και μακρυμάνικο. Επιβάλλεται ένας μεγάλος σταυρός, χρυσός ή ασημένιος και γυαλιά - ματομπούκαλα με σκελετό πάχους πέντε εκατοστών. Μαλλί αχτένιστο (ή συνήθως πιασμένο κότσο), πρόσωπο άβαφο και απεριποίητο, ίσως και αξύριστο. Κάνει συνέχεια το σταυρό της και κουβαλάει πάντα μαζί της την εικόνα της Παναγίας για καλό και για κακό...

Αγαπημένη φράση: "Αυτά δεν είναι πράγματα του Θεού!"

Αγαπάει τον μαθητή: που πάει εκκλησία κάθε Κυριακή και είναι γραμμένος στο κατηχητικό!

Μισεί τον μαθητή: που ξέφυγε από τον ίσιο δρόμο (και ακούει hard metal).

Θα την βρεις: Στους διαδρόμους να κυνηγάει τα emo με έναν σταυρό για να τα εξορκίσει.

4ος: Ο "ΤΙ ΤΡΙΑΝΤΑ, ΤΙ ΣΑΡΑΝΤΑ, ΤΙ ΠΕΝΗΝΤΑ"

Θέλει να μείνει για πάντα νέος και αγνοεί τις άσπρες τρίχες στα μαλλιά και τις ρυτίδες στο πρόσωπο. Μπορεί να είναι 50, αλλά ντύνεται πάντα σαν να είναι 25. Τον αναγνωρίζεις συνήθως από τις φράσεις που λέει σε μια προσπάθεια να "πλησιάσει" τους μαθητές του: "μου την είπες τώρα, Παπαδόπουλε;". "Χατζηπέτρου, δεν την παλεύεις και πολύ σήμερα, ε;" καθώς και τα κρύα ανέκδοτα (δεν αναφέρω κανένα, για να μην χαλάσω το άρθρο).

Look: Αν είναι άνδρας, συνήθως θα οδηγεί μια μηχανή και θα μπαίνει μέσα στην τάξη με το κράνος περασμένο στο χέρι, τα Rayban γυαλιά και το κλειδί της μηχανής να προεξέχει επίτηδες από την τσέπη. Οι γυναίκες καθηγήτριες αυτής της κατηγορίας δεν οδηγούν (ευτυχώς για τους υπόλοιπους οδηγούς). Αυτές περνάνε την "δεύτερη εφηβεία" τους (κοινώς, την κλημακτήριο) και βρίσκονται σε μία φάση άρνησης του εαυτού τους. Δεν μπορούν να διανοηθούν ότι ο χρόνος έχει αφήσει σημάδια επάνω στο δέρμα και τα μαλλιά τους, γι' αυτό βάζουν κρέμες (οι πιο πλούσιες κάνουν και botox!) και πηγαίνουν κάθε μήνα στο κομμωτήριο και βάφουν το μαλλί τους με ένα έξαλλο κιτρινοκαναρολεμονοχρυσαφί ή κοκκινοκερασοδαμασκηνοκομοδινί χρώμα και πετάνε και μια - δυο ανταύγειες έτσι στο άσχετο. Πιστεύουν πως η μόδα που επικρατούσε στα 70's, επικρατεί και τώρα. Γενικώς οι καθηγητές που ανήκουν σ' αυτήν την κατηγορία αντιγράφουν με παταγώδη αποτυχία τους 25άρηδες.

Αγαπημένη φράση: "Τι χαμπάρια ρε αλάνια;"

Αγαπάει τον μαθητή: οποιονδήποτε, αρκεί να τον κάνει να νιώθει νέος/α.

Μισεί τον μαθητή: που τον κοροϊδεύει.

Θα τον βρεις: Στο διάλειμμα να προσπαθεί να χωθεί ανάμεσα στις παρέες των μαθητών για να δει "τι παίζει".

5ος: Ο ΧΑΡΟΣ

Ο Χάρος δεν βγήκε παγανιά στην φτωχογειτονιά, αλλά διορίστηκε καθηγητής στο σχολείο σου. Ωραία. Και τώρα; Τώρα την έκατσες και εσύ και το τμήμα σου. Στο μάθημά του/της κάθεστε σούζα όλοι και δε μπορείτε να κουνηθείτε μην τυχόν και σας δει και σας κάνει παρατήρηση. Μην αναπνέετε λοιπόν στο μάθημα του Χάρου. Μην κουνιέστε. Και έχετε τα μάτια σας όπου σας πει.

Look: Δεν έχει ιδιαίτερη εμφάνιση, ντύνεται φυσιολογικά. Στην φαντασία του καθενός βέβαια υπάρχει φορώντας έναν μαύρο μακρύ μανδύα (απο εκεί βγαίνει και το παρατσούκλι: Χάρος).

Αγαπημένες φράσεις: "Κόβεσαι!", "Μείον δύο μονάδες στο τετράμηνο!", "Μην μου αντιμιλάς εμένα μην σε σύρω στον λυκειάρχη! Ανάγωγε!", "Δεν διαβάζετε!", "Εδώ κοιτάτε! ΕΜΕΝΑ!", "ΣΙΩΠΗ ΕΙΠΑ!!!" "Μην αναπνέεις! Σε ακούω!", "Σ' έπιασα! Τι κάνεις εκεί;"

Αγαπάει τον μαθητή: ΚΑΝΕΝΑΝ. ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΧΡΗΣΤΟΙ!!!

Μισεί τον μαθητή: ο οποίος θα προσπαθήσει να τα πάει καλά στο μάθημά του/της. Από το πείσμα του και μόνο, ο Χάρος θα βρίσκει συνέχεια αφορμές να τον μειώνει.

Θα τον βρεις: Εκεί που δε θες...

6ος: Ο ΠΑΠΑΣ

Καμία σχέση με θρησκευτικό χαρακτήρα! Αυτός ο τύπος του καθηγητή απλά μιμείται τον παπά στην εκκλησία: κάνει έναν τεράστιο και μακρόσυρτο μονόλογο, με τον ίδιο τόνο φωνής και ύφους, που τελειωμό δεν έχει. Και το χειρότερο; Κάθε χρόνο λέει τα ίδια! Η εμφάνισή του στην τάξη προκαλεί μια γενική αδράνεια στους μαθητές (και στο μυαλό και στο σώμα, προφανώς λόγω ύπνου) και η συχνότερη φράση που ακούγεται λίγο πριν μπει μέσα στην τάξη είναι "άντε, καλό ύπνο".

Look: Βαρετός, πολύ ΒΑΡΕΤΟΣ στην εμφάνισή του. Μονότονα ρούχα, ίδια μαλλιά κάθε μέρα, ίδιο περπάτημα, ίδιο στυλ. Νυστάζεις και μόνο που τον βλέπεις.

Αγαπημένη φράση: "Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα..." (μέχρι στιγμής κανένας μαθητής πανελληνίως δεν έχει συγκρατήσει ούτε μία φράση του)

Αγαπάει τον μαθητή: κανείς δεν έμαθε ποτέ, αφού ποτέ δεν μιλάει μαζί τους.

Μισεί τον μαθητή: κανείς δεν έμαθε ποτέ, αφού ποτέ δεν μιλάει μαζί τους.

Θα τον βρεις: Στα πιο βαρετά μέρη, να κάνει τα πιο βαρετά πράγματα.

7ος: Ο ΚΟΛΛΗΜΕΝΟΣ

Κολλημένος με το μάθημά του! Έχει εμμονή μ' αυτό, ακόμα και αν είναι το πιο ασήμαντο μάθημα. Και επιπλέον έχει την απαίτηση όλοι να το αγαπούν και να το λατρεύουν όπως αυτός.

Look: Δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στην εμφάνισή του, εκτός αν είναι τόσο κολλημένος που έχει συνδυάσει το στυλ του με το αντικείμενο που διδάσκει. Παραδείγματος χάρη, ο κολλημένος μαθηματικός θα φοράει πουλόβερ με ομόκεντρους κύκλους και ορθωγώνια τρίγωνα και όταν κανείς δεν θα τον κοιτάζει, θα προσπαθεί να βρει κρυφά το εμβαδόν τους. Η κολλημένη φιλόλογος, φοράει μακριές κελεμπίες που παραπέμπουν στο Βυζάντιο ή πιάνει τα μαλλιά της κότσο, αφήνοντας κάποιες αφέλειες, όπως οι αρχαίες Ελληνίδες (ήμαρτον!).

Αγαπημένη φράση: "Τα μαθηματικά είναι έρωτας..." (μην ερωτευτεί κανένας σας... θα λύνει εξισώσεις για το υπόλοιπο της ζωής του!)

Αγαπάει τον μαθητή: που αγαπάει το μάθημά του.

Μισεί τον μαθητή: που μισεί το μάθημά του.

Θα τον βρεις: Στο γραφείο των καθηγητών, σε μία ήσυχη γωνιά να λύνει εξισώσεις/να διαβάζει Καβάφη/να κάνει πειράματα χρησιμοποιώντας βιβλία και προσωπικά αντικείμενα των συναδέλφων του (κρυφά από τους ίδιους, φυσικά).

8ος: Ο "ΣΤΑ ΧΑΜΕΝΑ"

Τον ξεχωρίζεις αμέσως από το βοδινό του βλέμμα που δείχνει πως δεν έχει ιδέα τι κάνει και πού βρίσκεται. Συνήθως ξεχνάει τα "μαγαζιά" του ανοιχτά ή ξεχνάει να κουμπώσει κανένα κουμπί από το πουκάμισό του. Υπάρχουν δύο περιπτώσεις: ή θα έχει εμμονή με την καθαριότητα ή θα κάνει μπάνιο όποτε το θυμάται. Μιλάει στο κινητό, ακόμα και όταν η άλλη γραμμή είναι κλειστή. Κατά τη διάρκεια του μαθήματος, πλησιάζει επικίνδυνα το παράθυρο και κοιτάζει κάτω για πέντε λεπτά με γουρλωμένα μάτια, ενώ όλη η τάξη κρατάει την αναπνοή της, μην τυχόν και αποφασίσει να δώσει τέλος στη ζωή του. Ξεχνάει σε ποια τάξη έχει μάθημα και περιφέρεται στους διαδρόμους σαν την άδικη κατάρα.

Look: Αξύριστος, απεριποίητος, μοιάζει λίγο σαν άστεγος που περιφέρεται μέσα στο σχολείο.

Αγαπημένη φράση: "Πού έχω τώρα μάθημα;"

Αγαπάει τον μαθητή: που τον βοηθάει να μη χαθεί.

Μισεί τον μαθητή: που του αποσπά την προσοχή χωρίς λόγο.

Θα τον βρεις: Παντού.

9ος: Ο ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΗΣ

Η διάθεση και το κέφι του είναι δύο πράγματα που ανεβοκατεβαινουν επικίνδυνα. Λίγο πριν μπει στην τάξη παίρνει ένα LEXOTANIL και κάνει το σταυρό του τρεις φορές. Τη μια στιγμή στέκεται ήρεμος και γαλήνιος, με το βλέμμα ενός μικρού παιδιού και φαίνεται τόσο άκακος... και αμέσως την επόμενη στιγμή, βαράει το χέρι στην έδρα και αρχίζει να ωρύεται και να χτυπιέται (σε ποιο προχωρημένες καταστάσεις εκσφενδονίζει βιβλία, κασετίνες και κιμωλίες προς όλες τις κατευθύνσεις. Είναι πολύ πιθανό να έχει νοσηλευτεί σε φρενοκομείο στο παρελθόν. Μην αναρωτιέστε πώς κατάφερε να ξαναδιδάξει. Η απάντηση είναι μόνο μία: στην Ελλάδα ζούμε!

Look: Ντύνεται επικίνδυνα φυσιολογικά. Τόσο φυσιολογικά που δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος να σκεφτεί ότι έχει ψυχολογικά προβλήματα.

Αγαπημένη φράση: "Σας φαίνομαι εγώ θυμωμένος; ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ!", γελώντας υστερικά και χτυπώντας το χέρι στην έδρα.

Αγαπάει τον μαθητή: Ποιον μαθητή;

Μισεί τον μαθητή: Κάποιες φορές όλους...

Θα τον βρεις: στην αυλή, να μιλάει στα δέντρα και τα πουλιά ή ακόμα χειρότερα... ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!

10ος: Ο ΣΩΣΙΑΣ ΤΟΥ BRAD PITT/Η ΔΙΔΥΜΗ ΑΔΕΡΦΗ ΤΗΣ JENNIFER LOPEZ

ΠΡΟΣΟΧΗ! Οι καθηγητές που ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία είναι εξαιρετικά σπάνιοι και σε μερικά σχολεία έχουν εκκλείψει εντελώς!

Είναι ένας θεός (ή μια θεά, αναλόγως το φύλο) που ο Θεός τον φώτισε να γίνει καθηγητής και η τύχη τον έφερε στο σχολείο σου... Σχετικά νέος, συνήθως 25-35 χρονών, με φοβερή γοητεία και στυλ που σε αποσυντονίζει και δεν μπορείς να συγκεντρωθείς στο μάθημά του. Προκαλεί χαμό στο πέρασμά του (σιγά χρυσέ μου, ούτε ο Sakis δεν έχει τόση πέραση) αλλά παραμένει ταπεινός και μετριόφρων. Οι συνάδελφοι του ίδιου φύλου τον αντιπαθούν απίστευτα, αν και ουσιαστικά δεν υπάρχει λόγος (λες και υπήρχε περίπτωση ο κοντός μαθηματικός με την φαλάκρα και τα γένια να κλέψει τις καρδιές των 15χρονων αν δεν υπήρχε αυτός).

Look: Που σκοτώνει... (με την καλή έννοια)

Αγαπημένη φράση: "Παπαδοπούλου στο βιβλίο σου... Το μάθημα δεν είναι γραμμένο στο κούτελό μου!" (μακάρι να ήταν!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

Αγαπάει τον μαθητή: που τον θαυμάζει.

Μισεί τον μαθητή: που τον κοντράρει.

Θα τον βρεις: στους διαδρόμους σέρνοντας από πίσω του (χωρίς να το ξέρει) ένα τσούρμο κοριτσιών/αγοριών που τον/την ακολουθούν υπνωτισμένες/οι.

ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΙΔΙΑ... ΚΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗ! ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ...

xxxDark Dreamsxxx

Κατάληψη: Αγώνας ή χαβαλές;

2008-10-10T20:19:00.006+03:00

Για κάποιους η κατάληψη είναι ένας αγώνας. Ο αγώνας που κάνουν οι μαθητές προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τα μειονεκτήματα στον τομέα της εκπαίδευσης. Και υποτίθεται ότι ο υπουργός Παιδείας τους ακούει και συζητάει μαζί τους τα αιτήματα. Όλα αυτά θεωρητικά... Γιατί στην πράξη, άλλα γίνονται και το ξέρουμε όλοι - μαθητές και μη.

"Κάνω κατάληψη στον χώρο του σχολείου" σημαίνει πως διεξάγω μια ψηφοφορία στην οποία ρωτάω τους μαθητές του σχολείου αν πιστεύουν πως πρέπει να γίνει κατάληψη ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την άθλια κατάσταση στην εκπαίδευση και εάν η πλειοψηφία συμφωνεί, "κλείνω" το σχολείο και σταματάω τα μαθήματα για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Ως εδώ καλά. Καμία αντίρρηση. Το θέμα είναι με ποιο κριτήριο ψηφίζουν οι μαθητές "ΥΠΕΡ" ή "ΚΑΤΑ";

Στα περισσότερα σχολεία -για να μην πω σε όλα- οι μαθητές ψηφίζουν με το κριτήριο "χαβαλές". Ψηφίζω "κατά" σημαίνει πολλές φορές "φοβάμαι τους γονείς μου" ή "θέλω να γίνει μάθημα γιατί είμαι Γ' Λυκείου" ή απλά "δεν θέλω να γίνει κατάληψη γιατί δεν συμφωνώ με αυτόν τον τρόπο διαμαρτυρίας". Όταν ψηφίζεις "υπέρ" όμως, τι γίνεται; Αυτοί που ψηφίζουν "υπέρ" χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Η πρώτη είναι "ψηφίζω υπέρ για να χάσω μάθημα και να κάνω χαβαλέ κτλ" και η δεύτερη "ψηφίζω υπέρ γιατί πιστεύω πως ο αγώνας της κατάληψης μετράει πολύ". Τα άτομα που ανήκουν στην δεύτερη κατηγορία είναι ελάχιστα. Οι περισσότεροι ψηφίζουν "υπέρ" λόγω του χαβαλέ. Και τότε αφού ψηφίζουν υπέρ, γιατί δεν κάθονται όλοι μαζί στο σχολείο το βράδυ; "Ψηφίζω υπέρ της κατάληψης", σημαίνει ότι συμφωνώ με τα αιτήματα και θα αγωνιστώ για αυτά. Άρα γιατί να μην κάτσεις μέσα στο σχολείο εφ' όσον ψήφισες "υπέρ"; Γιατί να μην αγωνιστείς; Θες μόνο να κάτσεις σπίτι σου και να δεις τηλεόραση, να κοιμηθείς ή να βγεις για καφέ; Ε τότε συγνώμη, αλλά εγώ αυτό δεν το λέω "αγώνα". Το λέω "χαβαλέ".

Δεν θέλω να κρίνω την κατάληψη -που έχει γίνει πια θεσμός στα ελληνικά σχολεία-, απλά θέλω να τονίσω ότι προφανώς δεν είναι ο σωστότερος τρόπος διαμαρτυρίας. Και αυτό γιατί αν είχαμε κάποιο αποτέλεσμα με τις καταλήψεις τόσα χρόνια, δεν θα είχαμε συνέχεια τα ίδια αιτήματα. Εάν οι καταλήψεις είχαν αποτέλεσμα, θα λύναμε τα προβλήματα που υπάρχουν από το 1960 και τώρα θα είχαμε να αντιμετωπίσουμε καινούρια. Όμως όταν επί πολλά χρόνια επαναλαμβάνεις τα ίδια αιτήματα και κανείς δεν σε ακούει, αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν κάνεις σωστά. Μην περιμένεις να σε καταλάβουν αν δεν βρεις τον σωστό τρόπο να εκφραστείς. Ο κόσμος έχει γίνει τόσο σκληρός, που αν θέλεις να του δώσεις να καταλάβει γιατί διαμαρτύρεσαι, πρέπει να τον ταρακουνήσεις πολύ γερά. Πιο απλά, αυτό που θέλω να πω είναι ότι με τις καταλήψεις έχουμε καταντήσει γραφικοί. Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια. Ξέρουμε όλοι που μας γράφουν οι υπουργοί. Εάν όμως κατεβούμε στο κέντρο και κλείσουμε για μία - δύο ώρες έναν κεντρικό δρόμο, νομίζετε ότι δεν θα μας προσέξουν; Νομίζετε ότι θα περάσουμε απαρατήρητοι; Φωνάξτε και αγωνιστείτε. Αλλά κάντε το πιο σωστά. Πιο αποτελεσματικά.

Τελικά με τις καταλήψεις ξέρετε τι γίνεται; Τα ΜΜΕ βρίσκουν ευκαιρία να μπούνε στα σχολεία, να καταγράψουν κάποια μεμονωμένα περιστατικά και να παρουσιάσουν μόνο αυτά στον κόσμο. Και έτσι ο κόσμος πιστεύει ότι "κάνουμε όργια" και άλλα τέτοια τρελά. Δεν λέω ότι δεν γίνονται και όργια. Απλά πρέπει να ξέρουμε ότι το νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις. Αν ξέρεις μόνο την μία πλευρά, τότε ξέρεις την μισή αλήθεια...

Κλείνοντας, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω τη θέση μου απέναντι στην κατάληψη (εξηγούμεθα για να μην παρεξηγούμεθα). Δεν είμαι ούτε υπέρ, ούτε κατά. Κατά δεν είμαι, γιατί συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό με κάποια αιτήματα που θέτονται στις καταλήψεις, όπως η αναθεώρηση του άρθρου 16. Όμως δεν είμαι και υπέρ, γιατί κατά την ταπεινή μου άποψη, με τις καταλήψεις δεν μας ακούει κανείς...

Έρωτας μέσω Internet

2008-09-20T15:24:00.003+03:00

Υπάρχει έρωτας μέσω Internet; Πολλοί υποστηρίζουν πως αυτό μπορεί να συμβεί, καθώς οι γνωριμίες μέσω Internet όλο και πληθαίνουν στις μέρες μας. Πώς όμως να διατηρηθεί μία σχέση μέσα από τα e-mail και το MSN; Μπορεί τελικά να ψηφιοποιηθεί η αγάπη και τα αληθινά αισθήματα;

Ο έρωτας μέσω Internet είναι κάτι που μερικοί δεν παραδέχονται ότι υπάρχει σε αντίθεση με κάποιους άλλους, για τους οποίους το να εκφράζουν τα συναισθήματά τους μέσω του υπολογιστή είναι πολύ πιο εύκολο από το να το κάνουν από κοντά. Από την μία, αυτό ευνοεί τους ανθρώπους που είναι ντροπαλοί και συνεσταλμένοι ή κάνουν δύσκολα γνωριμίες. Από την άλλη, αυτό το πλεονέκτημα δεν διαρκεί για πολύ. Κάποια στιγμή θα πρέπει να γνωρίσεις την "vasia1989" από κοντά και τότε τι γίνεται; Ναι, θα ξέρεις κάποια πράγματα γι' αυτόν/ήν και ίσως τα πράγματα θα είναι πιο άνετα, αλλά αυτό δεν σε κάνει λιγότερο ντροπαλό και συνεσταλμένο, σωστά; Το να διατηρείς μια "σχέση" μέσα από e-mail και MSN είναι δύσκολο. Μπορεί να είσαι ο καλύτερος ποιητής του κόσμου, να λες πράγματα πολύ ρομαντικά και γλυκά, όμως στ' αλήθεια πιστεύεις πως τα συναισθήματα χωράνε σε μια γραμματοσειρά Comic Sans και ένα emoticon που λέει "filakia"? Δεν είναι πολύ διαφορετικό να λες "γεια" από κοντά, με ένα βλέμμα όλο νόημα από το να λες ένα "geia" κι εκείνο συνοδευόμενο από emoticons? Δεν μπορείς να κοιτάξεις τον άλλον στα μάτια. Όχι, δεν γίνεται. Ακόμα και μέσα από μία web camera, εσύ θα κοιτάζεις τα μάτια του/της αλλά δεν γίνεται να το κάνετε ταυτόχρονα, γιατί τότε θα κοιτάζει ο καθένας την camera του. Το άγγιγμα δεν αντικαθιστάται με τίποτα. Ούτε το φιλί, ούτε το χάδι, ούτε η αγκαλιά...

Ας μην ξεχνάμε όμως ότι ζούμε στην εποχή που όλα ψηφιοποιούνται. Φιλίες, σχέσεις ακόμα και ο έρωτας. Κάποιους τους αρέσει η ψηφιοποίηση του έρωτα. Το φλερτ μέσα από το Internet είναι διαφορετικό, όμως έχει κι αυτό την γλύκα του κατά κάποιο τρόπο. Είναι ωραίο να ξέρεις ότι θα ανοίξεις τον υπολογιστή και θα δεις κάτι από αυτόν/αυτήν στο mailbox.

Όμως μην ξεχνάτε: ο αληθινός έρωτας ΔΕΝ περνάει από το μόντεμ. Γι' αυτό βγείτε έξω, διασκεδάστε, κάντε γνωριμίες και χαρίστε τον έρωτά σας σε έναν άνθρωπο με σάρκα και οστά, όχι στην επαφή dimitris@erwtasapotomodem.com!

Αυτά από μένα.
Take Care
xxxDark Dreamsxxx

Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο...

2008-09-04T13:52:00.004+03:00

Καλησπέρα σε όλους! Μαθήτριες και μαθητές που καρδιοπονάτε επειδή έχει ήδη αρχίσει το βάσανό μας που λέγεται ΣΧΟΛΕΙΟ, χαλαρώστε!
Ήταν ένα πολύ ωραίο καλοκαίρι, πήγαμε διακοπές, ξεκουραστήκαμε (όχι όλοι, αλλά τουλάχιστον οι περισσότεροι) και τώρα πρέπει να γυρίσουμε πίσω στα θρανία... Μαρτύριο, ναι, το ξέρω, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.

Για κάποιους το σχολείο είναι εφιάλτης. Είτε γιατί δεν τα πάνε καλά, είτε γιατί δεν έχουν παρέες. Υπομονή. Ίσως φέτος τα πράγματα αλλάξουν! Αν βάλετε στόχους και στοιχηματίσετε με τον εαυτό σας ότι θα τα καταφέρετε, όλα θα πάνε καλά και η χρονιά θα περάσει πριν καν το καταλάβετε.

Αν πάλι είστε από τους μαθητές που το σχολείο δεν είναι εφιάλτης, δεν τους αγχώνει και ίσως είναι και μια μικρή διασκέδαση όσον αφορά τις "τρέλες" που κάνουν εκεί, είστε τυχεροί. Μια καλή παρέα, λίγο αισιοδοξία, λίγο σκονάκι (χι, χι) και οι εννιά μήνες θα περάσουν προτού το καταλάβετε!

Ό,τι και αν σημαίνει για εσάς το σχολείο, μην ξεχνάτε πως αυτά τα μαθητικά χρόνια είναι ανέμελα και οι περισσότεροι από εμάς θα τα θυμούνται με νοσταλγία μετά από καιρό. Ζήστε τη στιγμή, γιατί ποτέ ξανά δεν θα σε πιάσει εκείνο το σπαστικό γέλιο που προσπαθείς με το ζόρι να συγκρατήσεις μέσα στο μάθημα επειδή ο καθηγητής σου είπε κάτι αστείο. Ποτέ ξανά δεν θα βρεθείς στην κατάσταση να σε κοιτάζει ο Γρηγόρης ή η Μαρία του Γ2 στο διάλειμμα και μετά να μην σε πειράζει που γράφετε διαγώνισμα Αρχαία. Ποτέ ξανά δεν θα γελάσεις και δεν θα διαμαρτυρηθείς που σε έβρεξε ο παπάς στον αγιασμό. Ποτέ ξανά δεν θα περάσεις τόσο ανέμελα και τόσο ωραία σε τριήμερη και πενταήμερη εκδρομή. Ποτέ ξανά δεν θα συγκινηθείς την τελευταία μέρα της σχολικής χρονιάς... Είτε μας αρέσει, είτε όχι, το σχολείο είναι κομμάτι της ζωής μας που βοηθάει στην ανάπτυξη του μυαλού και της προσωπικότητας, προσφέροντας γνώση. Μα πέρα από αυτό, υπάρχει και κάτι άλλο... Η αθωότητα, η ανεμελιά, ο πρώτος έρωτας, η φιλία, η χαρά, το κλάμα, ο θυμός, η οργή, η ζήλια... ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ.

Ζήστε την κάθε σχολική σας στιγμή, γιατί σε μερικά χρόνια θα σας λείψει η σχολική ζωή και θα παρακαλάτε να γυρίσετε το χρόνο πίσω...

Καλή επιτυχία σε όλους μας. Είναι μια καινούρια αρχή!

Take care,
Dark Dreams xxx

Φιλοσοφίες...

2008-08-10T15:23:00.005+03:00

Μερικές από τις δεκάδες φιλοσοφίες που έχω διαβάσει σε βιβλία ή έχω ακούσει από σοφούς ανθρώπους... Συγκέντρωσα εδώ τις αγαπημένες μου για να τις μοιραστώ με εσάς...

- Κανένας άντρας και καμία γυναίκα δεν αξίζει τα δάκρυά σου. Ο μόνος που τα αξίζει, δεν θα σε κάνει ποτέ να κλάψεις.

- Η αγάπη προσφέρεται δωρεάν, παρ' όλο που η αξία της είναι ανεκτίμητη.

- Η αγάπη είναι ένα παιχνίδι. Εάν παίξεις, μπορεί να κερδίσεις ή να χάσεις. Όμως όπως σε κάθε καλό παιχνίδι, είτε κερδίσεις ή όχι, πάντα θέλεις να παίξεις ξανά.

- Ο έρωτας είναι εμμονή, η αγάπη λογική.

- Καλύτερα ένα τέλος με πόνο, παρά ένας πόνος χωρίς τέλος!

- Ένας αισιόδοξος πιστεύει πως ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο. Ένας απαισιόδοξος φοβάται πως αυτό είναι η αλήθεια.

- Ηρωισμός δεν είναι να ρίχνεις κάποιον κάτω. Ηρωισμός είναι να τον σηκώνεις.

- Αν σ' όλη σου τη ζωή περιμένεις την καταιγίδα, δεν θα χαρείς ποτέ τον ήλιο.

- Η υπέρτατη ευτυχία στη ζωή είναι να ξέρεις ότι σ' αγαπούν.

- Μην μετράς τα χρόνια, μέτρα τις αναμνήσεις.

- Ο ήλιος μας δίνει φως, αλλά το φεγγάρι προσφέρει την έμπνευση. Αυτός που κοιτάζει τον ήλιο με γυμνό μάτι, μπορεί να τυφλωθεί. Αυτός που κοιτάζει το φεγγάρι με γυμνό μάτι, μπορει να γίνει ποιητής. (Ραλφ Γουάλντο Έμερσον)

- Τίποτα δεν ενοχλεί περισσότερο τους εχθρούς σου από το να τους συγχωρείς. (Όσκαρ Ουάιλντ)

- Η κιβωτός έγινε από ερασιτέχνες και ο Τιτανικός από ειδικούς. Μην περιμένεις τα πάντα από τους ειδικούς. (Μάρεϊ Κοέν)

- Η ευτυχία είναι μια πεταλούδα που όσο την κυνηγάς, βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά, αλλά αν καθίσεις κάτω ακίνητος, μπορεί να έρθει και να σταθεί ανάλαφρα πάνω σου.

- Είναι προτιμότερο να πεθαίνεις όρθιος, παρά να ζεις γονατιστός.

Θέλω να πιστεύω πως έδωσα ελπίδα σε κάποιον που τα διάβασε...

Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός!

2008-08-09T14:32:00.004+03:00

Και ενώ νόμιζες πως αυτοί οι μαγικοί τρεις μήνες θα διαρκούσαν όσο το δεύτερο τρίμηνο της Γ' Γυμνασίου, ξαφνικά κοιτάζεις το ημερολόγιο και με μεγάλη λύπη βλέπεις πως ο Αύγουστος φτάνει στα μέσα του...! Και τώρα; Τι κάνουμε;

Καταρχήν, ψυχραιμία. Βρίσκομαι κι εγώ στην ίδια θέση με εσάς. Δεν θέλω να αρχίσουν τα σχολεία, θέλω να συνεχίσω να ζω ανέμελα το καλοκαίρι μου, με τους φίλους μου, τις βόλτες, τα cinema μας και όλα τα συναφή. Δεν κατάλαβα πότε τέλειωσαν οι εξετάσεις και πότε φτάσαμε στον Αύγουστο. Πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός!

Δεν ξέρω αν σας παρηγορεί αυτό, αλλά λένε πως όταν ο χρόνος περνάει γρήγορα, τότε σημαίνει πως περνάς καλά. Και είναι σημαντικό να περνάς καλά, χωρίς προβλήματα κι έγνοιες πάνω στο κεφάλι σου. Το καλοκαίρι σου δίνει το κουράγιο και τη δύναμη να αντιμετωπίσεις τους εννιά δύσκολους μήνες που ακολουθούν. Είναι ένα διάλειμμα για να ξεκουραστείς από το άγχος, την ανία, το διάβασμα, τα ξαφνικά τεστ, τα διαγωνίσματα και τις εξετάσεις.

Μην σκέφτεσαι πώς θα χωθείς ξανά στον βούρκο που λέγεται "Σχολείο". Σκέψου πόσο καλά πέρασες το καλοκαίρι... Και ας μην είμαστε απαισιόδοξοι και αχάριστοι... Έχουμε ένα μήνα ακόμα. Ένα μήνα για να περάσουμε καλά. Να κοιμηθούμε όσο θέλουμε, να δούμε τηλεόραση, να βγούμε έξω με τους φίλους μας, να διασκεδάσουμε, να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε τη μαγεία του καλοκαιριού.

Καλό καλοκαίρι.

Η κατάντια με τα chain letters...!

2008-07-30T12:14:00.008+03:00

Chain Letter... ή αλλιώς ένας τρόπος να τη σπάσεις στους άλλους ανθρώπους!

Το message box μου στο hi5 καθημερινά γεμίζει με τουλάχιστον 20 μηνυματάκια του τύπου: "Στείλε αυτό το μήνυμα στους φίλους σου, αλλιώς θα έχεις 4 χρόνια ατυχίας στον έρωτα", "Την Παρασκευή στις 10 η ώρα το βράδυ, θα έρθει η πραγματική σου αγάπη και θα σου πει πως σ' αγαπάει και θα σε φιλήσει, γι' αυτό προώθησέ το γρήγορα" κτλ κτλ κτλ. Όσοι έχουν λογαριασμό στο hi5 προφανώς θα με καταλαβαίνουν. Στην αρχή είπα να αρχίσω να απαντάω σε όλους όσους μου τα στέλνουν με απαντήσεις του τύπου: "Μην τα πιστεύεις, δεν είναι αλήθεια! Γιατί είσαι τόσο αφελής;", αλλά η λύση δεν βρέθηκε. Το πιο πιθανό είναι ο αποστολέας να με έβριζε, γιατί "από τη στιγμή που έκανα λογαριασμό στο hi5 έπρεπε να το είχα σκεφτεί ότι θα μου έστελναν τέτοια μηνύματα κάθε μέρα" και να με διέγραφε από φίλο. Όταν πήγα διακοπές και γύρισα και είδα το Mail Box μου στο hi5 έφριξα. 687 μηνύματα και μάλιστα τα μισά από αυτά ήταν από τα ίδια άτομα! "Μα καλά, δεν βαριούνται;", σκέφτηκα την ώρα που πάτησα DELETE ALL.

Εικόνα:
Πολύ θα μου άρεζε να ήταν
πάντα έτσι το mailbox του hi5 μου!

Στο Facebook τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Λαμβάνω μηνύματα μόνο από τα group στα οποία είμαι μέλος και θέλουν να κάνουν μία ενημέρωση ή από τους φίλους μου, όταν δεν με βρίσκουν Online στο chat. Το κακό με το Facebook είναι ότι αυτά τα chain letters έρχονται στο Wall σου το ένα μετά το άλλο, αλλά στο χέρι σου είναι να τα περιορίσεις (μην κάνεις add όποιον να 'ναι, για να έχεις λίγους και καλούς "φίλους" στο Facebook).

Ο κόσμος είναι αφελής τελικά. Πιστεύει πως στέλνοντας στους φίλους του ένα chain letter θα κερδίσει την αγάπη του. Ακόμα πιστεύει πως η δικηγόρος από την Γερμανία θα του στείλει μια επιταγή 500 ευρώ στο σπίτι του. Να μην μιλήσω για το κοριτσάκι από την Αμερική που είναι έντεκα χρονών από το 1998, έχει καρκίνο και θα πεθάνει σε λίγες μέρες. Έλεος.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το κακό έχει παραγίνει και στα e-mail μας. Κι εκεί τα πράγματα είναι πιο επικίνδυνα. Εάν προωθήσεις το μήνυμα χωρίς να σβήσεις τις επαφές στις οποίες στάλθηκε παλαιότερα αυτό το μήνυμα προτού φτάσει σε σένα, βάζεις ... υπολογιστές σε κίνδυνο. Το ίδιο συμβαίνει και αν ο επόμενος που θα λάβει το μήνυμά σου δεν σβήσει τη διεύθυνσή σου προτού το προωθήσει. Γιατί; Πολύ απλά, γιατί αυτό το μήνυμα κάνει το γύρο της Ελλάδας (ή και του κόσμου) και μπορεί να φτάσει σε... κακόβουλους ανθρώπους, οι οποίοι βρίσκοντας το e-mail σου μπορούν να σου στείλουν ιούς ή διαφημίσεις - παγίδες. Δυστυχώς γι' αυτό το πρόβλημα δεν υπάρχει λύση, γιατί ακόμα και αν δεν προωθήσεις το μήνυμα, κάποιος από τους υπόλοιπους στους οποίους στάλθηκε το mail μαζί με σένα, θα κάνει τη βλακεία και δεν θα σβήσει τις επαφές προτού το προωθήσει.

Σταματήστε λοιπόν τα chain letters όσο είναι καιρός. Μην αφήνετε ένα ηλίθιο e-mail να ελέγχει τη ζωή σας. Τίποτα από αυτά που διαβάζετε δεν είναι αληθινά. Το μόνο που καταφέρνετε είναι να σπάτε τα νεύρα των φίλων σας στέλνοντας τέτοια μηνύματα.

Καλοκαίρι Και Μαθητές!

2008-06-30T23:07:00.010+03:00

Καλοκαίρι! Λένε πως είναι η ομορφότερη εποχή του χρόνου. Ξεκουράζεσαι, χαλαρώνεις, έχεις περισσότερο χρόνο για τους φίλους σου, είσαι ελεύθερος να παίξεις video games όσο θέλεις, κοιμάσαι όποτε (και άμα) νυστάξεις και γενικά είσαι σε ... "χαλαρουϊτα" κατάσταση. Τρεις υπέροχοι μήνες ξεκούρασης και ηρεμίας. Είναι όμως όντως τρεις μήνες για έναν μαθητή;

ΙΟΥΝΙΟΣ

Έχει μπει ο Ιούνιος, ο ήλιος λάμπει, η θερμοκρασία ανεβαίνει απότομα και επικίνδυνα. Ο νους σου είναι στη θάλασσα και στις παραλίες. Όχιιιι! Πρέπει να βρεθείς στην πραγματικότητα όμως. Έχεις ακόμα μισό μήνα γεμάτο από διάβασμα, άγχος και εξετάσεις. Υπομονή, θα τελειώσουν.

Κάποτε τελειώνουν λοιπόν οι εξετάσεις. Χα! Νομίζεις! Πρέπει να περιμένεις για τα αποτελέσματα καμιά βδομάδα ακόμα. Αν έδινες πανελλήνιες, κάντες δύο. Αν είχες το απουσιολόγιο και ανησυχείς αν θα το έχεις και την επόμενη χρονιά, μέτρα μία βδομάδα, η οποία όμως θα σου φανεί σαν αιώνας με το άγχος που έχεις. Αν πάλι κινδυνεύεις να μείνεις... ακόμα εδώ είσαι και μετράς βδομάδες; Φύγε όσο προλαβαίνεις!

Κάποια στιγμή μαθαίνεις τα αποτελέσματα και ξαλαφρώνεις κάπως. Αν έδινες πανελλήνιες, πρέπει να ξεκινήσεις να σκέφτεσαι το μηχανογραφικό. Αν έμεινες σε μερικά μαθήματα, σκέφτεσαι πώς θα διαβάσεις (ή πώς θα αποδράσεις) και η διάθεσή σου πέφτει κατακόρυφα. Αν πάλι ανησυχείς για το απουσιολόγιο, το άγχος σου δεν τελειώνει μέχρι να μάθεις αναλυτική βαθμολογία όλων των μαθητών του τμήματός σου - μην τυχόν σε πέρασε κανείς!

Το άγχος και η αγωνία τελειώνουν κάποια στιγμή και έρχεται να τα διαδεχτεί η βαρεμάρα. Πώς να χαλαρώσεις μετά από εννέα μήνες άγχους και καθημερινού προγράμματος; Πας να ανοίξεις το συρτάρι, αλλά δεν υπάρχει βιβλίο. Hellooo, τέλειωσε η χρονιά!

ΙΟΥΛΙΟΣ

Ή αλλιώς ο μήνας της βαρεμάρας. Δεν έχεις άγχος. Έχεις συμβιβαστεί με τον εαυτό σου. Έκανες το μηχανογραφικό και τέλειωσες (αν έδινες πανελλήνιες). Ησύχασες που έμαθες ότι το απουσιολόγιο είναι δικό σου και μόνο δικό σου (my precious όπως έλεγε και το Golum...)! Τις πρώτες μέρες το γλεντάς κανονικά. Ξενύχτια, βόλτες, ατέλειωτες ώρες στο τηλέφωνο με τους κολλητούς σου και δε συμμαζεύεται.

Κάποια στιγμή τα βαριέσαι όλα αυτά. Ξεδίνεις και λίγο στον υπολογιστή σου και στο playstation και ηρεμείς. Βγάζεις το άχτι όλης της χρονιάς.

Τώρα όμως οι φίλοι σου φεύγουν σε χωριά, νησιά, κατασκηνώσεις κτλ και δεν έχεις κανέναν να βγαίνεις. Ξαφνικά θυμάσαι πως υπάρχει και αυτό το μαγικό μαύρο κουτί, που λέγεται τηλεόραση. Αυτό το μαγικό κουτί ήταν η μοναδική μαγεία σου όλη τη χρονιά. Την ανοίγεις ενθουσιασμένος, αλλά τελικά απογοητεύεσαι. Όλες οι σειρές έχουν τελειώσει! Τι; Και τα πρωινάδικα; Ε, όχι και τα μεσημεριανά! Μόνο παιδικά και ειδήσεις στο Star έχει, αλλά έχεις και κάποια αξιοπρέπεια...

Αν είσαι τυχερός (;), οι γονείς σου μπορεί να σε στείλουν και σένα στην κατασκήνωση ή στο χωριό σου. Λέω, αν!

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Οι μύγες τον Αύγουστο είναι παχιές, λένε. Αλήθεια πόσα κιλά πήρες στις διακοπές; Ή μήπως δεν πήγες ακόμα διακοπές; Αν πήγες, πρέπει να κάνεις δίαιτα γιατί "δε λέει" να πας στο σχολείο με το "σωσίβιο" που έχεις γύρω από τη μέση σου. Ναι, και δεν εννοώ εκείνο που σου χάρισε ο καλοκαιρινός σου έρωτας (που έτυχε να είναι ναυαγοσώστης-στρια) για να τον θυμάσαι. Αν πάλι δεν πήγες, πρόσεξε γιατί τα πράγματα είναι χειρότερα! Αν φύγεις τώρα, θα έχεις λιγότερο χρόνο για δίαιτα μετά...

Αν η χρονιά που θα ακολουθήσει είναι σημαντική και δύσκολη για σένα ή αν έμεινες μετεξεταστέος, αποχαιρέτα από τώρα το καλοκαίρι. Ώρα για ιδιαίτερα και φροντιστήρια! Ξέχνα και τις παραλίες και τα ξενύχτια. Τώρα έχει ΔΙΑΒΑΣΜΑ.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Πώς πάει η δίαιτα; Πλάκα κάνω. Τώρα η δίαιτα είναι το τελευταίο πράγμα που σε απασχολεί. Αν έδινες πανελλήνιες, έχεις άγχος για τη Σχολή που πέρασες. Αν ετοιμάζεσαι να πας Γυμνάσιο/Λύκειο/Πανεπιστήμιο ή γενικότερα να μπεις σε μια ανώτερη βαθμίδα, ξεκινάς την ψυχολογική προετοιμασία. Θυμάσαι την πρώτη μέρα σου στο σχολείο; Εφιάλτης, ε;

Ο Σεπτέμβριος δεν θεωρείται μήνας διακοπών. Όλοι έχουν το μυαλό τους στο σχολείο. Και η αντίστροφη μέτρηση ξεκινάει!

Καλό καλοκαίρι σε όλους τους μαθητές, τους τελειόφοιτους και τους φοιτητές! Αν σας έμεινε όρεξη μετά από αυτό δηλαδή... Χε, χε... ;-)

Κινητά Στο Σχολείο Και Καθηγητές

2008-06-30T21:18:00.009+03:00

Τα κινητά τηλέφωνα απαγορεύονται (με νόμο πλέον) στα σχολεία. Η τιμωρία για τους "παραβάτες" είναι από αποβολή μέχρι κατάσχεση του κινητού τηλεφώνου. Και μπλα, μπλα, μπλα. Τα ξέρετε όλοι αυτά.

Να μιλήσουμε ανοιχτά όμως και να σας πω την άποψή μου ως μαθήτρια. Είναι τελικά χρήσιμος αυτός ο νόμος; Κατά πόσο πιστεύετε ότι εφαρμόζεται στα σχολεία -τόσο από τους μαθητές, όσο και από τους καθηγητές;

Το σχολείο που πηγαίνω απαγόρευε τα κινητά πολύ πριν βγει ο νόμος. Ο γυμνασιάρχης μας είχε απειλήσει με αποβολές και κατασχέσεις και για να πω την αλήθεια όλοι τον είχαμε ψιλοφοβηθεί. Μόλις βγήκε αυτός ο περιβόητος νόμος, έγινε χαμός. Θυμάμαι πως είχα διαβάσει αναλυτικά ό,τι έλεγαν οι εφημερίδες σχετικά με αυτόν τον νόμο. Θυμάμαι επίσης πως τα άρθρα τόνιζαν ότι οι μαθητές δεν πρέπει να φέρνουν κινητά τηλέφωνα στο σχολείο, ενώ για τους καθηγητές δεν έλεγαν και πολλά, παρ' όλο που ο νόμος απαγορεύει τα κινητά (τουλάχιστον μέσα στην τάξη) και στους εκπαιδευτικούς.

Τους επόμενους μήνες, ενώ περίμενα πως θα περιοριζόταν το ποσοστό μαθητών που φέρνουν στο σχολείο το κινητό τους, έγινε κάτι αξιοπερίεργο. Ως δια μαγείας, σχεδόν το 100% των μαθητών έφερνε το κινητό στο σχολείο! Πείτε το αντίδραση, πείτε το όπως θέλετε. Υπήρξαν μέρες που όλοι είχαμε κινητό και μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Σαν να μην υπήρχε νόμος! Η αλήθεια είναι πως η βιντεοσκόπηση μαθητών σε... προσωπικές στιγμές και των καθηγητών με σκοπό την γελοιοποίησή τους, δεν εμφανίστηκε ξανά - τουλάχιστον όχι στα σχολεία της περιοχής μου. Γιατί το παίρναμε μαζί μας; Για να μας στείλει η Ντίνα του Β2 την τελευταία επιτυχία του Σάκη σε mp3, για να ανταλλάξουμε δύο - τρία SMS με τον Πάνο από το τρίτο θρανίο την ώρα του Τάδε καθηγητή που βαριόμαστε απίστευτα και καμιά φορά για να το χρησιμοποιήσουμε ως σκονάκι.

Όσο περνούσε ο καιρός, οι καθηγητές "ξεθάρρεψαν" κι εκείνοι. Κι ενώ όλοι ήμασταν σίγουροι πως ο θρησκευτικός και η φιλόλογός μας δεν ήξεραν καν τι θα πει εκτροπή κλήσης και "αθόρυβο", ξαφνικά, ένα ωραίο πρωινό χτυπάει το κινητό τους... Όλοι περιμέναμε πως θα ζητήσουν συγνώμη, θα κοκκινίσουν, έστω ότι θα σκύψουν το κεφάλι και θα απενεργοποιήσουν το κινητό. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη έκπληξη από όλες... Όχι μόνο δεν ντράπηκαν που χτύπησε το κινητό τους, αλλά απάντησαν κιόλας! Οι περισσότεροι από αυτούς μάλιστα, βγήκαν και έξω από την αίθουσα διακόπτωντας το μάθημα για να μιλήσουν!
Προσοχή όμως... Δεν αναφέρομαι σε μεμονωμένες περιπτώσεις, όταν δηλαδή οι καθηγητές είχαν κάποιο οικογενειακό πρόσωπο που χρειαζόταν βοήθεια ή είχε πρόβλημα υγείας. Σε τέτοια περίπτωση, ενημέρωναν τον Διευθυντή κι εκείνος έμπαινε στην τάξη και μας έλεγε: "Η κυρία Τάδε σήμερα μπορεί να αναγκαστεί να διακόψει το μάθημα λόγω ασθένειας ενός συγγενικού της προσώπου" κτλ. Δεν μιλάω γι' αυτές τις περιπτώσεις. Άνθρωποι είναι και οι καθηγητές. Μιλάω για περιπτώσεις όπου η Γαλλικού έβγαινε από την τάξη και διέκοπτε το μάθημα για να μιλήσει με τον άντρα της, επειδή της... λείπει!

Από τότε, όποτε χτυπούσε κατά λάθος το κινητό ενός μαθητή στο μάθημα των καθηγητών οι οποίοι είχαν κι εκείνοι "παραστρατήσει", δεν γινόταν τίποτα. Ούτε αποβολές, ούτε κατασχέσεις. Ο καθηγητής κοίταζε συνομωτικά τον μαθητή σαν να έλεγαν ο ένας στον άλλον: "Δεν θα με καρφώσεις στον Διευθυντή, έτσι;" Και ο Διευθυντής πίστευε πως το σχολείο του δούλευε μια χαρά. Πού να 'ξερε ότι οι καθηγητές και οι μαθητές τον ξεγελούσαν κάτω από τη μύτη του;

Και να το πω ακόμα πιο απλά. Όταν βλέπω εσάς, κύριε καθηγητή, να μην κλείνετε το κινητό σας πριν μπείτε στην τάξη, να το αφήνετε να χτυπάει χωρίς να ντρέπεστε, να απαντάτε στην κλήση και να σπαταλάτε τον ελάχιστο χρόνο του μαθήματος μιλώντας δεν ξέρω κι εγώ με ποιον, τότε πώς απαιτείτε εγώ να μην φέρνω το κινητό μου στο σχολείο; Αυτός είναι ο σεβασμός που μου μαθαίνετε, κύριε καθηγητή; Έτσι μου μαθαίνετε να τηρώ τους νόμους; Έτσι μου μαθαίνετε τη δικαιοσύνη;

Ο Διευθυντής μας είπε κάποτε: "Δεν χρειάζεται να φέρνετε κινητά στο σχολείο. Όποιος θέλει να σας βρει σε περίπτωση που υπάρχει ανάγκη, υπάρχει το τηλέφωνο του σχολείου. Και άμα θέλετε εσείς να τηλεφωνήσετε, υπάρχει καρτοτηλέφωνο στο ισόγειο. Καταλάβατε; Δεν υπάρχει κανένας λόγος να έχετε να κινητά μαζί σας." Τον αγνοήσαμε όμως. Και εμείς και οι καθηγητές... Και το αποτέλεσμα; Σχολεία που φαινομενικά "λειτουργούν", αν όμως τοποθετήσει κάποιος μια κρυφή κάμερα στην τάξη και δει τι γίνεται στο "πραγματικό" σχολείο, θα πάθει σοκ. Οι μαθητές παραβιάζουν νόμους και οι καθηγητές κάνουν τα στραβά μάτια. Όχι επειδή μας αγαπάνε. Ούτε επειδή μας λυπούνται. Αλλά επειδή φοβούνται μήπως όταν μας σύρουν στο γραφείο του Διευθυντή, βγάλουμε κι εμείς τα δικά τους "άπλυτα" στη φόρα. Να απολυθούν δεν πρόκεται. Όμως πείτε μου... Ποιος καθηγητής που σέβεται τον εαυτό του δεν θα ντραπεί αν τον κάνει ρεζίλι ένας μαθητής Λυκείου/Γυμνασίου μπροστά στον προϊστάμενό του και στους συναδέλφους του; Οι μοναδικοί καθηγητές που δεν "φοβούνται" είναι ο ίδιος ο Διευθυντής και ο Υποδιευθυντής.

Τέλος, κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα είναι "για τα μπάζα" όπως λέμε εμείς οι νέοι και πρέπει να γίνουν πάρα πολλές αλλαγές. Τα κινητά είναι ένα μόνο από τα δεκάδες θέματα που απασχολούν τον τομέα της εκπαίδευσης.

Και κάτι ακόμα... Σταματήστε πια να μας "απαγορεύετε". Με τις "απαγορεύσεις" δεν θα μας μάθετε τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Πείτε μας όμως γιατί δεν κάνει να φέρνουμε τα κινητά στα σχολεία. Δεν είμαστε παιδάκια πέντε χρονών. Τι περιμένετε; Να μας τα πουν τα περιοδικά, οι εφημερίδες και η τηλεόραση; Όλοι ξέρουμε τι θα πει "σεξ", "βιασμός", "εκβιασμός" και "παραβίαση της προσωπικής ζωής και ασφάλειας". Όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει στα σχολεία. Μιλήστε μας επιτέλους με το χέρι στην καρδιά και σταματήστε όλο αυτό το θέατρο!

Τι είναι αγάπη;

2008-06-30T17:06:00.002+03:00

Καμιά φορά τα παιδιά αποδεικνύονται πιο έξυπνα από τους μεγάλους και μία απάντησή τους στην ερώτηση "τι είναι αγάπη;" μπορεί να σε κάνει να αναρωτηθείς μήπως έχουν δίκιο τελικά...

Ρεβέκκα, 8 ετών:

"Όταν κάποιος σε αγαπά, ο τρόπος που προφέρει το όνομά σου είναι διαφορετικός. Ξέρεις ότι το όνομά σου είναι ασφαλές στο στόμα του"

Βασίλης, 4 ετών:

"Αγάπη είναι όταν ένα κορίτσι βάζει άρωμα κι ένα αγόρι άφτερ σέιβ και μετά βγαίνουν έξω μαζί και μυρίζουν ο ένας τον άλλον."

Κάρολος, 5 ετών:

"Αγάπη είναι όταν βγαίνεις για φαγητό και δίνεις στον άλλο τις μισές τηγανιτές σου πατάτες χωρίς να του ζητάς να σου δώσει κι αυτός από τις δικές του."

Χριστίνα, 6 ετών:

"Αγάπη είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς όταν είσαι κουρασμένη"

Λευτέρης, 4 ετών:

"Αγάπη είναι όταν η μαμά φτιάχνει καφέ για τον μπαμπά και πίνει πρώτα μια γουλιά εκείνη για να δει αν τον πέτυχε."

Δανιήλ, 7 ετών:

"Αγάπη είναι όταν φιλιέσαι όλη την ώρα. Μετά βαριέσαι να φιλιέσαι αλλά θέλεις να είσαι συνέχεια μαζί με τον άλλον και να μιλάτε. Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου έτσι κάνουν. Κι όταν φιλιούνται εμένα μου φαίνεται αηδία".

Αιμιλία, 8 ετών:

"Αγάπη είναι όταν είσαι στο δωμάτιό σου τα Χριστούγεννα κι ανοίγεις τα δώρα. Αν σταματήσεις το άνοιγμα... θ` ακούσεις την αγάπη."

Πάνος, 7 ετών:

"Αν θέλεις να μάθεις να αγαπάς καλύτερα, πρέπει να ξεκινήσεις από έναν... φίλο που δεν χωνεύεις."

Τζένη, 8 ετών:

"Αγάπη είναι όταν λες σ` ένα αγόρι ότι σου αρέσει το πουκάμισό του, κι αυτός το φοράει μετά κάθε μέρα."

Θωμάς, 7 ετών:

"Σε μία σχολική εκδήλωση και πριν παίξω πιάνο, μ` έπιασε φόβος πάνω στη σκηνή. Τότε κοίταξα κάτω και είδα τον μπαμπά μου να με χαιρετάει χαμογελώντας. Ήταν ο μόνος που το έκανε αυτό. Τότε μου πέρασε ο φόβος."

Μαρία, 8 ετών:

"Η μαμά μου με αγαπάει πιο πολύ απ` όλους. Κανένας άλλος δεν έρχεται να με φιλήσει όταν πέφτω για ύπνο"

Κλαίρη, 6 ετών:

"Η αγάπη είναι όταν η μαμά δίνει στον μπαμπά το καλύτερο κομμάτι από το φαγητό".