BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

Τα όνειρά σου και τα μάτια σου.

Καλησπέρα. Βλέπω ότι η τελευταία μου ανάρτηση ήταν το 2011. Έχουμε 2013. Αν είχα κάποια μικρή αμφιβολία ότι έχω σκοτώσει το παιδί και την έμπνευση μέσα μου, μόλις επιβεβαιώθηκε. Ωστόσο, χαίρομαι, γιατί σήμερα έχω όρεξη να μιλήσω ξανά για πράγματα που ίσως έχω ξαναπεί με κάποιο διαφορετικό τρόπο στο παρελθόν, με τη μοναδική διαφορά ότι τότε ήμουν στο λύκειο και τώρα στο πανεπιστήμιο.

Δεν έγραφα ποτέ με σκοπό τη δημοτικότητα. Δε με νοιάζει αν αυτό το blog έχει πιάσει αράχνες. Ακόμη και ένα άτομο μόνο να διαβάσει το σημερινό κείμενο και να επηρεαστεί ή έστω να μπει σε σκέψεις, αυτό είναι επιτυχία για μένα.

Ξεκινάω λοιπόν, χωρίς άλλες εισαγωγές.
Τα όνειρά σου και τα μάτια σου, Τ' ΑΚΟΥΣ; Ναι, σε σένα μιλάω. Εσένα που μόλις τέλειωσες τις πανελλήνιες, εσένα που θα (ξανα)δώσεις του χρόνου, εσένα που είσαι σε μια σχολή και απορείς γιατί μπήκες. Απευθύνομαι σε όλους όσους έχουν έστω και την παραμικρή αμφιβολία ότι αυτό που κάνουν ή σκοπεύουν να κάνουν δεν τους ικανοποιεί.

Στην Ελλάδα συμβαίνει το εξής παράδοξο: εξοπλίζοντας τα παιδιά με ένα κάρο άχρηστες και ξύλινες γνώσεις, όταν φτάσουν στα 17-18 τους ζητάμε να διαλέξουν σε ποιες από αυτές τις γνώσεις θέλουν να ειδικευτούν περισσότερο. Σε καμία, προφανώς! Πολλές φορές σκέφτομαι ότι αν είχα διδαχθεί διαφορετικά την Ιστορία ή τα Αρχαία, θα είχα περισσότερο ενδιαφέρον γι' αυτά.
Στην αντιπάθεια για σχεδόν όλα τα σχολικά μαθήματα, συμπληρώστε και την αγωνία του Έλληνα γονιού για επαγγελματική (και κυρίως οικονομική) αποκατάσταση. Πίστευα πως με την κρίση θα εξαλειφθεί το πρότυπο "πέρνα εκεί για να διοριστείς μετά στο δημόσιο", αλλά δυστυχώς βλέπω πολλούς γονείς να το πιστεύουν ακόμη και να το περνάνε και στα παιδιά τους. Δεν υπάρχει σίγουρη δουλειά στην Ελλάδα, μην κοροϊδευόμαστε. Ναι, η επαγγελματική αποκατάσταση είναι σημαντική, ναι, δε γίνεται να μην τη λάβετε υπόψιν σας καθόλου, αλλά αφού όλοι άνεργοι θα καταλήξουμε, τουλάχιστον ας έχουμε σπουδάσει κάτι που το γουστάρουμε. Γίνομαι απόλυτη μόνο και μόνο για να τονίσω πως ο παράγοντας "επαγγελματική αποκατάσταση" δε θα έπρεπε ποτέ να μπαίνει πριν από το "τι θέλω πραγματικά να κάνω".
Κι εγώ είχα "έτοιμη, στρωμένη δουλειά", το γραφείο του πατέρα μου. Και ναι, δέχτηκα πιέσεις από τότε που ήμουν στη Β' λυκείου, για την κατεύθυνση που ήθελα να πάρω, το 6ο μάθημα γενικής, για τα πάντα. Κι όμως, βρίσκομαι σε μια σχολή διαμετρικά αντίθετη με αυτήν που θα έπρεπε να σπουδάσω αν ήθελα την "επαγγελματική αποκατάσταση". Πολλοί χαρακτηρίζουν χαζή την κίνησή μου, γιατί "μέσα στην κρίση δεν αφήνεις έτσι την τύχη σου". Κοντεύω τα 21 και δεν έχω μετανιώσει λεπτό γι' αυτά που επέλεξα στα 16. Προτιμώ μια δύσκολη ζωή χτισμένη πάνω σε δικές μου επιλογές από μια ζωή που δε μου αρέσει. Είμαι σίγουρη πως τη δουλειά του πατέρα μου δε θα την εκτιμούσα και το γραφείο θα πήγαινε κατά διαόλου. Ξέρεις γιατί; Γιατί δε μου αρέσει. Τόσο απλά.
"Μπράβο σου που ξέρεις τι θέλεις, Αγάπη, εγώ όμως δεν έχω ιδέα". Σκέψου. Ας υποθέσουμε ότι στην Ελλάδα μπορούσες να δουλέψεις επάνω σ' αυτό που σπούδασες. Τι θέλεις να κάνεις κάθε μέρα; Ποια θες να είναι η καθημερινότητά σου για την υπόλοιπη ζωή σου; Δεν ξέρεις; Ε ξεκίνα από αυτά που σίγουρα ΔΕ θέλεις. Αν δε θες να βλέπεις κάθε μέρα παιδιά, μην πας στο Νηπιαγωγών, ούτε το Παιδαγωγικό. Αν δε θες να περνάς τιμολόγια, μην πας Λογιστική. Διάγραφε μία-μία τις σχολές και θα καταλήξεις σιγά σιγά σ' αυτές που σ' αρέσουν περισσότερο. Μην πας με το σκεπτικό "μ' αρέσει αυτό, αλλά στην Ελλάδα δεν υπάρχει". Μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο, θα σου παρουσιαστούν ευκαιρίες που δε φαντάζεσαι τώρα. Θα πας erasmus, θα πας σε σεμινάρια, συνέδρια, θα γνωρίσεις κόσμο που θα σου προσφέρει ευκαιρίες, είτε εντός, είτε εκτός Ελλάδος. Μην προδικάζεις καμία κατάσταση.

Βγάλε για λίγο τον παράγοντα "επαγγελματική αποκατάσταση" λοιπόν και σκέψου τι θες πραγματικά να κάνεις. "Δεν ξέρω", θα μου πεις και θα 'χεις δίκιο. Λες και σ' ενημέρωσε κανείς για τις σχολές, λες και ξέρεις πώς είναι το πανεπιστήμιο και πώς λειτουργεί. Όταν δεν ξέρεις τι θέλεις, το πιο πιθανό είναι ότι θα μπεις σε μια σχολή τυχαία και δε θα σου αρέσει.
Ένα είναι το σίγουρο με τις σχολές. Σχεδόν ποτέ δεν είναι όπως τις περιμένεις, όπως τις βλέπεις να φιγουράρουν στο μηχανογραφικό σου με τους τίτλους τους. Μπαίνοντας σε μια σχολή, είτε σου αρέσει το αντικείμενο σπουδών της, είτε όχι, λίγο πολύ θα διαταραχτούν οι προσδοκίες σου. Ή θα βρεις περισσότερα απ' όσα περιμένεις, ή θα απογοητευτείς λίγο έως πολύ. Κι αυτό γιατί κανείς δε σου είπε πώς να ψάξεις τι σχολή να δηλώσεις. Ψάξου μόνος σου λοιπόν, μπες στις σελίδες των σχολών που θεωρείς ότι μάλλον σ' ενδιαφέρουν και δες τους οδηγούς σπουδών, τα προγράμματα, τα εργαστήρια (αν υπάρχουν), ακόμη και τα μεταπτυχιακά που προσφέρονται. Ψάξε τα επαγγελματικά δικαιώματα στο ίντερνετ. Καμία σχολή δεν είναι μόνο ο τίτλος της. Το "πέρασα Αρχιτεκτονική" δε σημαίνει τίποτα αν τελικά πας και δε σου αρέσει ούτε ένα μάθημα.

Αν πάλι είσαι σε μια σχολή που δε σου αρέσει, ξαναδώσε πανελλήνιες, ή αν έχεις το κουράγιο να περιμένεις, πάρε το πτυχίο και δώσε κατατακτήριες. "Και πού να ξέρω τι μ' αρέσει", θα μου πεις κι εσύ. Ξεκίνα από το τι ΔΕ σου αρέσει. Σίγουρα η σχολή στην οποία βρίσκεσαι τώρα. Οι παρόμοιες μ' αυτήν; Περισσότερο; Λιγότερο; Γράψ' τα σ' ένα φύλλο χαρτί, κάνε σύγκριση, βάλε προτερήματα και μειονεκτήματα. Όταν ξέρεις ότι αυτό που κάνεις δε σε ευχαριστεί, άλλαξέ το. Δε θα αρχίσει να σου αρέσει την επόμενη μέρα ξαφνικά. Προσάρμοσε τις επιλογές σου ρεαλιστικά.
Περισσότερο απ' όλους όσους αλλάζουν σχολές, παραδέχομαι αυτούς που πηγαίνουν από ΑΕΙ ή ΤΕΙ σε ΙΕΚ ή γενικότερα σε κάτι πολύ πιο πρακτικό. Εκείνοι να δεις κράξιμο που τρώνε που αφήνουν τα πτυχία και τα μεγαλεία (ποια μεγαλεία;) για να πάνε να κάνουν κάτι τόσο "ταπεινό". Καθόλου ταπεινό, σε πληροφορώ. Άμα είσαι στη Φιλολογία και δεν αντέχεις τα αρχαία και τα λατινικά, αλλά είσαι τζιμάνι στο να φτιάχνεις νύχια, τι κάθεσαι; Μη ντρέπεσαι να το πεις, μη ντρέπεσαι να το κάνεις.

Το σίγουρο είναι πως θα έχεις πολλούς ανθρώπους στο πλάι σου και πολλούς απέναντί σου. Θα σου πω κάτι. Γράψε τους δεύτερους. Δική σου ζωή είναι εν τέλει. Καταλαβαίνεις; Δική σου.