BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Μη συμβιβάζεσαι με τον συμβιβασμό!

Όσο τα 18 πλησιάζουν και προσπαθώ να προετοιμαστώ ψυχολογικά, κάτι μου λέει πως η αλλαγή δε θα έρθει από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά το έδαφος έχει αρχίσει ήδη να προετοιμάζεται. Σκέφτομαι αλλιώς. Αλλά δε μου αρέσει αυτό το αλλιώς. Είναι ένα συμβιβασμένο "αλλιώς", ένα αλλιώς που δε χωράει τις ελπίδες και τα όνειρά μου.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή που ανυπομονούσα να μεγαλώσω. Από τα 5 στα 7, από τα 7 στα 9, απο τα 9 στα 12, από τα 12 στα 15, από τα 15 στα 18. Και τι κατάλαβα τώρα; Βλέπω σιγά σιγά τον εαυτό μου να "καταλαγιάζει", τις σκέψεις μου να ανάβουν απότομα σαν σπίρτα όπως παλιά κι έπειτα να σβήνουν μέσα σε δευτερόλεπτα. Γιατί δεν πιστεύω πλέον στο ανέφικτο. 

Κι αν δεν πίστευα τόσο καιρό πως μπορώ να αλλάξω τον κόσμο, θα προσπαθούσα έστω και λίγο; Δε νομίζω. Τα παιδιά έχουν αυτό το προτέρημα. Πιστεύουν ότι όλα μπορούν να γίνουν, γι' αυτό και προσπαθούν να τα καταφέρουν, με τον τρόπο τους κάθε φορά. Οι ενήλικες αντίθετα, έχουν γνωρίσει πίκρες και απογοητεύσεις που καταρράκωσαν τα παιδικά τους όνειρα, γι' αυτό σταμάτησαν να ονειρεύονται. Για να προστατέψουν τον εαυτό τους από την απογοήτευση.




"Είναι καλό να ωριμάζεις και να βλέπεις τον κόσμο όπως πραγματικά είναι", λένε.

Όμως αυτή η ωρίμανση και η συνειδητοποίηση πως ο κόσμος είναι εντελώς ανίκανος να αλλάξει με κάνει να αποθαρρύνομαι και να σβήνω τα όνειρά μου από το χάρτη ένα προς ένα, προσπαθώντας να βρω κάτι εναλλακτικό. Όμως το όνειρο είναι όνειρο. Δε συμβιβάζεσαι με κάτι λιγότερο από αυτό που αξίζεις, αυτό δεν έλεγα εγώ

Κι όμως μου είναι δύσκολο να πιστέψω, να βρω κάτι να πιαστώ για να ονειρευτώ. Αυτό το κάνουν μόνο τα παιδιά. Γι' αυτό και είναι τα μόνα που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Μπορώ λοιπόν να μείνω για πάντα παιδί;

Δεν παραιτούμαι. Όχι ακόμη. Δε θέλω να αφήσω τον εαυτό μου να συμβιβαστεί με όλα αυτά που ο κόσμος θεωρεί δεδομένα. Θέλω να ονειρευτώ λίγο ακόμα...
Να ερωτευτώ αφήνοντας τον εαυτό μου ελεύθερο, χωρίς να φοβάμαι μην πληγωθώ.
Να τρέξω, να παίξω, να γελάσω σαν παιδί, χωρίς να με νοιάζει το αύριο...
Να φωνάξω, να διαμαρτυρηθώ, να αντιδράσω ακόμα κι αν δεν καταφέρω να αλλάξω ουσιαστικά τίποτα.
Να πάρω κάτι από το όνειρό μου για να μην ξεχάσω ποτέ πως είναι να είσαι παιδί, να έχεις όνειρα και να πολεμάς γι' αυτά.


"Είσαι ακόμη νέα, το αίμα σου βράζει".

Δίκιο έχεις, μαμά. 

Μόνο που φοβάμαι πως κάποιος χαμήλωσε τη φωτιά.