BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

Βαρέθηκα.

Βαρέθηκα την κριτική του κόσμου.
Βαρέθηκα να ακούω μια άποψη από όλους για όλα.
Βαρέθηκα να τους ακούω να φωνάζουν.
Δε λένε ποτέ τα ίδια πράγματα, κι όμως στ' αυτιά μου ακούγονται όλοι το ίδιο. 
Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάθισα να ακούσω κάποιον άνθρωπο σοβαρά; Να ακούσω τι έχει να μου πει γιατί στ' αλήθεια πίστευα στην ειλικρίνεια και την καθαρότητα της ψυχής του;
Δε θυμάμαι.
Τώρα όλοι φωνάζουν. Δε μιλάνε. Φωνάζουν. Και ούτε ακούν.
Είτε άσχετοι, είτε σχετικοί, όλοι έχουν μια άποψη επί παντός θέματος.
Και πρέπει κι εγώ να πάρω θέση.
"Γιατί, εσύ δεν έχεις άποψη; 17 χρονών κοπέλα, που είναι η άποψή σου, ορίστε!"
Βαρέθηκα να αναλύω κι άλλο τα πράγματα. 
Βαρέθηκα να προσπαθώ να βρω νόημα παντού.
Βαρέθηκα να δικαιολογώ τους ανθρώπους.
Κι ας θέλω να σπουδάσω Ψυχολογία.
Το υπερ-αναλυτικό μου μυαλό χτύπησε κόκκινο.


Βαρέθηκα και σένα.
Που μια ζωή κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου.
Με ανασφάλειες, με φόβους που δε θα παραδεχθείς ποτέ.
Ψάχνοντας να βρεις ασφάλεια σε ψεύτικες σχέσεις, φιλίες, τσιγάρα, κακές συνήθειες. 
Που λες ότι αγαπάς την αλήθεια και ζεις μέσα στο ψέμα. 
Που χρησιμοποιείς τους ανθρώπους για το δικό σου συμφέρον. 
Που χαίρεσαι όταν πονάω και κλαις όταν γελάω.

Καλά κάνουμε και δεν ξέρουμε κάποια πράγματα.
Αυτή η άπληστη περιέργεια μας έφτασε σ' αυτό το σημείο. 
Δε θέλω να ξέρω.
Το πιστεύεις; 
Είμαι 17 χρονών και δε θέλω να ξέρω τίποτα.
Ούτε για το νόημα της ζωής, ούτε για τα όνειρα, ούτε για τον έρωτα. 
Δε θέλω να τα ξέρω όλα.
Δε χρειάζεται να τα ξέρω όλα για να ζήσω ευτυχισμένη.
Μη βιάζεσαι να με κάνεις να μεγαλώσω.
Καλά είπε ο Σωκράτης. Ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα.
Δεν ξέρουμε τίποτα κι όμως νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα.

Αφού τα ξέρεις όλα, αυτό το ξέρεις;
Το ξέρεις ότι μερικές φορές πρέπει να σιωπάς;
Να μη λες τίποτα;
Κι αν έχεις κάτι να πεις, φρόντισε να είναι καλύτερο απ' τη σιωπή, αλλιώς μην το λες καν.

Βαρέθηκα αυτήν την ψεύτικη αντικειμενική γνώση που έχουν όλοι. 
Βαρέθηκα να μη μπορείς να δεχτείς κάτι επειδή δε σου μοιάζει.
Βαρέθηκα να προσπαθείς να ανεβάσεις την αυτοεκτίμησή σου μειώνοντας τους άλλους.
Βαρέθηκα να είμαι η εναλλακτική σου λύση.
Βαρέθηκα να σε βοηθάω στα δύσκολα και όταν έχω προβλήματα να μένω μόνη.
Βαρέθηκα να το παίζω χαζή.
Βαρέθηκα να αδιαφορώ.
Βαρέθηκα να μειώνεις αυτό που είμαι.
Βαρέθηκα να μου φυτεύεις την αμφιβολία μέσα μου.
Βαρέθηκα το ψεύτικο ενδιαφέρον σου που αποβλέπει πάντα σε κάποιον ύπουλο σκοπό.

Βαρέθηκα. Σιχάθηκα.
Πού πήγαν οι αληθινοί άνθρωποι;
Κρύβονται;
Πού να τους ψάξω;

Και σε ξέρω πολύ καλά.
Θα το διαβάζεις τώρα και θα λες "εφηβεία περνάει".
Γιατί βέβαια, εσύ τα ξέρεις όλα.
Ξέρεις και ποια είμαι, και τι σκέφτομαι. Και γιατί το σκέφτομαι
Έχεις άποψη ακόμα και για ένα κείμενο που δεν ξέρεις με ποια αφορμή γράφτηκε και μάλλον δε θα μάθεις ποτέ.
Γιατί δε χρειάζεται να ξέρεις.

Είσαι ένας παντογνώστης που έχει άποψη για όλα.
Σύγχρονε καθημερινέ άνθρωπε της τηλεόρασης και του ίντερνετ.
Εσύ που όλα τα ξέρεις κι όλα τα αγνοείς.
Κάνε μου τη χάρη και μη μου μιλήσεις ποτέ ξανά.
Γιατί δε θέλω να ξέρω πια.
Δε θέλω να ακούω άλλο.
ΒΑΡΕΘΗΚΑ.

5 ψίθυροι:

Λύρις είπε...

Πάρα πολύ ωραίο κείμενο. Μπράβο ρε Αγάπη, μου άρεσε πάρα πολύ. Το μόνο που δε μου αρέσει είναι το πως ένα τοσο μικρό παιδί, γιατί παιδί είσαι, βαρέθηκε τόσα πολλά. Έτσι είμαστε οι άνθρωποι Αγάπη και καλύτερα να το αποδεχτείς και ποτέ μην ξεχνάς πως όλα αυτά που κατηγορείς και απορρίπτεις ίσως κάποιες φορές να τα υποδύεσαι. Κανείς δεν είναι τέλειος, σωστα; Κανείς. Ούτε εγώ, ούτε αυτός, ούτε εσύ. Και το κυριότερο; Κανείς δεν ξέρει τι του γίνεται. Κανείς δεν ξέρει γιατί βρίσκεται σε αυτόν τον κόσμο, ποιος είναι ο σκοπός του. Είμαστε όλοι χαμένοι, είμαστε τόσοι πολλοί και τόσο μόνοι. Γι'αυτό υπάρχει τόση ανασφάλεια και επιθετικότητα. Γιατί όταν είσαι μόνος σου σε ένα αχανές κόσμο, πόσο πια μπορείς να βασιστείς στον εαυτό σου και μόνο;

Αγάπη είπε...

Για σένα Λύρις μου, πάντα παιδί θα είμαι. Είτε είμαι 15, είτε 18, είτε 20. Δεν ξέρω αν θέλω να αποδεχτώ το ότι ο καθένας έχει μια άποψη για όλα. Ότι κρίνονται έτσι εύκολα ευαίσθητα θέματα, χωρίς κανένα έλεος. Και πιο πολύ δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να ανεχτώ ανθρώπους στη ζωή μου που κάνουν αυτά που περιγράφω στο τέλος. Εσύ θα ήθελες; Δε νομίζω. Όσο για το τελευταίο ερώτημα; Δεν ξέρω. Δεν τα ξέρω όλα. Δε μπορώ να τα κρίνω όλα. Τέλος.

Λύρις είπε...

Όχι Αγάπη δε θα είσαι πάντα παιδί. Αλλά στα 17 είσαι παιδί, όποιος και να 'σαι. Είδες που κι εσύ κρίνεις κάποιον λάθος. Δεν είναι ότι έχω κάποια συγκεκριμένη εικόνα για σένα, ίσα ίσα που σε θεωρώ πολύ ώριμη για την ηλικία σου, και νομίζω αυτό είναι που σε κάνει να τα αναλύεις τόσο πολύ όλα και να κουράζεσαι τόσο γρήγορα. Τέλος φυσικά και δε θα έπρεπε να ανεχτείς τέτοιους ανθρώπους στη ζωή σου απλά ποτέ μην ξεχνάς ότι υπάρχει μια λεπτή διαφορά στο να θέλει κάποιος το κακό σου και στο να νομίζεις ότι θέλει το κακό σου.

Αγάπη είπε...

Γι' αυτό ακόμα ερευνώ τις προθέσεις τους... αν και με τους ανθρώπους ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος.

dimkoul είπε...

Είσαι σε μια ηλικία που δεν είσαι παιδί αλλα ούτε και γυναίκα. Είσαι μεσα σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο όπου το ενα ρούχο σου είναι στενό και το άλλο φαρδύ. Με τον καιρό θα καταλάβεις, οτι ο κάθε ένας έχει μια άποψη καλώς ή κακώς. Το κακώς, είναι οταν σε βλέπουν σαν παιδί γιατι προσπαθούν να σου την επιβάλουν. Φταίς και εσύ όμως γιατι έχεις ακόμα λιγο απο το παιδί μέσα σου, εκείνο που θεωρεί οτι καθε τι που του λένε ΠΡΕΠΕΙ να το ακολουθήσει. Άκου, αλλα μάθε πλέον να φιλτράρεις αυτά που σου λένε. Είσαι μεγάλη πιά, εχεις κρίση κι ας είναι μερικές φορές λάθος. Και οι μεγαλύτεροι έχουμε λάθος κρίση πολλές φορές. Κράτα απο αυτά που σου λένε, αυτο που εσυ θέλεις, αυτο που σε αντιπροσωπεύει. Δεν πρέπει να μοιάσεις με κανέναν. Έχεις δική σου ταυτότητα, δικη σου απόχρωση. Πάρε τα χρώματα απο την παλέτα που σου προσφέρεται και φτιάξε το δικό σου πίνακα, ζωγράφισε τον εαυτό σου όπως έσυ θέλεις. Έτσι θα κερδίσεις και το σεβασμό των άλλων που τώρα σε θεωρούν ενα ανόητο κοριτσάκι.