BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Κυριακή, 30 Μαΐου 2010

Σιγά μην κλάψω!

Για τους συγγενείς που φέρονται σαν ορκισμένοι εχθροί...


ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για τους φίλους που έρχονται μόνο όταν έχουν ανάγκη...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για τους ανθρώπους που δεν έσκυψαν ποτέ στα προβλήματά μου...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για τους καθηγητές που δε με συμπαθούν...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για την κακοπροαίρετη κριτική του κόσμου...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για την αδιαφορία των άλλων...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Γι' αυτά που θα σκεφτείς και θα γράψεις μόλις τελειώσεις να διαβάζεις αυτό το άρθρο...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για τη ζήλεια και τα κόμπλεξ σου...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για αυτούς που με πάνε κόντρα ακόμα κι αν συμφωνούν μαζί μου...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για το ότι πιστεύεις ότι είμαι μικρή και λιγότερο έξυπνη ή ώριμη από σένα...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για τη λάθος εντύπωση που έχουν πολλοί για μένα...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!



Γιατί η ευτυχία μου δε μετριέται σε "likes" στο facebook.
Η ευτυχία μετριέται σε στιγμές.
Πολύτιμες στιγμές.
Και όσο έχω αυτές...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ.
ΣΙΓΑ ΜΗ ΦΟΒΗΘΩ!

Πρέπει να επιλέγεις πού να δίνεις σημασία και πού να γίνεσαι αναίσθητος. Ο κόσμος έχει πολλές όψεις. Θα φας τα μούτρα σου μέχρι να καταλάβεις τις προθέσεις του. Αλλά μόλις τις καταλάβεις... πράξε αναλόγως. Και για ό,τι δεν αξίζει, μην κλαις. Κάνε το θυμό σου δημιουργία. Κάνε την απογοήτευσή σου αδιαφορία. Κράτα τις καλές στιγμές και χαμογέλα. 


Εξαιρετικά αφιερωμένο σ' αυτούς που πιστεύουν ακόμη ότι είναι σημαντικοί για μένα.

Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

Βαρέθηκα.

Βαρέθηκα την κριτική του κόσμου.
Βαρέθηκα να ακούω μια άποψη από όλους για όλα.
Βαρέθηκα να τους ακούω να φωνάζουν.
Δε λένε ποτέ τα ίδια πράγματα, κι όμως στ' αυτιά μου ακούγονται όλοι το ίδιο. 
Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάθισα να ακούσω κάποιον άνθρωπο σοβαρά; Να ακούσω τι έχει να μου πει γιατί στ' αλήθεια πίστευα στην ειλικρίνεια και την καθαρότητα της ψυχής του;
Δε θυμάμαι.
Τώρα όλοι φωνάζουν. Δε μιλάνε. Φωνάζουν. Και ούτε ακούν.
Είτε άσχετοι, είτε σχετικοί, όλοι έχουν μια άποψη επί παντός θέματος.
Και πρέπει κι εγώ να πάρω θέση.
"Γιατί, εσύ δεν έχεις άποψη; 17 χρονών κοπέλα, που είναι η άποψή σου, ορίστε!"
Βαρέθηκα να αναλύω κι άλλο τα πράγματα. 
Βαρέθηκα να προσπαθώ να βρω νόημα παντού.
Βαρέθηκα να δικαιολογώ τους ανθρώπους.
Κι ας θέλω να σπουδάσω Ψυχολογία.
Το υπερ-αναλυτικό μου μυαλό χτύπησε κόκκινο.


Βαρέθηκα και σένα.
Που μια ζωή κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου.
Με ανασφάλειες, με φόβους που δε θα παραδεχθείς ποτέ.
Ψάχνοντας να βρεις ασφάλεια σε ψεύτικες σχέσεις, φιλίες, τσιγάρα, κακές συνήθειες. 
Που λες ότι αγαπάς την αλήθεια και ζεις μέσα στο ψέμα. 
Που χρησιμοποιείς τους ανθρώπους για το δικό σου συμφέρον. 
Που χαίρεσαι όταν πονάω και κλαις όταν γελάω.

Καλά κάνουμε και δεν ξέρουμε κάποια πράγματα.
Αυτή η άπληστη περιέργεια μας έφτασε σ' αυτό το σημείο. 
Δε θέλω να ξέρω.
Το πιστεύεις; 
Είμαι 17 χρονών και δε θέλω να ξέρω τίποτα.
Ούτε για το νόημα της ζωής, ούτε για τα όνειρα, ούτε για τον έρωτα. 
Δε θέλω να τα ξέρω όλα.
Δε χρειάζεται να τα ξέρω όλα για να ζήσω ευτυχισμένη.
Μη βιάζεσαι να με κάνεις να μεγαλώσω.
Καλά είπε ο Σωκράτης. Ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα.
Δεν ξέρουμε τίποτα κι όμως νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα.

Αφού τα ξέρεις όλα, αυτό το ξέρεις;
Το ξέρεις ότι μερικές φορές πρέπει να σιωπάς;
Να μη λες τίποτα;
Κι αν έχεις κάτι να πεις, φρόντισε να είναι καλύτερο απ' τη σιωπή, αλλιώς μην το λες καν.

Βαρέθηκα αυτήν την ψεύτικη αντικειμενική γνώση που έχουν όλοι. 
Βαρέθηκα να μη μπορείς να δεχτείς κάτι επειδή δε σου μοιάζει.
Βαρέθηκα να προσπαθείς να ανεβάσεις την αυτοεκτίμησή σου μειώνοντας τους άλλους.
Βαρέθηκα να είμαι η εναλλακτική σου λύση.
Βαρέθηκα να σε βοηθάω στα δύσκολα και όταν έχω προβλήματα να μένω μόνη.
Βαρέθηκα να το παίζω χαζή.
Βαρέθηκα να αδιαφορώ.
Βαρέθηκα να μειώνεις αυτό που είμαι.
Βαρέθηκα να μου φυτεύεις την αμφιβολία μέσα μου.
Βαρέθηκα το ψεύτικο ενδιαφέρον σου που αποβλέπει πάντα σε κάποιον ύπουλο σκοπό.

Βαρέθηκα. Σιχάθηκα.
Πού πήγαν οι αληθινοί άνθρωποι;
Κρύβονται;
Πού να τους ψάξω;

Και σε ξέρω πολύ καλά.
Θα το διαβάζεις τώρα και θα λες "εφηβεία περνάει".
Γιατί βέβαια, εσύ τα ξέρεις όλα.
Ξέρεις και ποια είμαι, και τι σκέφτομαι. Και γιατί το σκέφτομαι
Έχεις άποψη ακόμα και για ένα κείμενο που δεν ξέρεις με ποια αφορμή γράφτηκε και μάλλον δε θα μάθεις ποτέ.
Γιατί δε χρειάζεται να ξέρεις.

Είσαι ένας παντογνώστης που έχει άποψη για όλα.
Σύγχρονε καθημερινέ άνθρωπε της τηλεόρασης και του ίντερνετ.
Εσύ που όλα τα ξέρεις κι όλα τα αγνοείς.
Κάνε μου τη χάρη και μη μου μιλήσεις ποτέ ξανά.
Γιατί δε θέλω να ξέρω πια.
Δε θέλω να ακούω άλλο.
ΒΑΡΕΘΗΚΑ.

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Κάνει κρύο στον κόσμο των υποκριτών...

Είναι υποκρισία...

... να βλέπεις τηλεόραση και λες στον κόσμο ότι είσαι μέσα στα πράγματα. Μου βάζεις και ταμπέλες μετά. "Αναρχικοί", "αντιεξουσιαστές". Στην τηλεόραση στα είπανε αυτά ή μήπως πήρες και συνέντευξη από τους δράστες; Όταν δε γνωρίζουμε καλά την έννοια μιας λέξης, πόσο μάλλον τους ανθρώπους που την αντιπροσωπεύουν, καλό είναι να μην την πιάνουμε στο στόμα μας.

... να το παίζεις επαναστάτης και να πουλάς μαγκιά καταστρέφοντας την περιουσία ΟΛΩΝ των ανθρώπων εκτός από αυτούς που πραγματικά φταίνε. Πάνε βάλε βόμβα στη βίλα πολιτικού. Στη Βουλή. Κάψ'την και με τους 300 μέσα. Τολμάς; Όχι.

... να κάνεις το θάνατο 4 αθώων ψυχών αφορμή για να σκοτωθείς με κάποιον που δεν έχει τις ίδιες πολιτικές απόψεις με σένα. Είναι στιγμές που πρέπει να σιωπάς και να μη μιλάς άλλο. Όχι για να μην επαναστατήσεις, δεν προσπαθώ να σου κόψω τη φόρα. Απλώς για να τιμήσεις για τη ζωή που χάθηκε. Μεγάλο αγαθό η σιωπή. Αλλά κανείς δεν την εκτιμάει ούτε την χρησιμοποιεί όταν πρέπει. Για όσα δεν μπορούμε να μιλήσουμε, καλύτερα να μένουμε σιωπηλοί, όπως είπε και ο Βιτγκενστάιν.




    ... να στεναχωριέσαι για τον Αλέξη αλλά να μη δίνεις δεκάρα τσακιστή για τους 4 ανθρώπους που κάηκαν. Αν κατάλαβα καλά, σε πειράζει το γεγονός ότι μια ανθρώπινη ζωή χάνεται (και προφανώς όχι από φυσικά αίτια ή αυτοκτονία, αλλά από ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ). Συγνώμη, δεν ήξερα ότι σε νοιάζει και το ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και υπό ποιες συνθήκες σκοτώθηκε. ΡΕ ΠΑΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ ΟΛΟΙ ΣΑΣ; Οι μισοί να λένε "τι με νοιάζει που σκοτώθηκαν, συμβαίνουν αυτά" και οι άλλοι "θάνατος σ' αυτούς που τους σκότωσαν." Οι μεν αδιαφορούν για την ανθρώπινη ζωή και οι δε απαντούν στη δολοφονία με... δολοφονία! Έχουμε χάσει κάθε όριο και μέτρο; Λίγος σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή...

    ... να βλέπεις τον συνάνθρωπό σου να καίγεται ζωντανός και να αδιαφορείς λέγοντας "ας μην ερχόταν στη δουλειά." Χρειάζεται να πω κάτι άλλο;

    ... να λες δημόσια πόσο λυπάσαι. Το ξέρουμε ότι δε λυπάσαι. Το ξέρουμε ότι για το μόνο που λυπάσαι είναι για το χρόνο που σπαταλάς αυτή τη στιγμή, ενώ θα μπορούσες να απολαμβάνεις ένα χαλαρωτικό μασάζ στη βίλα σου με θέα τη θάλασσα.

    ... να αντιπροσωπεύεις ιδεολογίες εκ του ασφαλούς. Και ξέρετε πολύ καλά τι εννοώ...

    Θα περίμενε κανείς να οργιστώ και να βρίσω τους πολιτικούς, το "σύστημα", το κατεστημένο, τους δημοσιογράφους.
    Κι εγώ αυτό περίμενα.
    Αλλά η οργή μου φτάνει για όλους τους ανθρώπους, όχι μόνο τους υποκριτές που φαίνονται περισσότερο.
    Η οργή μου φτάνει και για γνωστούς μου.
    Τους ανθρώπους που υποκρίνονται ότι νοιάζονται, ότι τάχα έχουν ευαισθησίες.
    Τους ανθρώπους που δε νοιάζονται και δε ντρέπονται κιόλας να το δείξουν.
    Αδιαφορία... στις καρδιές όλων των ανθρώπων. Ανεξαρτήτου φύλου, ηλικίας και πολιτικών πεποιθήσεων.
    Υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής.
    Ντροπή; Όχι. Καθόλου.

    Ας μην επεκταθώ παραπάνω.
    Ό,τι είχα να πω το είπα.
    Δεν είμαι με τους πολιτικούς. Είναι οι μεγαλύτεροι υποκριτές από όλους μας.
    Αλλά δεν είμαι ούτε και με αυτούς που αποφασίζουν αυθαίρετα να καταστρέφουν ό,τι βρίσκεται μπροστά τους... ακόμα κι αν πρόκειται να πάρουν στα χέρια τους ανθρώπινες ζωές.

    Προσπαθώ να μείνω μακριά από ιδεολογίες.
    Προσπαθώ να θυμηθώ ακόμη ποια είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους αγώνες που έγιναν γι' αυτά.
    Προσπαθώ να γυρίσω το χρόνο νοερά πίσω και να καθαρίσω το μυαλό μου από την τρέλα που επικρατεί γύρω μου.
    Προσπαθώ να παραμείνω αληθινή στον κόσμο των υποκριτών.
    Προσπαθώ να παραμείνω άνθρωπος στον κόσμο των απάνθρωπων.

    Αλλά το μόνο που καταφέρνω είναι να γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον...