BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Μη συμβιβάζεσαι με τον συμβιβασμό!

Όσο τα 18 πλησιάζουν και προσπαθώ να προετοιμαστώ ψυχολογικά, κάτι μου λέει πως η αλλαγή δε θα έρθει από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά το έδαφος έχει αρχίσει ήδη να προετοιμάζεται. Σκέφτομαι αλλιώς. Αλλά δε μου αρέσει αυτό το αλλιώς. Είναι ένα συμβιβασμένο "αλλιώς", ένα αλλιώς που δε χωράει τις ελπίδες και τα όνειρά μου.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή που ανυπομονούσα να μεγαλώσω. Από τα 5 στα 7, από τα 7 στα 9, απο τα 9 στα 12, από τα 12 στα 15, από τα 15 στα 18. Και τι κατάλαβα τώρα; Βλέπω σιγά σιγά τον εαυτό μου να "καταλαγιάζει", τις σκέψεις μου να ανάβουν απότομα σαν σπίρτα όπως παλιά κι έπειτα να σβήνουν μέσα σε δευτερόλεπτα. Γιατί δεν πιστεύω πλέον στο ανέφικτο. 

Κι αν δεν πίστευα τόσο καιρό πως μπορώ να αλλάξω τον κόσμο, θα προσπαθούσα έστω και λίγο; Δε νομίζω. Τα παιδιά έχουν αυτό το προτέρημα. Πιστεύουν ότι όλα μπορούν να γίνουν, γι' αυτό και προσπαθούν να τα καταφέρουν, με τον τρόπο τους κάθε φορά. Οι ενήλικες αντίθετα, έχουν γνωρίσει πίκρες και απογοητεύσεις που καταρράκωσαν τα παιδικά τους όνειρα, γι' αυτό σταμάτησαν να ονειρεύονται. Για να προστατέψουν τον εαυτό τους από την απογοήτευση.




"Είναι καλό να ωριμάζεις και να βλέπεις τον κόσμο όπως πραγματικά είναι", λένε.

Όμως αυτή η ωρίμανση και η συνειδητοποίηση πως ο κόσμος είναι εντελώς ανίκανος να αλλάξει με κάνει να αποθαρρύνομαι και να σβήνω τα όνειρά μου από το χάρτη ένα προς ένα, προσπαθώντας να βρω κάτι εναλλακτικό. Όμως το όνειρο είναι όνειρο. Δε συμβιβάζεσαι με κάτι λιγότερο από αυτό που αξίζεις, αυτό δεν έλεγα εγώ

Κι όμως μου είναι δύσκολο να πιστέψω, να βρω κάτι να πιαστώ για να ονειρευτώ. Αυτό το κάνουν μόνο τα παιδιά. Γι' αυτό και είναι τα μόνα που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Μπορώ λοιπόν να μείνω για πάντα παιδί;

Δεν παραιτούμαι. Όχι ακόμη. Δε θέλω να αφήσω τον εαυτό μου να συμβιβαστεί με όλα αυτά που ο κόσμος θεωρεί δεδομένα. Θέλω να ονειρευτώ λίγο ακόμα...
Να ερωτευτώ αφήνοντας τον εαυτό μου ελεύθερο, χωρίς να φοβάμαι μην πληγωθώ.
Να τρέξω, να παίξω, να γελάσω σαν παιδί, χωρίς να με νοιάζει το αύριο...
Να φωνάξω, να διαμαρτυρηθώ, να αντιδράσω ακόμα κι αν δεν καταφέρω να αλλάξω ουσιαστικά τίποτα.
Να πάρω κάτι από το όνειρό μου για να μην ξεχάσω ποτέ πως είναι να είσαι παιδί, να έχεις όνειρα και να πολεμάς γι' αυτά.


"Είσαι ακόμη νέα, το αίμα σου βράζει".

Δίκιο έχεις, μαμά. 

Μόνο που φοβάμαι πως κάποιος χαμήλωσε τη φωτιά. 


Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Η δολοφονία ξεκινάει με "Α"...

Αν στο έτος 2010 που βρισκόμαστε, η ελευθερία λόγου και η μάχη για την αλήθεια είναι λόγοι για να βρεθείς με 15 σφαίρες φυτεμένες στο σώμα σου, τότε πολλοί θα προτιμούσαν να σωπάσουν και δε θα είχαν άδικο.

Μου έλεγαν παλιότερα "γιατί δε γίνεσαι δημοσιογράφος;" και τους έλεγα "γιατί δε θέλω να μπω σ' ένα βρώμικο κύκλωμα". Δε θα ήθελα ποτέ να μεταφέρω "έτοιμες" ή "μαγειρεμένες" απόψεις. Πάντα ήθελα να μένω μακριά από κόμματα, μακριά από συμφέροντα. Απλά να εκφράζω την άποψή μου, ελεύθερα, χωρίς να φοβάμαι μήπως χάσω τη ζωή μου επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι η αλήθεια που εκφράζω δημόσια δεν τους αρέσει/συμφέρει. 

Αναστατώνεται πάλι η κοινωνία μας. Κάθε φορά που γίνεται κάτι κακό αναστατώνονται όλοι. Βλέπεις αναρτήσεις στα blogs, status updates στο facebook και στο twitter, χαμός στην τηλεόραση (για το τελευταίο δεν είμαι και πολύ σίγουρη, αφού έχω να δω τηλεόραση πολύ καιρό) και μόλις η μπόρα κοπάσει και τα σύννεφα φύγουν απ' τον ουρανό, το μόνο που τους νοιάζει είναι το dvd της κάθε τηλεοπτικής πόρνης και το καινούριο τραγούδι κάθε ξεχασμένου, σφυριγμένου και αποτυχημένου "τραγουδιστή"...


Το θέμα δεν είναι η δολοφονία σαν δολοφονία. Δεν είναι η αδικία το πρόβλημα, πότε θα το καταλάβουν επιτέλους; Ναι, είναι απάνθρωπο να αφαιρείς έτσι τη ζωή κάποιου άλλου. Ναι, είναι εναντίον των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά ο πραγματικός δολοφόνος του Σωκράτη Γκιόλια, των τριών ανθρώπων στην Marfin, του Αλέξη και όλων όσων χάνονται άδικα είναι η αδιαφορία. Η δική μου, η δική σου, όλων μας. Αυτή σκοτώνει την ανθρωπότητα και στρέφει το μυαλό μας σε άλλες κατευθύνσεις, πιο εύκολα προσβάσιμες, επεξεργάσιμες και χωνευτές. Η άρνηση να σκεφτούμε, η άρνηση να κάνουμε τη σκέψη πράξη και την πράξη αλλαγή, αυτό φταίει.

Αλλά το καταλαβαίνω απόλυτα. Αυτός ο ζεστός, μαλακός καναπές είναι ασυναγώνιστος... Η λύση δεν είναι να βγούμε όλοι στους δρόμους και να καίμε ό,τι βρούμε μπροστά μας. Η λύση είναι να αλλάξουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι και μετά να αλλάξουμε και τον κόσμο. Να κατανοήσουμε ποια είναι τα πραγματικά σημαντικά πράγματα στη ζωή, να διαχωρίσουμε το σοβαρό από το αστείο και το αστείο από το γελοίο, να αξιοποιήσουμε δημιουργικά κάθε λεπτό της ζωής μας και να αποφασίσουμε επιτέλους να σηκωθούμε από τον μαλακό και άνετο καναπέ και να κοιτάξουμε στον καθρέφτη τον εαυτό μας στα μάτια. Τότε ίσως αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε...


Καλή σας μέρα!
xxxDark Dreamsxxx

Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

Κοινωνία: "Ανάστατη" μεν, απρόθυμη δε...

"Ανάστατη είναι η κοινωνία του Βόλου από τα αποτελέσματα της έρευνας που πραγματοποίησε το Αντιναρκωτικό Μέτωπο σε συνεργασία με τον ΟΚΑΝΑ Βόλου, αφού, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι νέοι ξεκινούν τη χρήση χασίς από την ηλικία των 14 ετών, ενώ στα δεκαεννιά τους φτάνουν στο σημείο να δοκιμάσουν και ηρωίνη", διαβάζω σε μια δημοσίευση του τρωκτικού, δυστυχώς χωρίς να εκπλήσσομαι.




Το μάτι μου κολλάει στο επίθετο που χαρακτηρίζει την κοινωνία: "ανάστατη". Σαν να τους είπαν ότι σε λίγες ώρες θα εκραγεί βόμβα και θα τινάξει το σπίτι τους στον αέρα.


Δεν κατηγορώ την κοινωνία του Βόλου. Το ίδιο "ανάστατη" θα ήταν και οποιαδήποτε άλλη πόλη που θα μάθαινε ότι τα παιδιά της, οι πασάδες τους και οι κορούλες τους δοκιμάζουν ναρκωτικά στα 14. Οι χαρακτηρισμοί "πασάδες" και "κορούλες" φυσικά δεν έχουν σκοπό να υποτιμήσουν τα παιδιά, αλλά τους γονείς, οι οποίοι ευθύνονται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό για αυτή την τραγική ηλικία έναρξης ναρκωτικών ουσιών.


Αυτό που χρειάζονται τα παιδιά δεν είναι ούτε απαγόρευση, ούτε καθοδήγηση κατά γράμμα. Χρειάζονται ενδιαφέρον, αληθινό ενδιαφέρον και κατανόηση. Αλλά σε μια κοινωνία που αδιαφορεί για το ίδιο το μέλλον της, οι πιθανότητες να μειωθεί αυτό το τραγικό ποσοστό των νέων που καταφεύγουν στα ναρκωτικά όλο και λιγοστεύουν.


Ζούμε σε μια κοινωνία που το μακρινότερο μέλλον που μας ενδιαφέρει είναι το σαββατοκύριακο που έρχεται. Το κλαμπ που θα πάμε να διασκεδάσουμε, η διήμερη εκδρομή, το ξενύχτι, το ποτό. Οι νέοι δεν έχουν απλώς όνειρα. ΠΡΕΠΕΙ να έχουν όνειρα. Αν μπορείς να χαρακτηρίσεις ως "όνειρα" τα "φιλόδοξα" σχέδια των γονιών τους. Πρέπει να περάσουν στο πανεπιστήμιο, να αποκατασταθούν το γρηγορότερο δυνατόν, να "βολευτούν" στη δουλειά τους, να βγάλουν πολλά λεφτά χωρίς να κάνουν τίποτα το ιδιαίτερο και να βγουν στη σύνταξη. Α, άμα θέλουν ας κάνουν και οικογένεια. Αλλά αυτό που πρέπει να κάνουν είναι να "εξασφαλίσουν" κάθε μελλοντικό τους βήμα για να έχουν χρόνο και χρήμα να ικανοποιήσουν κάθε άπληστη επιθυμία τους. 


Ε λοιπόν, αυτό δε γίνεται. Αφήστε μας να ονειρευόμαστε, αλλά μη μας κάνετε να προγραμματίζουμε τη ζωή μας. Διδάξτε μας αξίες εφαρμόζοντάς τες πρώτα εσείς οι ίδιοι. Πώς ένα 10χρονο αγόρι θα μάθει για "ηθική" και "πνευματικό επίπεδο" βλέποντας κάθε βράδυ μαζί με τον πατέρα του την Πετρούλα; Πώς ένα κορίτσι 13 χρονών θα μάθει για "ευπρέπεια" και "σύνεση" ψωνίζοντας με τη μητέρα του ρούχα που καλύπτουν τα απολύτως απαραίτητα; Όταν οι πράξεις σας δε συμφωνούν με τα λόγια σας, μην περιμένετε να υπακούσουμε σε εσάς. Μη μας απαγορεύετε τίποτα, αλλά μιλήστε μας ανοιχτά για όλα τα θετικά και τα αρνητικά κάθε "κακιάς συνήθειας". Μην ξεχνάτε πως ο απαγορευμένος καρπός είναι πιο γλυκός και η άγνοια ή η ημιμάθεια τον κάνει περισσότερο επικίνδυνο απ' ό,τι ήδη είναι.


Τέλος, αυτή η κοινωνία πρέπει κάποτε να αρχίσει να ενδιαφέρεται και για το μέλλον που ξετυλίγεται πέρα από το κοντινότερο σαββατοκύριακο. Πρέπει να αποκτήσει συνείδηση.
Γιατί μια κοινωνία που ενδιαφέρεται για το μέλλον της, φροντίζει όχι μόνο για την παιδεία, αλλά και για όλους τους τομείς...

Λυπάμαι που κανένας δε θέλει να αφήσει το ζεστό του καναπέ για να παλέψει για το μέλλον των παιδιών του.


Καλή σας μέρα,
xxxDark Dreamsxxx

Κυριακή, 30 Μαΐου 2010

Σιγά μην κλάψω!

Για τους συγγενείς που φέρονται σαν ορκισμένοι εχθροί...


ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για τους φίλους που έρχονται μόνο όταν έχουν ανάγκη...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για τους ανθρώπους που δεν έσκυψαν ποτέ στα προβλήματά μου...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για τους καθηγητές που δε με συμπαθούν...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για την κακοπροαίρετη κριτική του κόσμου...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για την αδιαφορία των άλλων...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Γι' αυτά που θα σκεφτείς και θα γράψεις μόλις τελειώσεις να διαβάζεις αυτό το άρθρο...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για τη ζήλεια και τα κόμπλεξ σου...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για αυτούς που με πάνε κόντρα ακόμα κι αν συμφωνούν μαζί μου...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για το ότι πιστεύεις ότι είμαι μικρή και λιγότερο έξυπνη ή ώριμη από σένα...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!

Για τη λάθος εντύπωση που έχουν πολλοί για μένα...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ!



Γιατί η ευτυχία μου δε μετριέται σε "likes" στο facebook.
Η ευτυχία μετριέται σε στιγμές.
Πολύτιμες στιγμές.
Και όσο έχω αυτές...

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ.
ΣΙΓΑ ΜΗ ΦΟΒΗΘΩ!

Πρέπει να επιλέγεις πού να δίνεις σημασία και πού να γίνεσαι αναίσθητος. Ο κόσμος έχει πολλές όψεις. Θα φας τα μούτρα σου μέχρι να καταλάβεις τις προθέσεις του. Αλλά μόλις τις καταλάβεις... πράξε αναλόγως. Και για ό,τι δεν αξίζει, μην κλαις. Κάνε το θυμό σου δημιουργία. Κάνε την απογοήτευσή σου αδιαφορία. Κράτα τις καλές στιγμές και χαμογέλα. 


Εξαιρετικά αφιερωμένο σ' αυτούς που πιστεύουν ακόμη ότι είναι σημαντικοί για μένα.

Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

Βαρέθηκα.

Βαρέθηκα την κριτική του κόσμου.
Βαρέθηκα να ακούω μια άποψη από όλους για όλα.
Βαρέθηκα να τους ακούω να φωνάζουν.
Δε λένε ποτέ τα ίδια πράγματα, κι όμως στ' αυτιά μου ακούγονται όλοι το ίδιο. 
Πότε ήταν η τελευταία φορά που κάθισα να ακούσω κάποιον άνθρωπο σοβαρά; Να ακούσω τι έχει να μου πει γιατί στ' αλήθεια πίστευα στην ειλικρίνεια και την καθαρότητα της ψυχής του;
Δε θυμάμαι.
Τώρα όλοι φωνάζουν. Δε μιλάνε. Φωνάζουν. Και ούτε ακούν.
Είτε άσχετοι, είτε σχετικοί, όλοι έχουν μια άποψη επί παντός θέματος.
Και πρέπει κι εγώ να πάρω θέση.
"Γιατί, εσύ δεν έχεις άποψη; 17 χρονών κοπέλα, που είναι η άποψή σου, ορίστε!"
Βαρέθηκα να αναλύω κι άλλο τα πράγματα. 
Βαρέθηκα να προσπαθώ να βρω νόημα παντού.
Βαρέθηκα να δικαιολογώ τους ανθρώπους.
Κι ας θέλω να σπουδάσω Ψυχολογία.
Το υπερ-αναλυτικό μου μυαλό χτύπησε κόκκινο.


Βαρέθηκα και σένα.
Που μια ζωή κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου.
Με ανασφάλειες, με φόβους που δε θα παραδεχθείς ποτέ.
Ψάχνοντας να βρεις ασφάλεια σε ψεύτικες σχέσεις, φιλίες, τσιγάρα, κακές συνήθειες. 
Που λες ότι αγαπάς την αλήθεια και ζεις μέσα στο ψέμα. 
Που χρησιμοποιείς τους ανθρώπους για το δικό σου συμφέρον. 
Που χαίρεσαι όταν πονάω και κλαις όταν γελάω.

Καλά κάνουμε και δεν ξέρουμε κάποια πράγματα.
Αυτή η άπληστη περιέργεια μας έφτασε σ' αυτό το σημείο. 
Δε θέλω να ξέρω.
Το πιστεύεις; 
Είμαι 17 χρονών και δε θέλω να ξέρω τίποτα.
Ούτε για το νόημα της ζωής, ούτε για τα όνειρα, ούτε για τον έρωτα. 
Δε θέλω να τα ξέρω όλα.
Δε χρειάζεται να τα ξέρω όλα για να ζήσω ευτυχισμένη.
Μη βιάζεσαι να με κάνεις να μεγαλώσω.
Καλά είπε ο Σωκράτης. Ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα.
Δεν ξέρουμε τίποτα κι όμως νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα.

Αφού τα ξέρεις όλα, αυτό το ξέρεις;
Το ξέρεις ότι μερικές φορές πρέπει να σιωπάς;
Να μη λες τίποτα;
Κι αν έχεις κάτι να πεις, φρόντισε να είναι καλύτερο απ' τη σιωπή, αλλιώς μην το λες καν.

Βαρέθηκα αυτήν την ψεύτικη αντικειμενική γνώση που έχουν όλοι. 
Βαρέθηκα να μη μπορείς να δεχτείς κάτι επειδή δε σου μοιάζει.
Βαρέθηκα να προσπαθείς να ανεβάσεις την αυτοεκτίμησή σου μειώνοντας τους άλλους.
Βαρέθηκα να είμαι η εναλλακτική σου λύση.
Βαρέθηκα να σε βοηθάω στα δύσκολα και όταν έχω προβλήματα να μένω μόνη.
Βαρέθηκα να το παίζω χαζή.
Βαρέθηκα να αδιαφορώ.
Βαρέθηκα να μειώνεις αυτό που είμαι.
Βαρέθηκα να μου φυτεύεις την αμφιβολία μέσα μου.
Βαρέθηκα το ψεύτικο ενδιαφέρον σου που αποβλέπει πάντα σε κάποιον ύπουλο σκοπό.

Βαρέθηκα. Σιχάθηκα.
Πού πήγαν οι αληθινοί άνθρωποι;
Κρύβονται;
Πού να τους ψάξω;

Και σε ξέρω πολύ καλά.
Θα το διαβάζεις τώρα και θα λες "εφηβεία περνάει".
Γιατί βέβαια, εσύ τα ξέρεις όλα.
Ξέρεις και ποια είμαι, και τι σκέφτομαι. Και γιατί το σκέφτομαι
Έχεις άποψη ακόμα και για ένα κείμενο που δεν ξέρεις με ποια αφορμή γράφτηκε και μάλλον δε θα μάθεις ποτέ.
Γιατί δε χρειάζεται να ξέρεις.

Είσαι ένας παντογνώστης που έχει άποψη για όλα.
Σύγχρονε καθημερινέ άνθρωπε της τηλεόρασης και του ίντερνετ.
Εσύ που όλα τα ξέρεις κι όλα τα αγνοείς.
Κάνε μου τη χάρη και μη μου μιλήσεις ποτέ ξανά.
Γιατί δε θέλω να ξέρω πια.
Δε θέλω να ακούω άλλο.
ΒΑΡΕΘΗΚΑ.

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Κάνει κρύο στον κόσμο των υποκριτών...

Είναι υποκρισία...

... να βλέπεις τηλεόραση και λες στον κόσμο ότι είσαι μέσα στα πράγματα. Μου βάζεις και ταμπέλες μετά. "Αναρχικοί", "αντιεξουσιαστές". Στην τηλεόραση στα είπανε αυτά ή μήπως πήρες και συνέντευξη από τους δράστες; Όταν δε γνωρίζουμε καλά την έννοια μιας λέξης, πόσο μάλλον τους ανθρώπους που την αντιπροσωπεύουν, καλό είναι να μην την πιάνουμε στο στόμα μας.

... να το παίζεις επαναστάτης και να πουλάς μαγκιά καταστρέφοντας την περιουσία ΟΛΩΝ των ανθρώπων εκτός από αυτούς που πραγματικά φταίνε. Πάνε βάλε βόμβα στη βίλα πολιτικού. Στη Βουλή. Κάψ'την και με τους 300 μέσα. Τολμάς; Όχι.

... να κάνεις το θάνατο 4 αθώων ψυχών αφορμή για να σκοτωθείς με κάποιον που δεν έχει τις ίδιες πολιτικές απόψεις με σένα. Είναι στιγμές που πρέπει να σιωπάς και να μη μιλάς άλλο. Όχι για να μην επαναστατήσεις, δεν προσπαθώ να σου κόψω τη φόρα. Απλώς για να τιμήσεις για τη ζωή που χάθηκε. Μεγάλο αγαθό η σιωπή. Αλλά κανείς δεν την εκτιμάει ούτε την χρησιμοποιεί όταν πρέπει. Για όσα δεν μπορούμε να μιλήσουμε, καλύτερα να μένουμε σιωπηλοί, όπως είπε και ο Βιτγκενστάιν.




    ... να στεναχωριέσαι για τον Αλέξη αλλά να μη δίνεις δεκάρα τσακιστή για τους 4 ανθρώπους που κάηκαν. Αν κατάλαβα καλά, σε πειράζει το γεγονός ότι μια ανθρώπινη ζωή χάνεται (και προφανώς όχι από φυσικά αίτια ή αυτοκτονία, αλλά από ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ). Συγνώμη, δεν ήξερα ότι σε νοιάζει και το ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και υπό ποιες συνθήκες σκοτώθηκε. ΡΕ ΠΑΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ ΟΛΟΙ ΣΑΣ; Οι μισοί να λένε "τι με νοιάζει που σκοτώθηκαν, συμβαίνουν αυτά" και οι άλλοι "θάνατος σ' αυτούς που τους σκότωσαν." Οι μεν αδιαφορούν για την ανθρώπινη ζωή και οι δε απαντούν στη δολοφονία με... δολοφονία! Έχουμε χάσει κάθε όριο και μέτρο; Λίγος σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή...

    ... να βλέπεις τον συνάνθρωπό σου να καίγεται ζωντανός και να αδιαφορείς λέγοντας "ας μην ερχόταν στη δουλειά." Χρειάζεται να πω κάτι άλλο;

    ... να λες δημόσια πόσο λυπάσαι. Το ξέρουμε ότι δε λυπάσαι. Το ξέρουμε ότι για το μόνο που λυπάσαι είναι για το χρόνο που σπαταλάς αυτή τη στιγμή, ενώ θα μπορούσες να απολαμβάνεις ένα χαλαρωτικό μασάζ στη βίλα σου με θέα τη θάλασσα.

    ... να αντιπροσωπεύεις ιδεολογίες εκ του ασφαλούς. Και ξέρετε πολύ καλά τι εννοώ...

    Θα περίμενε κανείς να οργιστώ και να βρίσω τους πολιτικούς, το "σύστημα", το κατεστημένο, τους δημοσιογράφους.
    Κι εγώ αυτό περίμενα.
    Αλλά η οργή μου φτάνει για όλους τους ανθρώπους, όχι μόνο τους υποκριτές που φαίνονται περισσότερο.
    Η οργή μου φτάνει και για γνωστούς μου.
    Τους ανθρώπους που υποκρίνονται ότι νοιάζονται, ότι τάχα έχουν ευαισθησίες.
    Τους ανθρώπους που δε νοιάζονται και δε ντρέπονται κιόλας να το δείξουν.
    Αδιαφορία... στις καρδιές όλων των ανθρώπων. Ανεξαρτήτου φύλου, ηλικίας και πολιτικών πεποιθήσεων.
    Υποτίμηση της ανθρώπινης ζωής.
    Ντροπή; Όχι. Καθόλου.

    Ας μην επεκταθώ παραπάνω.
    Ό,τι είχα να πω το είπα.
    Δεν είμαι με τους πολιτικούς. Είναι οι μεγαλύτεροι υποκριτές από όλους μας.
    Αλλά δεν είμαι ούτε και με αυτούς που αποφασίζουν αυθαίρετα να καταστρέφουν ό,τι βρίσκεται μπροστά τους... ακόμα κι αν πρόκειται να πάρουν στα χέρια τους ανθρώπινες ζωές.

    Προσπαθώ να μείνω μακριά από ιδεολογίες.
    Προσπαθώ να θυμηθώ ακόμη ποια είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους αγώνες που έγιναν γι' αυτά.
    Προσπαθώ να γυρίσω το χρόνο νοερά πίσω και να καθαρίσω το μυαλό μου από την τρέλα που επικρατεί γύρω μου.
    Προσπαθώ να παραμείνω αληθινή στον κόσμο των υποκριτών.
    Προσπαθώ να παραμείνω άνθρωπος στον κόσμο των απάνθρωπων.

    Αλλά το μόνο που καταφέρνω είναι να γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον...




    Σάββατο, 3 Απριλίου 2010

    No inspiration...

    Όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το blog, τελείωνα την τρίτη γυμνασίου. Τώρα τελειώνω τη δευτέρα λυκείου. Άρχισα να γράφω γενικά και αόριστα τις σκέψεις μου, τις απόψεις μου για την κοινωνία, τους ανθρώπους... Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να αρέσουν σε κανέναν αυτά που γράφω.
    Τελικά είχαν απήχηση. Σε λίγα άτομα βέβαια, αλλά είχαν. Δεν ξέρω τι έβρισκε κανείς στα κείμενά μου και του άρεσε, πάντως έχω δεχτεί αρκετά θετικά σχόλια.

    Και τώρα, καθώς διαβάζω τα παλιά κείμενά μου και τα συγκρίνω με τα πιο πρόσφατα, συνειδητοποιώ ότι έχω πέσει σε... παρακμή! Και ενώ έχω δεχτεί τόσα ερεθίσματα και νιώθω τόσο έντονα την ανάγκη να γράψω, η έμπνευση δε λέει να έρθει με τίποτα!

    Καλώ λοιπόν όλους τους blogger που διαβάζουν το blog μου ή τυχαίνει να διαβάσουν συγκεκριμένα αυτό το κείμενο να μου απαντήσουν στο εξής ερώτημα: Τι κάνουμε όταν η έμπνευση δε λέει να έρθει με τίποτα;