BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009

2009

Μερικές από τις στιγμές του 2009...



Ίσως φταίει η ηλικία μου που βλέπω μόνο τα "άσχημα", ίσως πάλι δεν υπάρχει κάτι πραγματικά όμορφο πλέον για να θαυμάσεις.






Και ανάμεσα σε όλα αυτά θα μπορούσα να χωρέσω άλλα τόσα...






Και μετά αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να χαίρομαι που φεύγει το 2009 και παίρνει μαζί του όλα τα άσχημα ή να ανησυχώ που έρχεται το 2010 και φέρνει μαζί του ακόμα χειρότερα γεγονότα.

Dark Dreams

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

Σκόρπιες λέξεις, σκόρπιοι άνθρωποι, σκόρπια κοινωνία...

"Αφού δε θα κατεβείς στην πορεία, γράψε τουλάχιστον ένα κείμενο" μου είπε ένας φίλος μου προχθές με αφορμή τον ένα χρόνο που πέρασε από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
Και είχε δίκιο. Ο καθένας οφείλει να κάνει κάτι αυτή τη μέρα. Είτε να κατεβεί στις πορείες (χωρίς να σπάει ότι βρίσκει μπροστά του και να καίει ό,τι τον "ενοχλεί"), είτε να γράψει ένα κείμενο (καλή ώρα), είτε να φτιάξει ένα βίντεο... Μα όλοι μας οφείλουμε να κάνουμε ένα σημαντικό πράγμα: να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, μέσα μας και να αναρωτηθούμε: τι κάνουμε για να αλλάξουμε τον κόσμο; Πολλοί φοβούνται να το κάνουν αυτό γιατί ξέρουν ότι ΔΕΝ κάνουν κάτι ουσιαστικό για να βελτιώσουν αυτήν την κοινωνία. Τι; Το ότι σπάνε τα αμάξια και τα μαγαζιά; Να χαρώ εγώ επανάσταση. Να οργιστείς. Φυσικά και να οργιστείς. Και να βρίσεις. Και να φωνάξεις. Αλλά κάνε αυτό το θυμό ενέργεια για να κάνεις κάτι ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ, κάτι που θα χει νόημα. Και όχι, με το να καις αυτοκίνητα δεν κάνεις κάτι ουσιαστικό για την κοινωνία, αλλά για σένα. Ξεσπάς εις βάρος άλλων ανθρώπων, που δε φταίνε σε τίποτα.

Αυτή η μέρα πρέπει να μας θυμίζει πόσο χαμηλά έχουμε πέσει όλοι όχι απλά σαν κοινωνία και σαν σύνολο, αλλά ως άνθρωποι - αν μπορούμε να λεγόμαστε πλέον έτσι.

Με κατηγορώ. Γιατί όταν πέθανε ο Αλέξανδρος, δεν ένιωσα τίποτα. Τίποτα απολύτως! Κενό. Καθόλου συναισθήματα, καθόλου πόνος, καθόλου οργή. Και ήταν το απειροελάχιστο που θα μπορούσα να κάνω απλώς για να τιμήσω τη μνήμη του. Έχω χάσει την ανθρωπιά μου και με ανησυχεί αυτό γιατί δεν είμαι καν 18 χρονών. Είμαι ακόμα "παιδί" και δεν αισθάνομαι τίποτα όταν ένας συνομήλικός μου πεθαίνει. Είναι καλό -λένε- να είσαι σκληρός στις μέρες μας. Αντέχεις πιο πολύ. Μα τι να την κάνω την αντοχή αν χάσω την ανθρωπιά μου; Ποιος θα μου πει που να βρω τις ευαισθησίες που είχα κάποτε; Ποιος θα πάρει πίσω τις φρικιαστικές εικόνες και ειδήσεις που βλέπω και ακούω εδώ και 16 χρόνια από παντού; Δεν πρόλαβα να μείνω παιδί. Αμέσως βούτηξα στη βαθιά και σκληρή πραγματικότητα - αν μπορείς να χαρακτηρίσεις "πραγματικότητα" αυτό που σου παρουσιάζουν τα δελτία ειδήσεων. Και αν τώρα, στα 16 μου είμαι έτσι, τότε πώς θα είμαι σε δέκα χρόνια από τώρα; Δε θα νιώθω τίποτα απολύτως; Και αν δε μπορώ να νιώσω δυσάρεστα συναισθήματα όπως ο πόνος, η θλίψη και η οργή, τότε μήπως δε θα μπορώ να νιώσω και τα ευχάριστα, π.χ. τον έρωτα;

Ίσως πάλι είμαι η εξαίρεση στον κανόνα. Ίσως όλοι οι άλλοι βιώνουν έντονα κάποιες καταστάσεις. Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι χάνω τον εαυτό μου όσο περνάνε τα χρόνια. Πώς μπορώ λοιπόν να αλλάξω τον κόσμο, αν δεν έχω αλλάξει πρώτα τον εαυτό μου;

Τουλάχιστον θυμάμαι ακόμα. Την ανθρωπιά μου την χάνω, την μνήμη μου δύσκολα.


[Αφιερωμένο στη μνήμη του Αλέξανδρου]


Απλώς ακούστε:




Δε θέλω ο εαυτός μου να ναι τόπος δικός μου
ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν θα ταν αγέννητη η γη
Δε με τρομάζει το τέρας, ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου, με τρομάζεις εσύ.
Με τρομάζεις ακόμα, οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
Προσεύχεσαι και σκοτώνεις, τραυλίζεις ύμνους οργής
έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς τον μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.