BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2009

Follow your dream

Έχετε φανταστεί ποτέ πως θα ήταν ο κόσμος αν ο καθένας ακολουθούσε το όνειρό του και δεν καταπίεζε τις επιθυμίες του; Δεν θα τα κατάφερναν όλοι, αλλά τουλάχιστον θα προσπαθούσαν. Γιατί φοβόμαστε να ακολουθήσουμε το δρόμο που μας λέει η καρδιά μας και όχι οι γύρω μας; Γιατί είμαστε τόσο δειλοί να προσπαθήσουμε να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα;




Δεν έχει πολλή σημασία το τι όνειρα κάνει ο καθένας, εξάλλου δε μπορούμε να τον κρίνουμε από αυτά. Το θέμα είναι κατά πόσο τα κυνηγάει. Θα φέρω ένα απλό παράδειγμα για να καταλάβετε τι εννοώ. Όλοι λένε "μακάρι να κέρδιζα το ΛΟΤΤΟ" όμως πόσοι παίζουν όντως ΛΟΤΤΟ; Δε γίνεται να καθόμαστε άπρακτοι και να περιμένουμε την τύχη να μας χτυπήσει την πόρτα. Όπως δε γίνεται να περάσεις στο Πανεπιστήμιο αν δε διαβάζεις. Όπως δε γίνεται να έχεις καθαρό σπίτι αν δεν το καθαρίζεις εσύ. Όπως δε γίνεται να αδυνατίσεις τρώγοντας τα πάντα.


Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ακολουθούν το όνειρό τους γιατί επηρεάζονται από τον περίγυρό τους. Πολλές φορές όταν λέμε τα όνειρά μας στους γύρω μας δεχόμαστε κριτική. Προτού βιαστούμε να τους απαντήσουμε πρέπει να σκεφτούμε πρώτα αν η κριτική είναι καλοπροαίρετη ή κακοπροαίρετη. Καλοπροαίρετη κριτική κάνουν συνήθως τα άτομα που μιλούν αντικειμενικά και θέλουν το καλό μας. Κακοπροαίρετη κριτική ακούμε από ανθρώπους που δε θέλουν να φτάσουμε πιο ψηλά από αυτούς. Δεν είναι απαραίτητο πως θέλουν το κακό μας, απλώς ζηλεύουν που έχουμε όρεξη και θάρρος να ακολουθήσουμε κάτι που πραγματικά θέλουμε γιατί προφανώς αυτοί δεν τα έχουν.



Κλείνοντας, έχω να πω σε σένα που διαβάζεις αυτό το κείμενο να μη φοβάσαι να ακολουθήσεις το όνειρό σου. Είναι αυτό που πραγματικά θες, αυτό που επιθυμείς πιο πολύ. Άκου την γνώμη των γύρω σου, αλλά ποτέ μην τους αφήσεις να σε πείσουν ότι αξίζεις κάτι λιγότερο από αυτό που ονειρεύεσαι. Προσπάθησε να φτάσεις όσο πιο ψηλά μπορείς, δεν θα σου δοθεί δεύτερη ευκαιρία. Ζεις μόνο μια φορά γι' αυτό δώσε τον καλύτερό σου εαυτό. Και αν δεν καταφέρεις να φτάσεις εκεί που ονειρεύεσαι, θα ξέρεις τουλάχιστον ότι προσπάθησες.


Αυτά από μένα. Να έχετε μια όμορφη μέρα.
xxxDark Dreamsxxx

Υ.Γ.: Αυτό το άρθρο το αφιερώνω στην Ίριδα που χωρίς να το γνωρίζει με έκανε να θέλω να κυνηγήσω τα όνειρά μου όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2009

Γιατί κάποια παιδιά χάνουν τον δρόμο τους...

Το σκεφτόμουν όλη τη νύχτα αν θέλω να γράψω αυτό το άρθρο. Ξέρω πως εκείνος δε θα ήθελε ο κόσμος να ξέρει την ιστορία του. Ήταν πολύ περήφανος για να αφήσει τους ανθρώπους να μάθουν τι του συνέβαινε. Θα το γράψω όμως. Πρέπει να το γράψω.

Τσιγάρο έβαλε στο στόμα του στα 12 του χρόνια. Μηχανάκι οδήγησε στα 13. Η πρώτη του επαφή με τα ναρκωτικά στα 15. Παιδί από διαλυμένη οικογένεια με πάρα πολλά προβλήματα που δε θέλω να περιγράψω, έμενε μαζί με την μαμά και την γιαγιά του σε ένα αρκετά μεγάλο διαμέρισμα κοντά στο σπίτι μου. Δεν ήταν ποτέ καλός μαθητής, ούτε ήσυχος. Προσπαθούσε όμως... Μέχρι ένα σημείο που τον θυμάμαι, προσπαθούσε. Με έπαιρνε τηλέφωνο αργά το βράδυ και με ρωτούσε τι είχαμε να κάνουμε για την επόμενη μέρα.

"Δύο σελίδες ιστορία πότε θα προλάβεις να τις μάθεις;"

"Θα προλάβω, μην ανησυχείς. Άντε τα λέμε αύριο", μου έλεγε και μου έκλεινε γρήγορα το τηλέφωνο.

Οι καθηγητές θύμωναν μαζί του επειδή ήταν πεισματάρης και οξύθυμος. Αλλά όλοι γνώριζαν πως κάτω από αυτήν την "μάσκα" κρυβόταν ένα παιδί με ευαισθησίες, ένα καλό παιδί.

Στην πέμπτη δημοτικού τρελάθηκε με μια ξανθιά συμμαθήτριά μας. Εγώ την ήξερα από παλιά, αυτός μόλις την είχε γνωρίσει. Ήταν όμορφο κορίτσι αλλά του έσπαγε τα νεύρα πολλές φορές, γιατί έκανε συνεχώς πλάκα και τον πείραζε. Αργότερα στο γυμνάσιο τα φτιάξανε. Κανείς δεν το περίμενε γιατί στο δημοτικό μάλωναν σαν τον σκύλο με τη γάτα.

Το καλοκαίρι πριν πάω γυμνάσιο έμαθα ότι καπνίζει. Με σόκαρε. Αυτός; Αυτός να καπνίζει; Μα γιατί; Μετά το σκέφτηκα. Είχε προβλήματα στο σπίτι, δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο, τον έφτυνε η ξανθιά φίλη μας... Ήταν ένα μικρό παραστράτημα, είπα στον εαυτό μου και ήλπιζα να το κόψει το συντομότερο δυνατόν. Δεν το έκοψε ποτέ.


Γυμνάσιο. Ήταν η εποχή που άρχισαν όλα. Την πρώτη χρονιά τα πήγαινε καλά στο σχολείο. Προσπαθούσε πάρα πολύ αν και βαριόταν πολύ μέσα στο μάθημα. Δεν έβλεπε την ώρα να χτυπήσει το κουδούνι και να πάει στο "καπνιστήριο". Εκεί θα έβρισκε τους φίλους του. Όχι εμάς. Είχε βρει καινούριους φίλους, μεγαλύτερους, πιο "μάγκες", με περισσότερο τσαμπουκά από εμάς. Κανείς μας δεν είχε πρόβλημα μ' αυτό. Γιατί δεν μας έκανε πέρα. Μας μιλούσε, απλώς όχι τόσο όσο παλιότερα.

Στην δευτέρα γυμνασίου τα έφτιαξε με τον παιδικό του έρωτα, την ξανθιά φίλη μας που σας έλεγα πιο πάνω. Μαλώνανε συνεχώς, αλλά ήταν ερωτευμένοι και ήξεραν να συγχωρούν ο ένας τον άλλον. Το τσιγάρο του είχε γίνει εμμονή. Δεν ήταν κακό παιδί. Δεν έμπλεκε επίτηδες σε φασαρίες. Δεν ήξερε τι έκανε.

"Τι είναι αυτό; Πού χτύπησες;", τον ρώτησα όταν είδα μια μεγάλη γρατζουνιά στον ώμο του.

"Τίποτα δεν είναι, μπλέχτηκα κάπου και... χτύπησα λίγο", μου είπε και τράβηξε τον ώμο του αμήχανα.

"Ε όχι και τίποτα, είναι βαθύ το κόψιμο... Γαμώτο, που έμπλεξες;"

"Επ, βρίζεις;", με ρώτησε ξαφνιασμένος και ήξερα πως δεν το έκανε για να αλλάξει θέμα.

"Σιγά τι είπα;"

"Δεν είναι αυτό που είπες, απλώς σε θεωρούσα... Ξέρεις... Πιο σεμνή. Μου κάνει εντύπωση που βρίζεις. Βασικά μην βρίζεις καθόλου ρε Αγάπη. Εσύ είσαι από τα καλά παιδιά."

"Κι εσύ που βρίζεις τι είσαι τότε;"

"Χαμένος", είπε και γέλασε ειρωνικά. "Μακάρι το βρίσιμο να ήταν το χειρότερο πράγμα επάνω μου".

Αυτή η συζήτηση μου έχει χαραχτεί βαθιά στην μνήμη. Ήταν ίσως η πιο σοβαρή συζήτηση που κάναμε. Ποτέ δεν τον ρωτούσα για το τσιγάρο, τις παρέες του και αργότερα τα ναρκωτικά. Αλλά ανησυχούσα και του το έδειχνα. Κι αυτός ήξερε ότι είχε χάσει το δρόμο του, αλλά δεν προσπαθούσε να το αλλάξει. Πίστευε πως εφόσον έτσι ήρθανε τα πράγματα, πρέπει να τα δεχτεί. Δεν είχε κουράγιο να προσπαθεί άλλο. Ακόμα και αν προσπαθούσε, νόμιζε πως δεν θα κατάφερνε τίποτα.


Τρίτη γυμνασίου. Το τσιγάρο και το μηχανάκι που οδηγούσε παράνομα μου φαινόταν αθώα μπροστά στα ναρκωτικά που έπαιρνε. Όχι σκληρά πράγματα. Άρχισε όπως όλοι με χασίς. Είχε βρει μια καινούρια παρέα που είχε εύκολη "πρόσβαση" σε τέτοια πράγματα. Όσες φορές τον ρωτούσαμε τι συμβαίνει μας έλεγε πως όλα είναι καλά. Με την ξανθιά φίλη μου χώρισε. Αυτός την χώρισε με την πρόφαση ότι θα μετακόμιζε σε μια άλλη περιοχή της πόλης και δεν θα βλέπονταν συχνά. Τώρα πλέον πιστεύω πως ήθελε να το κάνει για να την προστατέψει. Και εμάς ίσως μας έκανε πέρα πάλι για τον ίδιο λόγο. Ποιος ξέρει...



Χαθήκαμε. Άλλαξε σχολείο και δεν ερχόταν πλέον στην παλιά του γειτονιά. Τον είδα μετά από μερικούς μήνες τυχαία στο δρόμο μαζί με την παρέα του. Είχε αλλάξει πάρα πολύ. Είχε μακρύνει τα μαλλιά του, είχε ψηλώσει και φορούσε σκουλαρίκι στο φρύδι. Τον αναγνώρισα παρ' όλα αυτά. Χάρηκε όταν με είδε, με αγκάλιασε και μου είπε να δώσω χαιρετίσματα στα παιδιά. Ήθελα να του πω πόσο ανησυχώ γι' αυτόν, να τον βοηθήσω. Αλλά δεν ήξερα πως. Πριν το καταλάβω με είχε κιόλας χαιρετήσει και συνέχισε τη βόλτα με τους φίλους του.

Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα.



Πέρασαν έξι μήνες μέχρι να ξανακούσω νέα του. Δυστυχώς όχι από εκείνον. Ήταν Κυριακή πρωί και χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσε η μαμά μου. Ήταν η μαμά της ξανθιάς φίλης μου. Άκουσα την μαμά μου να λέει με αναστατωμένη φωνή, αλλά πάντα σιγά για να μην καταλάβω τίποτα:

"Τι είπες;.... Σοβαρά; Πότε έγινε;...... Αμάν αυτό το παιδί..... Δεν ήταν δικό του;...... Κρίμα το παιδί, κρίμα....... Τι να πω...... Μακάρι να ήταν αλλιώς...... Της το είπες;....... Πες της το, να ξέρει....... Ναι, κι εγώ θα της το πω τώρα. Σε κλείνω, θα τηλεφωνηθούμε αργότερα".

Στην αρχή δε μου πήγε το μυαλό σε ποιον αναφερόταν. Δεν πανικοβλήθηκα, σκέφτηκα ότι θα ήταν το παιδί κάποιας γνωστής τους που προφανώς θα το γνώριζα κι εγώ. Και το κυριότερο είναι ότι δεν είχα καταλάβει πως μιλούσαν για θάνατο.

Όταν το έμαθα δεν το χωρούσε ο νους μου. Έκανα πάρα πολύ καιρό να το συνειδητοποιήσω ότι είχε φύγει από τη ζωή... Έτρεχε με το μηχανάκι ενός φίλου του στον περιφερειακό. Είχαν πιει και είχανε κάνει χρήση ναρκωτικών. Δεν πρόσεχαν. Ήταν αναπόφευκτο. Σκοτώθηκε ακαριαία, τουλάχιστον δεν ταλαιπωρήθηκε.



Στην κηδεία δεν τόλμησα να σηκώσω το κεφάλι μου. Δεν ήθελα να κοιτάξω στα μάτια κανέναν. Την μάνα του και την γιαγιά του; Δε θέλω να φανταστώ πώς θα ένιωθαν. Όχι μόνο επειδή έχασαν το παιδί τους, αλλά επειδή ήξεραν ότι θα μπορούσαν να τον είχαν σώσει από όλα αυτά. Οι φίλοι του, οι καινούριες παρέες του, δεν ήταν εκεί, τουλάχιστον όχι όλοι. Οι παλιοί φίλοι του, εμείς, ήμασταν οι περισσότεροι. Η ξανθιά φίλη μου, ο παιδικός έρωτάς του, παρέμεινε σιωπηλή σε όλη την κηδεία.

"Δεν κλαις;", την ρώτησα.

"Θέλω, αλλά δεν έχω άλλα δάκρυα. Μου τελείωσαν από το βράδυ", μου είπε χωρίς καν να με κοιτάξει.

Τον αγαπούσε. Πάνω απ' όλα σαν φίλο. Σίγουρα θα ένιωθε χειρότερα από μένα. Δεν είναι και λίγο να χάνεις τον πρώτο σου έρωτα. Σταθήκαμε όλοι στο πλευρό της. Το ξεπέρασε εύκολα γιατί είναι αισιόδοξος άνθρωπος. Έπεισε τον εαυτό της ότι για κάποιον λόγο σκοτώθηκε. Τον θυμάται, δεν τον έχει ξεχάσει, αλλά αποφάσισε να συνεχίσει τη ζωή της πριν τρελαθεί - και θα ήταν πραγματικά άδικο γι' αυτήν, γιατί είναι μόλις 16 χρονών.


Ένιωσα ενοχές όταν σκοτώθηκε. Γιατί θα μπορούσα να τον είχα βοηθήσει, αλλά δεν το έκανα. Έπρεπε να είχα μιλήσει σε κάποιον.
Διάβαζα μια έρευνα τις προάλλες σχετικά με τις γνώσεις που έχουν οι έφηβοι επάνω στα ναρκωτικά. Έλεγε ότι η πλειοψηφία των ερωτηθέντων δεν ήξερε πού πρέπει να απευθυνθεί για βοήθεια σχετικά με τα ναρκωτικά, δεν γνώριζε καν τα ονόματα των κέντρων ενημέρωσης και απεξάρτησης. Και αναρωτιέμαι γιατί. Γιατί πρέπει να δέχομαι καθημερινά τόσες άχρηστες πληροφορίες και να μην ξέρω ΕΝΑ χρήσιμο πράγμα. ΕΝΑ μόνο. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να βρεις βοήθεια όταν την χρειάζεσαι;

Θεωρώ υπεύθυνο τον εαυτό μου και κάθε άτομο που γνώριζε αυτό το παιδί. Γιατί βλέπαμε καθαρά, αλλά υποκρινόμασταν τους τυφλούς. Ανευθυνότητα, αδιαφορία, φόβος.

Δεν είχα κάτι ιδιαίτερο μ' αυτό το παιδί. Δεν τον ερωτεύτηκα, ούτε δέθηκα μαζί του. Ήταν φίλος μου. Ένα παιδί που είδα να μεγαλώνει και να χάνει σιγά σιγά το δρόμο του. Να κατρακυλάει στον γκρεμό μέχρι να τσακιστεί τελείως. Είδα ένα παιδί να μεγαλώνει δίπλα μου και να χάνεται μακριά μου. Το θέμα δεν είναι τα ναρκωτικά και το τσιγάρο. Ένα παιδί χάθηκε γιατί κανείς δεν προσπάθησε αρκετά ώστε να το κρατήσει στον ίσιο δρόμο. Ούτε καν οι γονείς του. Ένα παιδί χάθηκε γιατί γεννήθηκε σε μια κοινωνία αδιάφορη για τα πραγματικά προβλήματα. Σε μια κοινωνία που κάνει τους ανθρώπους να αγαπάνε το κακό και να μισούν το καλό. Σε μια κοινωνία άδικη. Αδιάφορη για το μέλλον. Ενδιαφερόμενη μόνο για το κέρδος. Θα ξεχαστεί αυτό το παιδί. Εξάλλου δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο που χάθηκε από ναρκωτικά. Ποιος νοιάζεται; Ας τον είχαν αναθρέψει καλύτερα οι γονείς του. Ας ενδιαφέρονταν οι καθηγητές του. Ας μην έκανε ό,τι έκανε. Ή ας μην γεννιόταν ποτέ. Σας αρέσει δεν σας αρέσει, αυτή είναι η κοινωνία μας σήμερα. Και ίσως κάποιος που το διαβάζει αυτό τώρα θα σκεφτεί με τον ίδιο τρόπο. "Ένα ακόμη κείμενο που μιλάει για ναρκωτικά και εφήβους". Δυστυχώς δεν είναι μόνο ένα κείμενο. Είναι ένα ακόμα παιδί που έχασε το δρόμο του. Ένα ακόμα παιδί που θα ξεχαστεί από όλους μας με τον καιρό. Ένα ακόμη πλήγμα. Ένα ακόμα βήμα πίσω.

Μην αγνοείς τους νέους. Το ότι δεν καταλαβαίνεις τα προβλήματά τους δε σημαίνει πως δεν είναι πραγματικά προβλήματα. Οι νέοι είναι το αύριο αυτής της κοινωνίας. Αν δεν τους δώσεις σημασία, είναι σαν να γυρίζεις την πλάτη σου στο μέλλον. Μην αδιαφορείς λοιπόν, μην γίνεσαι εγωιστής. Μπορεί να βρεθεί το παιδί σου στη θέση του αγοριού της παραπάνω ιστορίας. Μην περιμένεις να γίνει κάτι τέτοιο για να συνειδητοποιήσεις πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα. Ενδιαφέρσου τώρα. Όσο είναι καιρός.

Αυτά από μένα και συγνώμη αν η παραπάνω ιστορία σας έφερε θλίψη. Μην πείτε στον κόπο να αναρωτηθείτε αν είναι πραγματική ιστορία. Υπάρχουν χιλιάδες αληθινές ιστορίες που θα σας φέρουν πάλι στο ίδιο συμπέρασμα. Είναι δυστυχώς μια αλήθεια που πρέπει να αντιμετωπίσουμε όλοι. Γιατί όλοι φταίμε. Κάθε παιδί που χάνεται είναι ένα ακόμα βήμα προς το χείλος του γκρεμού...

Δεν είναι ούτε τα ναρκωτικά, ούτε το τσιγάρο, ούτε το ποτό... Η αδιαφορία είναι αυτό που σκοτώνει.

xxxDark Dreamsxxx


Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2009

Εκτιμάς κάτι μόνο όταν το χάσεις...

Τους τελευταίους μήνες ακούω συνεχώς για θανάτους. Όχι μεγάλων ανθρώπων, αλλά παιδιών δεκάξι - δεκαεφτά χρονών. Όλα εξ αιτίας ατυχημάτων με μηχανές και αυτοκίνητα... Δε θα αναλύσω αυτό όμως, εξάλλου όλοι ξέρουμε πως η χώρα μας κάθε χρόνο σκαρφαλώνει όλο και ψηλότερα στη λίστα με τις χώρες στις οποίες συμβαίνουν τα περισσότερα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα.

Σήμερα θύμωσα πολύ με τον εαυτό μου. Έμαθα ότι χάθηκε ένα παιδί. Ένα ακόμα παιδί. Και αμέσως το μυαλό μου έτρεξε στα αγαπημένα μου πρόσωπα. Θα μπορούσε να είναι ένας από αυτούς. Αμέσως ένιωσα την ανάγκη να τους πως πόσο πολύ τους αγαπώ. Στο μυαλό μου άρχισε να φωνάζει μια φωνή και να μου λέει πως η ζωή έχει ανεκτίμητη αξία, αλλά δε διαρκεί για πάντα. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να τελειώσει πριν καν το καταλάβω. Και τότε θα είναι πολύ αργά για να δείξω πως πραγματικά νιώθω, για να ζητήσω συγνώμη, για να βοηθήσω κάποιον που το έχει ανάγκη. Γιατί να το νιώσω τώρα; Γιατί να μην το νιώθω όταν πρέπει; Δηλαδή κάθε στιγμή;

Δυστυχώς δεν είμαι η μόνη που σκέφτεται έτσι. Μακάρι να ήμουν, γιατί τότε θα μισούσα μόνο εμένα, όχι και τους υπόλοιπους συνανθρώπους μου. Έτσι έγιναν οι άνθρωποι. Αχάριστοι, αδιάφοροι, στεγνοί. Εκτιμούν κάτι μόνο αφού το χάσουν. Και ακόμη και αν το εκτίμησαν έστω και λίγο, μόλις το χάσουν νιώθουν τύψεις επειδή δεν πρόλαβαν να του το πουν.


Η ζωή είναι πολύτιμη αλλά απρόβλεπτη. Πρέπει να ζεις κάθε στιγμή της γιατί δεν ξέρεις τι θα συμβεί στην αμέσως επόμενη. Μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο. Ναι, τα αγαπημένα σας πρόσωπα ξέρουν πως τους αγαπάτε, αλλά δεν θα σας βλάψει αν τους το θυμίσετε και πάλι. Εξάλλου τα ευγενικά λόγια που θα χαρίσετε σε κάποιον, μπορεί να ξεχαστούν από εσάς, αλλά σίγουρα όχι από αυτόν που τα άκουσε.

Να έχετε μια όμορφη μέρα.
xxxDark Dreamsxxx