BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

Ρε, πού πάμε ρε;

Όχι, η ερώτηση δεν είναι ρητορική! Στ' αλήθεια σας ρωτάω: ρε, πού πάμε ρε;
Αυτή τη φορά αναφέρομαι εξίσου και σε εφήβους και σε μεγάλους.

Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκε μια δημοσίευση στο foititakos.gr με τίτλο "Sex πριν τα 13 για τα ελληνόπουλα!". Η δημοσίευση προέρχεται από το site της Απογευματινής. Διαβάστε και μόνοι σας εδώ. "Σοκαρίστηκα" είναι η πιο ελαφριά λέξη που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω για να σας περιγράψω την αντίδρασή μου σε όσα διάβασα.

Ακούγεται εντελώς εξωπραγματικό τα Ελληνόπουλα να έχουν μέσο όρο έναρξης ερωτικών επαφών τα 13, όμως είναι αλήθεια και προκειμένου να το διαπιστώσετε, κάντε μια βόλτα στο κέντρο της πόλης σας ή σε ένα εμπορικό Σάββατο βράδυ. Τι θέλω να πω; Πριν μια βδομάδα περίπου, πήγα στον κινηματογράφο μαζί με την παρέα μου, όλοι στην ίδια ηλικία, 16. Σε μια αίθουσα 500 ατόμων δεν είσαι μόνος, αλλά λόγω της έλλειψης φωτισμού δεν μπορείς να δεις καλά - καλά ποιος κάθεται δίπλα σου. Όταν η ταινία τελειώνει και τα φώτα ανάβουν, είτε το θες, είτε όχι, κοιτάς τα άτομα γύρω σου και τα παρατηρείς όταν φεύγεις. Πήρα ένα ερωτηματικό και μπερδεμένο ύφος όταν είδα στην μπροστινή σειρά, ένα κορίτσι γύρω στα 12 (άντε 13 το πολύ) μαζί με ένα αγόρι (που μπορεί να ήταν και μικρότερό της) να φιλιούνται! Όχι κανένα φιλάκι στα πεταχτά, από εκείνα τα αθώα. Γλωσσόφιλο κανονικό! Αυτό το περιστατικό θα μπορούσε να είναι η εξαίρεση στον κανόνα αν δεν έβλεπα πιο κάτω μια κοριτσοπαρέα 14 χρονών, ντυμένες προκλητικά και λίγο πιο πέρα καμιά δεκαριά αγόρια (πάλι μικρότερα σε ηλικία!!!) να τις μπανίζουν με λάγνο ύφος! Δε θα μπω σε λεπτομέρειες για το ντύσιμο, το βάψιμο, την στάση του σώματος και την γλώσσα που χρησιμοποιούσαν τα κορίτσια, φαντάζομαι πως όλοι έχετε αρκετό μυαλό για να τα φανταστείτε όλα αυτά. Το μόνο που θα πω είναι ότι η εικόνα αυτή προκάλεσε θύελλα σχολίων για την παρέα μου και έναυσμα για μένα για να γράψω αυτό το άρθρο.

Ψάχνω παλιές φωτογραφίες, ανοίγω ημερολόγια και σχολικά αναμνηστικά, όμως η σημερινή πραγματικότητα δε θυμίζει σε τίποτα εκείνες τις παλιές, "καλές" εποχές που ήμουν εγώ στην ηλικία αυτών των παιδιών. Όχι, εμάς στην Ε' Δημοτικού δε μας αφήνανε οι γονείς μας να βγαίνουμε από το σπίτι με τέτοιο ντύσιμο. Και μόλις "παιζόταν" κάτι με κάποιο αγόρι/κορίτσι, αμέσως το καταλάβαιναν και το συζητούσαν μαζί μας -όχι σαν "έλεγχο", ούτε σαν "μάλωμα"- από απλό ενδιαφέρον. Δεν μας αφήνανε καν να κυκλοφορούμε τόσο αργά μόνοι μας το βράδυ, ακόμα και σε πολυσύχναστες περιοχές. Όχι, δεν ήμασταν "ξενέρωτοι" και "χλεχλέδες". Απλώς ξέραμε τα "όρια" και φροντίζαμε -για το καλό μας- να μην τα αγγίζουμε. Και δε λέω πως η "γενιά" μου ήταν καλύτερη -σαφώς και υπήρχαν "εξαιρέσεις"-, αλλά με τα σημερινά δεδομένα φαντάζει ακόμα και ιδανική!



Όχι, προς Θεού, δεν κατηγορώ τα παιδιά για αυτήν την κατάντια! Τι φταίνε τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μια κοινωνία όπου κυριαρχεί η εικόνα και τα εφέ; Τι φταίνε τα παιδιά που κάθε μέρα είναι αναγκασμένα να τρέχουν σαν τον Βέγγο από ένα σχολείο που τους προσφέρει πολύ λιγότερα απ' ό,τι θα 'πρεπε σε ένα φροντιστήριο που παλεύει να καλύψει τα κενά που αφήνει το σχολείο; Τι φταίνε τα παιδιά που οι γονείς τους πρέπει να δουλεύουν τόσο πολύ, προκειμένου να τα έχουν όλα έτοιμα στο πιάτο; Τι φταίνε τα παιδιά που οι πειρασμοί τα περιτριγυρίζουν; Απλώνεις το δεξί σου χέρι και παίρνεις τσιγάρο. Απλώνεις το αριστερό σου χέρι και παίρνεις ναρκωτικά. Κάνεις ένα βήμα μπροστά και κάνεις σεξ. Και κακά τα ψέματα (για να καταλάβετε για ποιον λόγο κάνω την σύγκριση), αλλιώς είναι να ξεκινάς το κάπνισμα στα 17 και αλλιώς να το ξεκινάς στα 13... Τόσο εύκολα είναι όλα. Οι μεγάλοι μπορεί να σοκάρονται όταν τα ακούνε αυτά, οι έφηβοι όμως το γνωρίζουν πολύ καλά.


Στο χέρι μας είναι να τα αλλάξουμε όλα αυτά. Στο χέρι μας είναι να σταματήσουμε να λέμε "κάθε πέρσι και καλύτερα" για τις γενιές που περνάνε κάθε χρόνο από τα θρανία.
Δεν θα πω πολλά ακόμα, απλώς θέλω να απευθυνθώ στους γονείς και στα μεγαλύτερα αδέρφια των εφήβων. ΞΥΠΝΗΣΤΕ! Δε χρειαζόμαστε υλικά αγαθά, ούτε ταξίδια, ούτε χατίρια για να μεγαλώσουμε σωστά! Το ξέρουμε πως δουλεύετε για να μην μας λείψει τίποτα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι έτσι μας κάνετε ευτυχισμένους. Μάθετέ μας να εκτιμάμε τα πνευματικά αγαθά στη ζωή. Συζητήστε μαζί μας, πριν να είναι πολύ αργά. Μάθετέ μας αξίες αληθινές, μιλήστε μας για όλα, είτε καλά είτε "άσχημα": έρωτας, φιλίες, σχολείο, σεξ, τσιγάρο, ναρκωτικά. Μην περιμένετε να τα ακούσουμε από τα ΜΜΕ... Τρέχετε για να μην χάσετε ακόμα και το ένα ευρώ, όμως τελικά χάνετε το νόημα.

Τέλος, θα ήθελα να υπενθυμίσω στα συνομήλικα και μικρότερα παιδιά από μένα, ότι η ουσία και το νόημα της ζωής δεν βρίσκεται στις μεσημεριανές εκπομπές, ούτε στην καινούρια φωτογραφία που θα "ανεβάσετε" στο hi5, ούτε στο καινούριο ξώπλατο τοπ που ψωνίσατε χθες. Μην βιάζεστε να μεγαλώσετε, έχετε μπροστά σας πάρα πολύ χρόνο να κάνετε ό,τι θέλετε. Μην πάτε κόντρα στη φύση. Αν η φύση ήθελε να κάνετε σεξ από τα 13 (ή και πιο νωρίς), θα σας είχε ήδη προετοιμάσει σωματικά και ψυχικά και η ενηλικίωση θα γινόταν ΤΩΡΑ, όχι στα 18.

Αυτά από μένα...

Να έχετε μια όμορφη μέρα,

xxxDark Dreamxxx

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

Σε Θυμάμαι...

Τι να πω για τις παλιές αγάπες και για τους μεγάλους έρωτες; Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω; Υπάρχουν τόσα πολλά να πεις κι όμως δεν ξέρεις πώς να τα περιγραψεις... Θα μου πείτε φυσικά, τι ξέρω εγώ, μια κοπέλα 16 χρονών από αληθινή αγάπη και έρωτα... Δε μπορώ να σας αποδείξω φυσικά ότι έχω νιώσει αυτό το μαγικό συναίσθημα. Πρέπει απλώς να με πιστέψετε για να συνεχίσετε να διαβάζετε αυτά που έχω να πω...


Βρήκα λοιπόν ένα τραγούδι του Γιάννη Κότσιρα, το "Σε Θυμάμαι", το οποίο μιλάει για έναν μεγάλο έρωτα, που έχει πλέον τελειώσει, αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση και μια απορία στον ερμηνευτή, ο οποίος αναρωτιέται αν αυτή η παλιά αγάπη τον θυμάται ακόμα, όπως κι αυτός. Φαίνεται πως κατά βάθος δεν την έχει ξεπεράσει και την σκέφτεται ακόμα. Είναι ένα από τα πιο ειλικρινή τραγούδια που έχω ακούσει. Μιλάει γι' αυτήν την νοσταλγία που νιώθουμε καμιά φορά όταν σκεφτόμαστε κάποιο πρόσωπο από τα παλιά. Όχι ένα τυχαίο πρόσωπο... Ένα πρόσωπο που σημάδεψε τη ζωή μας, που μας έμαθε πολλά πράγματα και θα υπάρχει πάντα σαν μια ανάμνηση, καλή ή κακή στο μυαλό μας...

Ας το αφιερώσουμε λοιπόν σ' έναν παλιό έρωτα... Και ας θυμηθούμε...




Απόψε βγήκε η σελήνη

στους δρόμους σαν τρελή κι εκείνη
και με δυο μάτια δακρυσμένα
μου είπε πως δεν τη ρωτάς ποτέ για μένα...
Θα΄θελα να΄ξερα πού να΄σαι
κι αν έχεις κάτι να θυμάσαι...
και ψιθυρίζω μεσ΄το κρύο
τόση αγάπη δεν τελειώνει μ΄ένα αντίο...!!!

Σε θυμάμαι, πάντα σε θυμάμαι
πλάι σου δε θα΄μαι
όμως στο μυαλό μου θα γυρνάς...
Σε θυμάμαι, πάντα σε θυμάμαι
Θεέ μου πώς φοβάμαι
μήπως με τα χρόνια με ξεχνάς...

Δε λέει η νύχτα να χαράξει...
μα η καρδιά μου θα σε ψάξει
μεσ΄του μυαλού μου τις κρυψώνες
εκεί που ζούνε οι αγάπες στους αιώνες...

Σε θυμάμαι, πάντα σε θυμάμαι
πλάι σου δε θα΄μαι
όμως στο μυαλό μου θα γυρνάς...
Σε θυμάμαι, πάντα σε θυμάμαι
Θεέ μου πώς φοβάμαι
μήπως με τα χρόνια με ξεχνάς...

Θα΄θελα να΄ξερα πού να΄σαι
κι αν έχεις κάτι να θυμάσαι
και ψιθυρίζω μεσ΄το κρύο
τόση αγάπη δεν τελειώνει μ΄ένα αντίο


Να έχετε μια όμορφη μέρα...

xxxDark Dreamsxxx

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009

Πέντε επιθυμίες ενός παιδιού που μεγαλώνει στην πόλη

Πέντε απλές επιθυμίες ενός μικρού παιδιού που μεγαλώνει μέσα σε τέσσερις τοίχους μιας πολυκατοικίας σε μια μουντή και άχαρη πόλη... Αξίζει να ακούσετε τι έχει να σας πει.

1. Θα ήθελα να βλέπω τον ουρανό από το παράθυρό μου. Να τον βλέπω όταν ξυπνάω, το μεσημέρι όταν γυρίζω από το σχολείο και το βράδυ πριν κοιμηθώ. Θα ήθελα να μην είναι τόσο ψηλές οι οικοδομές, ή τουλάχιστον όχι τόσο κολλημένες μεταξύ τους. Θα ήθελα να βλέπω κάθε στιγμή αυτό το γαλάζιο χρώμα. Γιατί τώρα, αν θέλω να το δω, πρέπει να βγω έξω και να σηκώσω το κεφάλι μου ψηλά... για να δω τελικά ένα γκριζογάλανο χρώμα, χωρίς πουλιά να πετάνε, χωρίς σύννεφα να ταξιδεύουν και γύρω γύρω ψηλά και άχαρα κτίρια.



2. Θα ήθελα να βάλω χρώμα σ' αυτά τα κτίρια γύρω μου. Γιατί πιστεύω πως το χρώμα δεν ζωντανεύει μόνο τα κτίρια, αλλά και τους ανθρώπους έξω και γύρω από αυτά. Θα ήθελα να βλέπω χαρούμενους και ζωντανούς ανθρώπους, γεμάτους από χρώμα...


3. Θα ήθελα να βγαίνω στο μπαλκόνι μου και η μύτη μου να κατακλύζεται από ευχάριστες μόνο μυρωδιές. Το ψωμί από τον φούρνο, η μυρωδιά των λουλουδιών από το ανθοπωλείο, το φαγητό που μαγειρεύει η νοικοκυρά από δίπλα... Δε θέλω να οσφρίζομαι τις άσχημες μυρωδιές από τους υπονόμους, τα καυσαέρια των αυτοκινήτων και των εργοστασίων.

4. Θα ήθελα να αγγίζω τα φύλλα ενός δέντρου, να μυρίζω τα άνθη μιας τριανταφυλλιάς, να παίζω κρυφτό κοντά σ' έναν θάμνο... Να νιώθω πως η φύση είναι δίπλα μου, μπροστά και πίσω μου. Στην γειτονιά μου έχουμε κάτι παλιά και γέρικα δέντρα, ταλαιπωρημένα, με ξεθωριασμένο χρώμα και λεπτό κορμό. "Οι υπεύθυνοι του δήμου" - έτσι τους λέει η μαμά μου - κόβουν κάθε χρόνο ένα μεγάλο μέρος των κλαδιών τους. Δε μου αρέσει...

5. Θα ήθελα να ξέρω πως όταν τα παιδιά μου φτά σουν στην ηλικία μου, δεν θα έχουν καμιά από αυτές τις επιθυμίες. Θα ήθελα να ξέρω πως θα ζήσουν σε ένα περιβάλλον όμορφο, καθαρό και υγιεινό για αυτά. Θα ήθελα απλώς να ξέρω ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα...


Εσείς τι κάνετε για να διατηρήσει αυτό το παιδί την ελπίδα του;


Θεωρώ πως είναι υποχρέωση όλων μας να φροντίσουμε να πραγματοποιήσουμε τις 5 αυτές επιθυμίες, ιδιαίτερα την τελευταία. Δεν χρειάζονται λεφτά, ούτε ιδιαίτερη μόρφωση... Δεν χρειάζονται δημόσιες σχέσεις, ούτε εμπειρία. Χρειάζεται απλώς σεβασμός προς το περιβάλλον και αγάπη για τα παιδιά. Να ακούτε τα παιδιά. Πάντα έχουν κάτι να σας πουν, ίσως και κάτι παραπάνω από πέντε απλές επιθυμίες...

Να έχετε μια όμορφη μέρα

xxxDark Dreamsxxx