BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009

2009

Μερικές από τις στιγμές του 2009...



Ίσως φταίει η ηλικία μου που βλέπω μόνο τα "άσχημα", ίσως πάλι δεν υπάρχει κάτι πραγματικά όμορφο πλέον για να θαυμάσεις.






Και ανάμεσα σε όλα αυτά θα μπορούσα να χωρέσω άλλα τόσα...






Και μετά αναρωτιέμαι αν θα έπρεπε να χαίρομαι που φεύγει το 2009 και παίρνει μαζί του όλα τα άσχημα ή να ανησυχώ που έρχεται το 2010 και φέρνει μαζί του ακόμα χειρότερα γεγονότα.

Dark Dreams

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

Σκόρπιες λέξεις, σκόρπιοι άνθρωποι, σκόρπια κοινωνία...

"Αφού δε θα κατεβείς στην πορεία, γράψε τουλάχιστον ένα κείμενο" μου είπε ένας φίλος μου προχθές με αφορμή τον ένα χρόνο που πέρασε από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
Και είχε δίκιο. Ο καθένας οφείλει να κάνει κάτι αυτή τη μέρα. Είτε να κατεβεί στις πορείες (χωρίς να σπάει ότι βρίσκει μπροστά του και να καίει ό,τι τον "ενοχλεί"), είτε να γράψει ένα κείμενο (καλή ώρα), είτε να φτιάξει ένα βίντεο... Μα όλοι μας οφείλουμε να κάνουμε ένα σημαντικό πράγμα: να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, μέσα μας και να αναρωτηθούμε: τι κάνουμε για να αλλάξουμε τον κόσμο; Πολλοί φοβούνται να το κάνουν αυτό γιατί ξέρουν ότι ΔΕΝ κάνουν κάτι ουσιαστικό για να βελτιώσουν αυτήν την κοινωνία. Τι; Το ότι σπάνε τα αμάξια και τα μαγαζιά; Να χαρώ εγώ επανάσταση. Να οργιστείς. Φυσικά και να οργιστείς. Και να βρίσεις. Και να φωνάξεις. Αλλά κάνε αυτό το θυμό ενέργεια για να κάνεις κάτι ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ, κάτι που θα χει νόημα. Και όχι, με το να καις αυτοκίνητα δεν κάνεις κάτι ουσιαστικό για την κοινωνία, αλλά για σένα. Ξεσπάς εις βάρος άλλων ανθρώπων, που δε φταίνε σε τίποτα.

Αυτή η μέρα πρέπει να μας θυμίζει πόσο χαμηλά έχουμε πέσει όλοι όχι απλά σαν κοινωνία και σαν σύνολο, αλλά ως άνθρωποι - αν μπορούμε να λεγόμαστε πλέον έτσι.

Με κατηγορώ. Γιατί όταν πέθανε ο Αλέξανδρος, δεν ένιωσα τίποτα. Τίποτα απολύτως! Κενό. Καθόλου συναισθήματα, καθόλου πόνος, καθόλου οργή. Και ήταν το απειροελάχιστο που θα μπορούσα να κάνω απλώς για να τιμήσω τη μνήμη του. Έχω χάσει την ανθρωπιά μου και με ανησυχεί αυτό γιατί δεν είμαι καν 18 χρονών. Είμαι ακόμα "παιδί" και δεν αισθάνομαι τίποτα όταν ένας συνομήλικός μου πεθαίνει. Είναι καλό -λένε- να είσαι σκληρός στις μέρες μας. Αντέχεις πιο πολύ. Μα τι να την κάνω την αντοχή αν χάσω την ανθρωπιά μου; Ποιος θα μου πει που να βρω τις ευαισθησίες που είχα κάποτε; Ποιος θα πάρει πίσω τις φρικιαστικές εικόνες και ειδήσεις που βλέπω και ακούω εδώ και 16 χρόνια από παντού; Δεν πρόλαβα να μείνω παιδί. Αμέσως βούτηξα στη βαθιά και σκληρή πραγματικότητα - αν μπορείς να χαρακτηρίσεις "πραγματικότητα" αυτό που σου παρουσιάζουν τα δελτία ειδήσεων. Και αν τώρα, στα 16 μου είμαι έτσι, τότε πώς θα είμαι σε δέκα χρόνια από τώρα; Δε θα νιώθω τίποτα απολύτως; Και αν δε μπορώ να νιώσω δυσάρεστα συναισθήματα όπως ο πόνος, η θλίψη και η οργή, τότε μήπως δε θα μπορώ να νιώσω και τα ευχάριστα, π.χ. τον έρωτα;

Ίσως πάλι είμαι η εξαίρεση στον κανόνα. Ίσως όλοι οι άλλοι βιώνουν έντονα κάποιες καταστάσεις. Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι χάνω τον εαυτό μου όσο περνάνε τα χρόνια. Πώς μπορώ λοιπόν να αλλάξω τον κόσμο, αν δεν έχω αλλάξει πρώτα τον εαυτό μου;

Τουλάχιστον θυμάμαι ακόμα. Την ανθρωπιά μου την χάνω, την μνήμη μου δύσκολα.


[Αφιερωμένο στη μνήμη του Αλέξανδρου]


Απλώς ακούστε:




Δε θέλω ο εαυτός μου να ναι τόπος δικός μου
ξέρω πως όλα αν μου μοιάζαν θα ταν αγέννητη η γη
Δε με τρομάζει το τέρας, ούτε κι ο άγγελός μου
ούτε το τέλος του κόσμου, με τρομάζεις εσύ.
Με τρομάζεις ακόμα, οπαδέ της ομάδας
του κόμματος σκύλε, της οργάνωσης μάγκα
διερμηνέα του Θεού, ρασοφόρε γκουρού
τσολιαδάκι φτιαγμένο, προσκοπάκι χαμένο
Προσεύχεσαι και σκοτώνεις, τραυλίζεις ύμνους οργής
έχεις πατρίδα το φόβο, γυρεύεις να βρεις γονείς
μισείς τον μέσα σου ξένο κι όχι, δεν καταλαβαίνω
δεν ξέρω πού πατώ και πού πηγαίνω.

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Επανάσταση είναι...

Επανάσταση είναι...

... να λες όχι στον φασισμό των ΜΜΕ κλείνοντας την τηλεόραση και ανοίγοντας το μυαλό.



... να μην ψηφίσεις τους λύκους σαν πρόβατο κάθε τέσσερα χρόνια.

... να ακούς ΜΟΥΣΙΚΗ τη στιγμή που όλοι ακούν "μουσική".



... να παραδέχεσαι τα συναισθήματά σου πηγαίνοντας κόντρα στον εγωισμό σου.


... να διαβάζεις για τον εαυτό σου και όχι για τους γονείς και τους καθηγητές σου.




... να αγαπάς για να αγαπάς κι όχι για να αγαπιέσαι.

... να κυνηγάς κάτι ακόμα κι αν όλοι σου λένε πως δεν θα τα καταφέρεις ποτέ.





... να μπορείς να χαίρεσαι με τη χαρά και να λυπάσαι με τη λύπη του φίλου σου και όχι το αντίστροφο.
... να αγαπήσεις το είδωλο που βλέπεις στον καθρέφτη κάθε πρωί μαζί με τα ελαττώματά του.

... να λες την αλήθεια όσο άσχημη κι αν είναι (έτσι κι αλλιώς τα ψέματα δε θα την αλλάξουν).




... να εκμεταλλεύεσαι στο έπακρο το δικαίωμα της επιλογής.


Είσαι επαναστάτης, λοιπόν;

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2009

Follow your dream

Έχετε φανταστεί ποτέ πως θα ήταν ο κόσμος αν ο καθένας ακολουθούσε το όνειρό του και δεν καταπίεζε τις επιθυμίες του; Δεν θα τα κατάφερναν όλοι, αλλά τουλάχιστον θα προσπαθούσαν. Γιατί φοβόμαστε να ακολουθήσουμε το δρόμο που μας λέει η καρδιά μας και όχι οι γύρω μας; Γιατί είμαστε τόσο δειλοί να προσπαθήσουμε να κάνουμε τα όνειρά μας πραγματικότητα;




Δεν έχει πολλή σημασία το τι όνειρα κάνει ο καθένας, εξάλλου δε μπορούμε να τον κρίνουμε από αυτά. Το θέμα είναι κατά πόσο τα κυνηγάει. Θα φέρω ένα απλό παράδειγμα για να καταλάβετε τι εννοώ. Όλοι λένε "μακάρι να κέρδιζα το ΛΟΤΤΟ" όμως πόσοι παίζουν όντως ΛΟΤΤΟ; Δε γίνεται να καθόμαστε άπρακτοι και να περιμένουμε την τύχη να μας χτυπήσει την πόρτα. Όπως δε γίνεται να περάσεις στο Πανεπιστήμιο αν δε διαβάζεις. Όπως δε γίνεται να έχεις καθαρό σπίτι αν δεν το καθαρίζεις εσύ. Όπως δε γίνεται να αδυνατίσεις τρώγοντας τα πάντα.


Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ακολουθούν το όνειρό τους γιατί επηρεάζονται από τον περίγυρό τους. Πολλές φορές όταν λέμε τα όνειρά μας στους γύρω μας δεχόμαστε κριτική. Προτού βιαστούμε να τους απαντήσουμε πρέπει να σκεφτούμε πρώτα αν η κριτική είναι καλοπροαίρετη ή κακοπροαίρετη. Καλοπροαίρετη κριτική κάνουν συνήθως τα άτομα που μιλούν αντικειμενικά και θέλουν το καλό μας. Κακοπροαίρετη κριτική ακούμε από ανθρώπους που δε θέλουν να φτάσουμε πιο ψηλά από αυτούς. Δεν είναι απαραίτητο πως θέλουν το κακό μας, απλώς ζηλεύουν που έχουμε όρεξη και θάρρος να ακολουθήσουμε κάτι που πραγματικά θέλουμε γιατί προφανώς αυτοί δεν τα έχουν.



Κλείνοντας, έχω να πω σε σένα που διαβάζεις αυτό το κείμενο να μη φοβάσαι να ακολουθήσεις το όνειρό σου. Είναι αυτό που πραγματικά θες, αυτό που επιθυμείς πιο πολύ. Άκου την γνώμη των γύρω σου, αλλά ποτέ μην τους αφήσεις να σε πείσουν ότι αξίζεις κάτι λιγότερο από αυτό που ονειρεύεσαι. Προσπάθησε να φτάσεις όσο πιο ψηλά μπορείς, δεν θα σου δοθεί δεύτερη ευκαιρία. Ζεις μόνο μια φορά γι' αυτό δώσε τον καλύτερό σου εαυτό. Και αν δεν καταφέρεις να φτάσεις εκεί που ονειρεύεσαι, θα ξέρεις τουλάχιστον ότι προσπάθησες.


Αυτά από μένα. Να έχετε μια όμορφη μέρα.
xxxDark Dreamsxxx

Υ.Γ.: Αυτό το άρθρο το αφιερώνω στην Ίριδα που χωρίς να το γνωρίζει με έκανε να θέλω να κυνηγήσω τα όνειρά μου όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2009

Γιατί κάποια παιδιά χάνουν τον δρόμο τους...

Το σκεφτόμουν όλη τη νύχτα αν θέλω να γράψω αυτό το άρθρο. Ξέρω πως εκείνος δε θα ήθελε ο κόσμος να ξέρει την ιστορία του. Ήταν πολύ περήφανος για να αφήσει τους ανθρώπους να μάθουν τι του συνέβαινε. Θα το γράψω όμως. Πρέπει να το γράψω.

Τσιγάρο έβαλε στο στόμα του στα 12 του χρόνια. Μηχανάκι οδήγησε στα 13. Η πρώτη του επαφή με τα ναρκωτικά στα 15. Παιδί από διαλυμένη οικογένεια με πάρα πολλά προβλήματα που δε θέλω να περιγράψω, έμενε μαζί με την μαμά και την γιαγιά του σε ένα αρκετά μεγάλο διαμέρισμα κοντά στο σπίτι μου. Δεν ήταν ποτέ καλός μαθητής, ούτε ήσυχος. Προσπαθούσε όμως... Μέχρι ένα σημείο που τον θυμάμαι, προσπαθούσε. Με έπαιρνε τηλέφωνο αργά το βράδυ και με ρωτούσε τι είχαμε να κάνουμε για την επόμενη μέρα.

"Δύο σελίδες ιστορία πότε θα προλάβεις να τις μάθεις;"

"Θα προλάβω, μην ανησυχείς. Άντε τα λέμε αύριο", μου έλεγε και μου έκλεινε γρήγορα το τηλέφωνο.

Οι καθηγητές θύμωναν μαζί του επειδή ήταν πεισματάρης και οξύθυμος. Αλλά όλοι γνώριζαν πως κάτω από αυτήν την "μάσκα" κρυβόταν ένα παιδί με ευαισθησίες, ένα καλό παιδί.

Στην πέμπτη δημοτικού τρελάθηκε με μια ξανθιά συμμαθήτριά μας. Εγώ την ήξερα από παλιά, αυτός μόλις την είχε γνωρίσει. Ήταν όμορφο κορίτσι αλλά του έσπαγε τα νεύρα πολλές φορές, γιατί έκανε συνεχώς πλάκα και τον πείραζε. Αργότερα στο γυμνάσιο τα φτιάξανε. Κανείς δεν το περίμενε γιατί στο δημοτικό μάλωναν σαν τον σκύλο με τη γάτα.

Το καλοκαίρι πριν πάω γυμνάσιο έμαθα ότι καπνίζει. Με σόκαρε. Αυτός; Αυτός να καπνίζει; Μα γιατί; Μετά το σκέφτηκα. Είχε προβλήματα στο σπίτι, δεν τα πήγαινε καλά στο σχολείο, τον έφτυνε η ξανθιά φίλη μας... Ήταν ένα μικρό παραστράτημα, είπα στον εαυτό μου και ήλπιζα να το κόψει το συντομότερο δυνατόν. Δεν το έκοψε ποτέ.


Γυμνάσιο. Ήταν η εποχή που άρχισαν όλα. Την πρώτη χρονιά τα πήγαινε καλά στο σχολείο. Προσπαθούσε πάρα πολύ αν και βαριόταν πολύ μέσα στο μάθημα. Δεν έβλεπε την ώρα να χτυπήσει το κουδούνι και να πάει στο "καπνιστήριο". Εκεί θα έβρισκε τους φίλους του. Όχι εμάς. Είχε βρει καινούριους φίλους, μεγαλύτερους, πιο "μάγκες", με περισσότερο τσαμπουκά από εμάς. Κανείς μας δεν είχε πρόβλημα μ' αυτό. Γιατί δεν μας έκανε πέρα. Μας μιλούσε, απλώς όχι τόσο όσο παλιότερα.

Στην δευτέρα γυμνασίου τα έφτιαξε με τον παιδικό του έρωτα, την ξανθιά φίλη μας που σας έλεγα πιο πάνω. Μαλώνανε συνεχώς, αλλά ήταν ερωτευμένοι και ήξεραν να συγχωρούν ο ένας τον άλλον. Το τσιγάρο του είχε γίνει εμμονή. Δεν ήταν κακό παιδί. Δεν έμπλεκε επίτηδες σε φασαρίες. Δεν ήξερε τι έκανε.

"Τι είναι αυτό; Πού χτύπησες;", τον ρώτησα όταν είδα μια μεγάλη γρατζουνιά στον ώμο του.

"Τίποτα δεν είναι, μπλέχτηκα κάπου και... χτύπησα λίγο", μου είπε και τράβηξε τον ώμο του αμήχανα.

"Ε όχι και τίποτα, είναι βαθύ το κόψιμο... Γαμώτο, που έμπλεξες;"

"Επ, βρίζεις;", με ρώτησε ξαφνιασμένος και ήξερα πως δεν το έκανε για να αλλάξει θέμα.

"Σιγά τι είπα;"

"Δεν είναι αυτό που είπες, απλώς σε θεωρούσα... Ξέρεις... Πιο σεμνή. Μου κάνει εντύπωση που βρίζεις. Βασικά μην βρίζεις καθόλου ρε Αγάπη. Εσύ είσαι από τα καλά παιδιά."

"Κι εσύ που βρίζεις τι είσαι τότε;"

"Χαμένος", είπε και γέλασε ειρωνικά. "Μακάρι το βρίσιμο να ήταν το χειρότερο πράγμα επάνω μου".

Αυτή η συζήτηση μου έχει χαραχτεί βαθιά στην μνήμη. Ήταν ίσως η πιο σοβαρή συζήτηση που κάναμε. Ποτέ δεν τον ρωτούσα για το τσιγάρο, τις παρέες του και αργότερα τα ναρκωτικά. Αλλά ανησυχούσα και του το έδειχνα. Κι αυτός ήξερε ότι είχε χάσει το δρόμο του, αλλά δεν προσπαθούσε να το αλλάξει. Πίστευε πως εφόσον έτσι ήρθανε τα πράγματα, πρέπει να τα δεχτεί. Δεν είχε κουράγιο να προσπαθεί άλλο. Ακόμα και αν προσπαθούσε, νόμιζε πως δεν θα κατάφερνε τίποτα.


Τρίτη γυμνασίου. Το τσιγάρο και το μηχανάκι που οδηγούσε παράνομα μου φαινόταν αθώα μπροστά στα ναρκωτικά που έπαιρνε. Όχι σκληρά πράγματα. Άρχισε όπως όλοι με χασίς. Είχε βρει μια καινούρια παρέα που είχε εύκολη "πρόσβαση" σε τέτοια πράγματα. Όσες φορές τον ρωτούσαμε τι συμβαίνει μας έλεγε πως όλα είναι καλά. Με την ξανθιά φίλη μου χώρισε. Αυτός την χώρισε με την πρόφαση ότι θα μετακόμιζε σε μια άλλη περιοχή της πόλης και δεν θα βλέπονταν συχνά. Τώρα πλέον πιστεύω πως ήθελε να το κάνει για να την προστατέψει. Και εμάς ίσως μας έκανε πέρα πάλι για τον ίδιο λόγο. Ποιος ξέρει...



Χαθήκαμε. Άλλαξε σχολείο και δεν ερχόταν πλέον στην παλιά του γειτονιά. Τον είδα μετά από μερικούς μήνες τυχαία στο δρόμο μαζί με την παρέα του. Είχε αλλάξει πάρα πολύ. Είχε μακρύνει τα μαλλιά του, είχε ψηλώσει και φορούσε σκουλαρίκι στο φρύδι. Τον αναγνώρισα παρ' όλα αυτά. Χάρηκε όταν με είδε, με αγκάλιασε και μου είπε να δώσω χαιρετίσματα στα παιδιά. Ήθελα να του πω πόσο ανησυχώ γι' αυτόν, να τον βοηθήσω. Αλλά δεν ήξερα πως. Πριν το καταλάβω με είχε κιόλας χαιρετήσει και συνέχισε τη βόλτα με τους φίλους του.

Ήταν η τελευταία φορά που τον είδα.



Πέρασαν έξι μήνες μέχρι να ξανακούσω νέα του. Δυστυχώς όχι από εκείνον. Ήταν Κυριακή πρωί και χτύπησε το τηλέφωνο. Το σήκωσε η μαμά μου. Ήταν η μαμά της ξανθιάς φίλης μου. Άκουσα την μαμά μου να λέει με αναστατωμένη φωνή, αλλά πάντα σιγά για να μην καταλάβω τίποτα:

"Τι είπες;.... Σοβαρά; Πότε έγινε;...... Αμάν αυτό το παιδί..... Δεν ήταν δικό του;...... Κρίμα το παιδί, κρίμα....... Τι να πω...... Μακάρι να ήταν αλλιώς...... Της το είπες;....... Πες της το, να ξέρει....... Ναι, κι εγώ θα της το πω τώρα. Σε κλείνω, θα τηλεφωνηθούμε αργότερα".

Στην αρχή δε μου πήγε το μυαλό σε ποιον αναφερόταν. Δεν πανικοβλήθηκα, σκέφτηκα ότι θα ήταν το παιδί κάποιας γνωστής τους που προφανώς θα το γνώριζα κι εγώ. Και το κυριότερο είναι ότι δεν είχα καταλάβει πως μιλούσαν για θάνατο.

Όταν το έμαθα δεν το χωρούσε ο νους μου. Έκανα πάρα πολύ καιρό να το συνειδητοποιήσω ότι είχε φύγει από τη ζωή... Έτρεχε με το μηχανάκι ενός φίλου του στον περιφερειακό. Είχαν πιει και είχανε κάνει χρήση ναρκωτικών. Δεν πρόσεχαν. Ήταν αναπόφευκτο. Σκοτώθηκε ακαριαία, τουλάχιστον δεν ταλαιπωρήθηκε.



Στην κηδεία δεν τόλμησα να σηκώσω το κεφάλι μου. Δεν ήθελα να κοιτάξω στα μάτια κανέναν. Την μάνα του και την γιαγιά του; Δε θέλω να φανταστώ πώς θα ένιωθαν. Όχι μόνο επειδή έχασαν το παιδί τους, αλλά επειδή ήξεραν ότι θα μπορούσαν να τον είχαν σώσει από όλα αυτά. Οι φίλοι του, οι καινούριες παρέες του, δεν ήταν εκεί, τουλάχιστον όχι όλοι. Οι παλιοί φίλοι του, εμείς, ήμασταν οι περισσότεροι. Η ξανθιά φίλη μου, ο παιδικός έρωτάς του, παρέμεινε σιωπηλή σε όλη την κηδεία.

"Δεν κλαις;", την ρώτησα.

"Θέλω, αλλά δεν έχω άλλα δάκρυα. Μου τελείωσαν από το βράδυ", μου είπε χωρίς καν να με κοιτάξει.

Τον αγαπούσε. Πάνω απ' όλα σαν φίλο. Σίγουρα θα ένιωθε χειρότερα από μένα. Δεν είναι και λίγο να χάνεις τον πρώτο σου έρωτα. Σταθήκαμε όλοι στο πλευρό της. Το ξεπέρασε εύκολα γιατί είναι αισιόδοξος άνθρωπος. Έπεισε τον εαυτό της ότι για κάποιον λόγο σκοτώθηκε. Τον θυμάται, δεν τον έχει ξεχάσει, αλλά αποφάσισε να συνεχίσει τη ζωή της πριν τρελαθεί - και θα ήταν πραγματικά άδικο γι' αυτήν, γιατί είναι μόλις 16 χρονών.


Ένιωσα ενοχές όταν σκοτώθηκε. Γιατί θα μπορούσα να τον είχα βοηθήσει, αλλά δεν το έκανα. Έπρεπε να είχα μιλήσει σε κάποιον.
Διάβαζα μια έρευνα τις προάλλες σχετικά με τις γνώσεις που έχουν οι έφηβοι επάνω στα ναρκωτικά. Έλεγε ότι η πλειοψηφία των ερωτηθέντων δεν ήξερε πού πρέπει να απευθυνθεί για βοήθεια σχετικά με τα ναρκωτικά, δεν γνώριζε καν τα ονόματα των κέντρων ενημέρωσης και απεξάρτησης. Και αναρωτιέμαι γιατί. Γιατί πρέπει να δέχομαι καθημερινά τόσες άχρηστες πληροφορίες και να μην ξέρω ΕΝΑ χρήσιμο πράγμα. ΕΝΑ μόνο. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να βρεις βοήθεια όταν την χρειάζεσαι;

Θεωρώ υπεύθυνο τον εαυτό μου και κάθε άτομο που γνώριζε αυτό το παιδί. Γιατί βλέπαμε καθαρά, αλλά υποκρινόμασταν τους τυφλούς. Ανευθυνότητα, αδιαφορία, φόβος.

Δεν είχα κάτι ιδιαίτερο μ' αυτό το παιδί. Δεν τον ερωτεύτηκα, ούτε δέθηκα μαζί του. Ήταν φίλος μου. Ένα παιδί που είδα να μεγαλώνει και να χάνει σιγά σιγά το δρόμο του. Να κατρακυλάει στον γκρεμό μέχρι να τσακιστεί τελείως. Είδα ένα παιδί να μεγαλώνει δίπλα μου και να χάνεται μακριά μου. Το θέμα δεν είναι τα ναρκωτικά και το τσιγάρο. Ένα παιδί χάθηκε γιατί κανείς δεν προσπάθησε αρκετά ώστε να το κρατήσει στον ίσιο δρόμο. Ούτε καν οι γονείς του. Ένα παιδί χάθηκε γιατί γεννήθηκε σε μια κοινωνία αδιάφορη για τα πραγματικά προβλήματα. Σε μια κοινωνία που κάνει τους ανθρώπους να αγαπάνε το κακό και να μισούν το καλό. Σε μια κοινωνία άδικη. Αδιάφορη για το μέλλον. Ενδιαφερόμενη μόνο για το κέρδος. Θα ξεχαστεί αυτό το παιδί. Εξάλλου δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο που χάθηκε από ναρκωτικά. Ποιος νοιάζεται; Ας τον είχαν αναθρέψει καλύτερα οι γονείς του. Ας ενδιαφέρονταν οι καθηγητές του. Ας μην έκανε ό,τι έκανε. Ή ας μην γεννιόταν ποτέ. Σας αρέσει δεν σας αρέσει, αυτή είναι η κοινωνία μας σήμερα. Και ίσως κάποιος που το διαβάζει αυτό τώρα θα σκεφτεί με τον ίδιο τρόπο. "Ένα ακόμη κείμενο που μιλάει για ναρκωτικά και εφήβους". Δυστυχώς δεν είναι μόνο ένα κείμενο. Είναι ένα ακόμα παιδί που έχασε το δρόμο του. Ένα ακόμα παιδί που θα ξεχαστεί από όλους μας με τον καιρό. Ένα ακόμη πλήγμα. Ένα ακόμα βήμα πίσω.

Μην αγνοείς τους νέους. Το ότι δεν καταλαβαίνεις τα προβλήματά τους δε σημαίνει πως δεν είναι πραγματικά προβλήματα. Οι νέοι είναι το αύριο αυτής της κοινωνίας. Αν δεν τους δώσεις σημασία, είναι σαν να γυρίζεις την πλάτη σου στο μέλλον. Μην αδιαφορείς λοιπόν, μην γίνεσαι εγωιστής. Μπορεί να βρεθεί το παιδί σου στη θέση του αγοριού της παραπάνω ιστορίας. Μην περιμένεις να γίνει κάτι τέτοιο για να συνειδητοποιήσεις πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα. Ενδιαφέρσου τώρα. Όσο είναι καιρός.

Αυτά από μένα και συγνώμη αν η παραπάνω ιστορία σας έφερε θλίψη. Μην πείτε στον κόπο να αναρωτηθείτε αν είναι πραγματική ιστορία. Υπάρχουν χιλιάδες αληθινές ιστορίες που θα σας φέρουν πάλι στο ίδιο συμπέρασμα. Είναι δυστυχώς μια αλήθεια που πρέπει να αντιμετωπίσουμε όλοι. Γιατί όλοι φταίμε. Κάθε παιδί που χάνεται είναι ένα ακόμα βήμα προς το χείλος του γκρεμού...

Δεν είναι ούτε τα ναρκωτικά, ούτε το τσιγάρο, ούτε το ποτό... Η αδιαφορία είναι αυτό που σκοτώνει.

xxxDark Dreamsxxx


Πέμπτη, 13 Αυγούστου 2009

Εκτιμάς κάτι μόνο όταν το χάσεις...

Τους τελευταίους μήνες ακούω συνεχώς για θανάτους. Όχι μεγάλων ανθρώπων, αλλά παιδιών δεκάξι - δεκαεφτά χρονών. Όλα εξ αιτίας ατυχημάτων με μηχανές και αυτοκίνητα... Δε θα αναλύσω αυτό όμως, εξάλλου όλοι ξέρουμε πως η χώρα μας κάθε χρόνο σκαρφαλώνει όλο και ψηλότερα στη λίστα με τις χώρες στις οποίες συμβαίνουν τα περισσότερα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα.

Σήμερα θύμωσα πολύ με τον εαυτό μου. Έμαθα ότι χάθηκε ένα παιδί. Ένα ακόμα παιδί. Και αμέσως το μυαλό μου έτρεξε στα αγαπημένα μου πρόσωπα. Θα μπορούσε να είναι ένας από αυτούς. Αμέσως ένιωσα την ανάγκη να τους πως πόσο πολύ τους αγαπώ. Στο μυαλό μου άρχισε να φωνάζει μια φωνή και να μου λέει πως η ζωή έχει ανεκτίμητη αξία, αλλά δε διαρκεί για πάντα. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να τελειώσει πριν καν το καταλάβω. Και τότε θα είναι πολύ αργά για να δείξω πως πραγματικά νιώθω, για να ζητήσω συγνώμη, για να βοηθήσω κάποιον που το έχει ανάγκη. Γιατί να το νιώσω τώρα; Γιατί να μην το νιώθω όταν πρέπει; Δηλαδή κάθε στιγμή;

Δυστυχώς δεν είμαι η μόνη που σκέφτεται έτσι. Μακάρι να ήμουν, γιατί τότε θα μισούσα μόνο εμένα, όχι και τους υπόλοιπους συνανθρώπους μου. Έτσι έγιναν οι άνθρωποι. Αχάριστοι, αδιάφοροι, στεγνοί. Εκτιμούν κάτι μόνο αφού το χάσουν. Και ακόμη και αν το εκτίμησαν έστω και λίγο, μόλις το χάσουν νιώθουν τύψεις επειδή δεν πρόλαβαν να του το πουν.


Η ζωή είναι πολύτιμη αλλά απρόβλεπτη. Πρέπει να ζεις κάθε στιγμή της γιατί δεν ξέρεις τι θα συμβεί στην αμέσως επόμενη. Μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο. Ναι, τα αγαπημένα σας πρόσωπα ξέρουν πως τους αγαπάτε, αλλά δεν θα σας βλάψει αν τους το θυμίσετε και πάλι. Εξάλλου τα ευγενικά λόγια που θα χαρίσετε σε κάποιον, μπορεί να ξεχαστούν από εσάς, αλλά σίγουρα όχι από αυτόν που τα άκουσε.

Να έχετε μια όμορφη μέρα.
xxxDark Dreamsxxx

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009

10 λόγοι που δε θέλουμε να βλέπουμε τηλεόραση!

ΠΡΟΣΟΧΗ: Προς δημοσιογράφους ή γενικά ανθρώπους της τηλεόρασης που μπορεί να διαβάσουν αυτό το άρθρο, συνιστώ ψυχραιμία. Η αλήθεια πονάει και αν έχετε ευαίσθητο στομάχι καλύτερα να σταματήσετε να διαβάζετε αυτό το άρθρο ΤΩΡΑ!


Ορίστε λοιπόν 10 λόγοι για τους οποίους δε θέλουμε να βλέπουμε τηλεόραση!


1. Ατέλειωτα λεπτά ανούσιων και ανόητων διαφημίσεων με μοναδικό σκοπό να μας βάλουν την ιδέα ότι το ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ προϊόν είναι το καλύτερο. Έλεος πια με την πλύση εγκεφάλου! Θα αγοράσω Ο,ΤΙ θέλω, ΟΠΟΤΕ το θέλω, όχι όποτε μου το πεις εσύ!

2. Ελληνικές εκπομπές με wannabe "δημοσιογράφους" και ειδικούς σε όλα (τους συγκεκριμένους τους έχω κράξει και σε προηγούμενο post, τσεκάρετε εδώ). Το τελευταίο πράγμα που με νοιάζει είναι το τι φόρεσε η Τζούλια Αλεξανδράτου προχθές το βράδυ και τι γνώμη έχει γι' αυτό η κάθε "δημοσιογράφος" - πανελίστρια της εκπομπής. Ας μην αναφερθώ καλύτερα στο καινούριο άσμα της τραγουδίστριας (;) Έφης Σαρρή που προωθείται μέσα από τέτοιου είδους εκπομπές: "Αφρικανέ, Αφρικανέ έλα να κάνουμε κονέ". Αλλά τι να πω εγώ; Ξέρω από μουσική; Όχι βέβαια. Let the experts judge. (Υ.Γ.: Κυρία Σαρρή, μη μου κάνετε μήνυση πλιζ!)

3. Στημένα τηλεπαιχνίδια (ριάλιτι). Εδώ κάποιοι ίσως θα διαφωνήσουν, αλλά αυτή είναι η άποψή μου. Ποιος ενδιαφέρεται να βγάλει έναν σωστό τραγουδιστή ή χορευτή; Κανένας. Και αν βρουν ποτέ κανέναν, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να τον "φτιάξουν" έτσι ώστε να "πουλάει". Του καταστρέφουν την προσωπικότητα δηλαδή. Like it or not, αυτή είναι η αλήθεια. Τα ταλέντα αδικούνται εκεί μέσα. Πάντως ο σωστός κι έξυπνος καλλιτέχνης δεν πάει σε ριάλιτι. Έτσι πιστεύω δηλαδή.


4. Ελληνικές σειρές με ελεεινούς διαλόγους. Δε σας έχει τύχει να ακούτε το διάλογο σε μια ελληνική σειρά και να σκέφτεστε ότι στην πραγματική ζωή ΔΕΝ ΛΕΓΟΝΤΑΙ τέτοια πράγματα; Όχι, δε λέω πως όλες οι ελληνικές σειρές είναι έτσι. Φέτος παρακολουθούσα τα Άγρια Παιδιά στο Mega, μια σειρά που μου τράβηξε το ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή. Περνούσε πολλά μηνύματα. Ήταν η σειρά που άξιζε να την δει ο καθένας μας. Αλλά τι έγινε; Οι υπεύθυνοι την "έκοψαν" γιατί δεν έφερνε στο κανάλι τα νούμερα που επιθυμούσε. Δεν πουλούσε. Γι' αυτό λοιπόν μην παραπονιέστε ότι δεν υπάρχει ποιοτική τηλεόραση. Υπάρχει, αλλά την αγνοείτε και της γυρνάτε την πλάτη.



5. Διαστρεβλωμένη ενημέρωση. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι υπάρχουν ειδήσεις που αποκαλύπτουν 100% όλη την αλήθεια. Θα μου πείτε, υπάρχουν συμφέροντα από πίσω, δε γίνεται να αρχίσουν να λένε ό,τι θέλουν. ΟΚ. Τότε να μην το λένε "ενημέρωση" και να μην μας παραμυθιάζουν ότι είναι "η μόνη έγκυρη πηγή που σας ενημερώνει για την επικαιρότητα". Για πείτε μου, που είναι ο Ζαχόπουλος; Ο Εφραίμ; Ο Κορκονέας (για όσους δεν ξέρουν, ο αστυνομικός που πυροβόλησε τον Αλέξη); Δικάστηκε αυτός; Πήγε φυλακή; Αποφυλακίστηκε; Τι έγινε; Γιατί δε μας λέει κανείς; Ή μήπως κι εμάς δε μας καίει και τόσο να μάθουμε και πηγαίνουμε σε όποια κατεύθυνση μας οδηγούν τα κανάλια; Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...

6. Ψέμα και υποκρισία. Οι άνθρωποι της τηλεόρασης δεν ξέρουν ποιοι είναι. Λογικό μου φαίνεται, αφού είναι αναγκασμένοι να προσαρμόζονται συνέχεια σε καθετί καινούριο που "πουλάει". Έτσι βλέπεις ανθρώπους που ενώ πριν δέκα χρόνια έκαναν εκπομπή σε μεσημεριανή ζώνη, σήμερα το παίζουν Oprah Winfrey και "συμμερίζονται τον πόνο του συνανθρώπου". Μην τσιμπάτε, τα λεφτά τους νοιάζουν μόνο. Φιλανθρωπίες στην τηλεόραση ΔΕΝ γίνονται.



7. Δε μπορώ να βλέπω ανθρώπους με κάποιο πρόβλημα να τους εκμεταλλεύονται. Θα μου πείτε "οικογένεια και φίλους δεν έχουν για να τους προστατέψουν;" Ε όχι ρε παιδιά. Κάποιοι δεν έχουν. Πάρτε το χαμπάρι, δεν είναι όλα μέλι - γάλα στη ζωή κάποιων ανθρώπων. Και εφόσον δεν έχουν οικογένεια και φίλους για να τους προστατέψουν, πέφτουν πάνω στους αδίστακτους "money - eaters" της τηλεόρασης, οι οποίοι τους παραμυθιάζουν ότι είναι φοβεροί και ο κόσμος θα τους λατρέψει.

8. Βαρέθηκα να βλέπω παντού τα ίδια και τα ίδια. Υπάρχουν κάποια χρονικά διαστήματα και κάποιοι μήνες του χρόνου που όποιο κανάλι και να βάλεις, βλέπεις ακριβώς το ίδιο πράγμα, με ελάχιστες διαφορές. Και μετά σου λένε ότι έχεις την ελευθερία να επιλέγεις τι βλέπεις.

9. Ίντερνετ + τηλεόραση = το ίδιο; Όχι βέβαια. Αυτό δε γίνεται και θα γίνει ποτέ. Εκπομπές που έχουν "στερέψει" πλέον από θέματα, παίρνουν βίντεο και άρθρα από το ίντερνετ ή ότι άλλο τους κατέβει και το δείχνουν. Είναι ΟΚ να δείξεις ένα - δυο πράγματα που σου έκαναν εντύπωση και αξίζει να παιχτούν στην τηλεόραση για να τα δει ο κόσμος. Όταν όμως η εκπομπή σου στηρίζεται ΚΑΘΑΡΑ και μόνο στο υλικό που βρίσκεις στο Ίντερνετ, κάτι δεν πάει καλά.

10. Τέλος, δε μου αρέσουν τα πρότυπα που προβάλει η τηλεόραση. Όχι, δε θέλω να γίνω ξανθιά, γαλανομάτα με μεγάλο στήθος, δε θέλω να είμαι 45 κιλά, ο αυτοσκοπός μου δεν είναι το σεξ, ούτε τα λεφτά. Δε φοράω γόβες ούτε wonder bra, δεν πηγαίνω σε clubs και μπουζούκια επειδή όλοι πάνε. Δε φοράω μάρκες για να με εκτιμούν περισσότερο και δεν αγοράζω ακριβές κολόνιες, ούτε ακριβά κινητά. Και έτσι θέλω να μείνω!


Έτσι για την ιστορία, βλέπω τηλεόραση, αλλά περιστασιακά.
Βλέπω δύο ελληνικές σειρές, μία ξένη, παρακολουθώ Eurovision (κλείνοντας φυσικά τον ήχο όταν μιλάνε οι παρουσιαστές της ΕΡΤ, γιατί πριν λίγα χρόνια όταν άκουσα από την Μπακοδήμου να λέει στη σκοπιανή συμμετοχή "καλή επιτυχία Μακεδονία" κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό, οπότε δεν το διακινδυνεύω πλέον) και φυσικά όταν έχει διαφημίσεις βάζω το κανάλι με τα video clip και ακούω μουσική.

Οι άνθρωποι της τηλεόρασης κάνουν ένα πολύ μεγάλο λάθος. Υποτιμούν τη νοημοσύνη και την κριτική σκέψη μας. Δεν είμαστε όμως τόσο χαζοί όσο νομίζουν. Ξυπνήσαμε. Είμαστε λίγοι, αλλά είμαστε εδώ. Κλείνουμε την τηλεόραση και παραμένουμε οι εαυτοί μας.

Αυτά από μένα...

Να έχετε μια όμορφη μέρα!

xxxDark Dreamsxxx

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

Ρε, πού πάμε ρε;

Όχι, η ερώτηση δεν είναι ρητορική! Στ' αλήθεια σας ρωτάω: ρε, πού πάμε ρε;
Αυτή τη φορά αναφέρομαι εξίσου και σε εφήβους και σε μεγάλους.

Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκε μια δημοσίευση στο foititakos.gr με τίτλο "Sex πριν τα 13 για τα ελληνόπουλα!". Η δημοσίευση προέρχεται από το site της Απογευματινής. Διαβάστε και μόνοι σας εδώ. "Σοκαρίστηκα" είναι η πιο ελαφριά λέξη που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω για να σας περιγράψω την αντίδρασή μου σε όσα διάβασα.

Ακούγεται εντελώς εξωπραγματικό τα Ελληνόπουλα να έχουν μέσο όρο έναρξης ερωτικών επαφών τα 13, όμως είναι αλήθεια και προκειμένου να το διαπιστώσετε, κάντε μια βόλτα στο κέντρο της πόλης σας ή σε ένα εμπορικό Σάββατο βράδυ. Τι θέλω να πω; Πριν μια βδομάδα περίπου, πήγα στον κινηματογράφο μαζί με την παρέα μου, όλοι στην ίδια ηλικία, 16. Σε μια αίθουσα 500 ατόμων δεν είσαι μόνος, αλλά λόγω της έλλειψης φωτισμού δεν μπορείς να δεις καλά - καλά ποιος κάθεται δίπλα σου. Όταν η ταινία τελειώνει και τα φώτα ανάβουν, είτε το θες, είτε όχι, κοιτάς τα άτομα γύρω σου και τα παρατηρείς όταν φεύγεις. Πήρα ένα ερωτηματικό και μπερδεμένο ύφος όταν είδα στην μπροστινή σειρά, ένα κορίτσι γύρω στα 12 (άντε 13 το πολύ) μαζί με ένα αγόρι (που μπορεί να ήταν και μικρότερό της) να φιλιούνται! Όχι κανένα φιλάκι στα πεταχτά, από εκείνα τα αθώα. Γλωσσόφιλο κανονικό! Αυτό το περιστατικό θα μπορούσε να είναι η εξαίρεση στον κανόνα αν δεν έβλεπα πιο κάτω μια κοριτσοπαρέα 14 χρονών, ντυμένες προκλητικά και λίγο πιο πέρα καμιά δεκαριά αγόρια (πάλι μικρότερα σε ηλικία!!!) να τις μπανίζουν με λάγνο ύφος! Δε θα μπω σε λεπτομέρειες για το ντύσιμο, το βάψιμο, την στάση του σώματος και την γλώσσα που χρησιμοποιούσαν τα κορίτσια, φαντάζομαι πως όλοι έχετε αρκετό μυαλό για να τα φανταστείτε όλα αυτά. Το μόνο που θα πω είναι ότι η εικόνα αυτή προκάλεσε θύελλα σχολίων για την παρέα μου και έναυσμα για μένα για να γράψω αυτό το άρθρο.

Ψάχνω παλιές φωτογραφίες, ανοίγω ημερολόγια και σχολικά αναμνηστικά, όμως η σημερινή πραγματικότητα δε θυμίζει σε τίποτα εκείνες τις παλιές, "καλές" εποχές που ήμουν εγώ στην ηλικία αυτών των παιδιών. Όχι, εμάς στην Ε' Δημοτικού δε μας αφήνανε οι γονείς μας να βγαίνουμε από το σπίτι με τέτοιο ντύσιμο. Και μόλις "παιζόταν" κάτι με κάποιο αγόρι/κορίτσι, αμέσως το καταλάβαιναν και το συζητούσαν μαζί μας -όχι σαν "έλεγχο", ούτε σαν "μάλωμα"- από απλό ενδιαφέρον. Δεν μας αφήνανε καν να κυκλοφορούμε τόσο αργά μόνοι μας το βράδυ, ακόμα και σε πολυσύχναστες περιοχές. Όχι, δεν ήμασταν "ξενέρωτοι" και "χλεχλέδες". Απλώς ξέραμε τα "όρια" και φροντίζαμε -για το καλό μας- να μην τα αγγίζουμε. Και δε λέω πως η "γενιά" μου ήταν καλύτερη -σαφώς και υπήρχαν "εξαιρέσεις"-, αλλά με τα σημερινά δεδομένα φαντάζει ακόμα και ιδανική!



Όχι, προς Θεού, δεν κατηγορώ τα παιδιά για αυτήν την κατάντια! Τι φταίνε τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μια κοινωνία όπου κυριαρχεί η εικόνα και τα εφέ; Τι φταίνε τα παιδιά που κάθε μέρα είναι αναγκασμένα να τρέχουν σαν τον Βέγγο από ένα σχολείο που τους προσφέρει πολύ λιγότερα απ' ό,τι θα 'πρεπε σε ένα φροντιστήριο που παλεύει να καλύψει τα κενά που αφήνει το σχολείο; Τι φταίνε τα παιδιά που οι γονείς τους πρέπει να δουλεύουν τόσο πολύ, προκειμένου να τα έχουν όλα έτοιμα στο πιάτο; Τι φταίνε τα παιδιά που οι πειρασμοί τα περιτριγυρίζουν; Απλώνεις το δεξί σου χέρι και παίρνεις τσιγάρο. Απλώνεις το αριστερό σου χέρι και παίρνεις ναρκωτικά. Κάνεις ένα βήμα μπροστά και κάνεις σεξ. Και κακά τα ψέματα (για να καταλάβετε για ποιον λόγο κάνω την σύγκριση), αλλιώς είναι να ξεκινάς το κάπνισμα στα 17 και αλλιώς να το ξεκινάς στα 13... Τόσο εύκολα είναι όλα. Οι μεγάλοι μπορεί να σοκάρονται όταν τα ακούνε αυτά, οι έφηβοι όμως το γνωρίζουν πολύ καλά.


Στο χέρι μας είναι να τα αλλάξουμε όλα αυτά. Στο χέρι μας είναι να σταματήσουμε να λέμε "κάθε πέρσι και καλύτερα" για τις γενιές που περνάνε κάθε χρόνο από τα θρανία.
Δεν θα πω πολλά ακόμα, απλώς θέλω να απευθυνθώ στους γονείς και στα μεγαλύτερα αδέρφια των εφήβων. ΞΥΠΝΗΣΤΕ! Δε χρειαζόμαστε υλικά αγαθά, ούτε ταξίδια, ούτε χατίρια για να μεγαλώσουμε σωστά! Το ξέρουμε πως δουλεύετε για να μην μας λείψει τίποτα, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι έτσι μας κάνετε ευτυχισμένους. Μάθετέ μας να εκτιμάμε τα πνευματικά αγαθά στη ζωή. Συζητήστε μαζί μας, πριν να είναι πολύ αργά. Μάθετέ μας αξίες αληθινές, μιλήστε μας για όλα, είτε καλά είτε "άσχημα": έρωτας, φιλίες, σχολείο, σεξ, τσιγάρο, ναρκωτικά. Μην περιμένετε να τα ακούσουμε από τα ΜΜΕ... Τρέχετε για να μην χάσετε ακόμα και το ένα ευρώ, όμως τελικά χάνετε το νόημα.

Τέλος, θα ήθελα να υπενθυμίσω στα συνομήλικα και μικρότερα παιδιά από μένα, ότι η ουσία και το νόημα της ζωής δεν βρίσκεται στις μεσημεριανές εκπομπές, ούτε στην καινούρια φωτογραφία που θα "ανεβάσετε" στο hi5, ούτε στο καινούριο ξώπλατο τοπ που ψωνίσατε χθες. Μην βιάζεστε να μεγαλώσετε, έχετε μπροστά σας πάρα πολύ χρόνο να κάνετε ό,τι θέλετε. Μην πάτε κόντρα στη φύση. Αν η φύση ήθελε να κάνετε σεξ από τα 13 (ή και πιο νωρίς), θα σας είχε ήδη προετοιμάσει σωματικά και ψυχικά και η ενηλικίωση θα γινόταν ΤΩΡΑ, όχι στα 18.

Αυτά από μένα...

Να έχετε μια όμορφη μέρα,

xxxDark Dreamxxx

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

Σε Θυμάμαι...

Τι να πω για τις παλιές αγάπες και για τους μεγάλους έρωτες; Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω; Υπάρχουν τόσα πολλά να πεις κι όμως δεν ξέρεις πώς να τα περιγραψεις... Θα μου πείτε φυσικά, τι ξέρω εγώ, μια κοπέλα 16 χρονών από αληθινή αγάπη και έρωτα... Δε μπορώ να σας αποδείξω φυσικά ότι έχω νιώσει αυτό το μαγικό συναίσθημα. Πρέπει απλώς να με πιστέψετε για να συνεχίσετε να διαβάζετε αυτά που έχω να πω...


Βρήκα λοιπόν ένα τραγούδι του Γιάννη Κότσιρα, το "Σε Θυμάμαι", το οποίο μιλάει για έναν μεγάλο έρωτα, που έχει πλέον τελειώσει, αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση και μια απορία στον ερμηνευτή, ο οποίος αναρωτιέται αν αυτή η παλιά αγάπη τον θυμάται ακόμα, όπως κι αυτός. Φαίνεται πως κατά βάθος δεν την έχει ξεπεράσει και την σκέφτεται ακόμα. Είναι ένα από τα πιο ειλικρινή τραγούδια που έχω ακούσει. Μιλάει γι' αυτήν την νοσταλγία που νιώθουμε καμιά φορά όταν σκεφτόμαστε κάποιο πρόσωπο από τα παλιά. Όχι ένα τυχαίο πρόσωπο... Ένα πρόσωπο που σημάδεψε τη ζωή μας, που μας έμαθε πολλά πράγματα και θα υπάρχει πάντα σαν μια ανάμνηση, καλή ή κακή στο μυαλό μας...

Ας το αφιερώσουμε λοιπόν σ' έναν παλιό έρωτα... Και ας θυμηθούμε...




Απόψε βγήκε η σελήνη

στους δρόμους σαν τρελή κι εκείνη
και με δυο μάτια δακρυσμένα
μου είπε πως δεν τη ρωτάς ποτέ για μένα...
Θα΄θελα να΄ξερα πού να΄σαι
κι αν έχεις κάτι να θυμάσαι...
και ψιθυρίζω μεσ΄το κρύο
τόση αγάπη δεν τελειώνει μ΄ένα αντίο...!!!

Σε θυμάμαι, πάντα σε θυμάμαι
πλάι σου δε θα΄μαι
όμως στο μυαλό μου θα γυρνάς...
Σε θυμάμαι, πάντα σε θυμάμαι
Θεέ μου πώς φοβάμαι
μήπως με τα χρόνια με ξεχνάς...

Δε λέει η νύχτα να χαράξει...
μα η καρδιά μου θα σε ψάξει
μεσ΄του μυαλού μου τις κρυψώνες
εκεί που ζούνε οι αγάπες στους αιώνες...

Σε θυμάμαι, πάντα σε θυμάμαι
πλάι σου δε θα΄μαι
όμως στο μυαλό μου θα γυρνάς...
Σε θυμάμαι, πάντα σε θυμάμαι
Θεέ μου πώς φοβάμαι
μήπως με τα χρόνια με ξεχνάς...

Θα΄θελα να΄ξερα πού να΄σαι
κι αν έχεις κάτι να θυμάσαι
και ψιθυρίζω μεσ΄το κρύο
τόση αγάπη δεν τελειώνει μ΄ένα αντίο


Να έχετε μια όμορφη μέρα...

xxxDark Dreamsxxx

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009

Πέντε επιθυμίες ενός παιδιού που μεγαλώνει στην πόλη

Πέντε απλές επιθυμίες ενός μικρού παιδιού που μεγαλώνει μέσα σε τέσσερις τοίχους μιας πολυκατοικίας σε μια μουντή και άχαρη πόλη... Αξίζει να ακούσετε τι έχει να σας πει.

1. Θα ήθελα να βλέπω τον ουρανό από το παράθυρό μου. Να τον βλέπω όταν ξυπνάω, το μεσημέρι όταν γυρίζω από το σχολείο και το βράδυ πριν κοιμηθώ. Θα ήθελα να μην είναι τόσο ψηλές οι οικοδομές, ή τουλάχιστον όχι τόσο κολλημένες μεταξύ τους. Θα ήθελα να βλέπω κάθε στιγμή αυτό το γαλάζιο χρώμα. Γιατί τώρα, αν θέλω να το δω, πρέπει να βγω έξω και να σηκώσω το κεφάλι μου ψηλά... για να δω τελικά ένα γκριζογάλανο χρώμα, χωρίς πουλιά να πετάνε, χωρίς σύννεφα να ταξιδεύουν και γύρω γύρω ψηλά και άχαρα κτίρια.



2. Θα ήθελα να βάλω χρώμα σ' αυτά τα κτίρια γύρω μου. Γιατί πιστεύω πως το χρώμα δεν ζωντανεύει μόνο τα κτίρια, αλλά και τους ανθρώπους έξω και γύρω από αυτά. Θα ήθελα να βλέπω χαρούμενους και ζωντανούς ανθρώπους, γεμάτους από χρώμα...


3. Θα ήθελα να βγαίνω στο μπαλκόνι μου και η μύτη μου να κατακλύζεται από ευχάριστες μόνο μυρωδιές. Το ψωμί από τον φούρνο, η μυρωδιά των λουλουδιών από το ανθοπωλείο, το φαγητό που μαγειρεύει η νοικοκυρά από δίπλα... Δε θέλω να οσφρίζομαι τις άσχημες μυρωδιές από τους υπονόμους, τα καυσαέρια των αυτοκινήτων και των εργοστασίων.

4. Θα ήθελα να αγγίζω τα φύλλα ενός δέντρου, να μυρίζω τα άνθη μιας τριανταφυλλιάς, να παίζω κρυφτό κοντά σ' έναν θάμνο... Να νιώθω πως η φύση είναι δίπλα μου, μπροστά και πίσω μου. Στην γειτονιά μου έχουμε κάτι παλιά και γέρικα δέντρα, ταλαιπωρημένα, με ξεθωριασμένο χρώμα και λεπτό κορμό. "Οι υπεύθυνοι του δήμου" - έτσι τους λέει η μαμά μου - κόβουν κάθε χρόνο ένα μεγάλο μέρος των κλαδιών τους. Δε μου αρέσει...

5. Θα ήθελα να ξέρω πως όταν τα παιδιά μου φτά σουν στην ηλικία μου, δεν θα έχουν καμιά από αυτές τις επιθυμίες. Θα ήθελα να ξέρω πως θα ζήσουν σε ένα περιβάλλον όμορφο, καθαρό και υγιεινό για αυτά. Θα ήθελα απλώς να ξέρω ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα...


Εσείς τι κάνετε για να διατηρήσει αυτό το παιδί την ελπίδα του;


Θεωρώ πως είναι υποχρέωση όλων μας να φροντίσουμε να πραγματοποιήσουμε τις 5 αυτές επιθυμίες, ιδιαίτερα την τελευταία. Δεν χρειάζονται λεφτά, ούτε ιδιαίτερη μόρφωση... Δεν χρειάζονται δημόσιες σχέσεις, ούτε εμπειρία. Χρειάζεται απλώς σεβασμός προς το περιβάλλον και αγάπη για τα παιδιά. Να ακούτε τα παιδιά. Πάντα έχουν κάτι να σας πουν, ίσως και κάτι παραπάνω από πέντε απλές επιθυμίες...

Να έχετε μια όμορφη μέρα

xxxDark Dreamsxxx

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009

Πότε καταλαβαίνεις ότι το facebook σου καταστρέφει τη σχέση;

Δεν πρόκειται για άνθρωπο, ούτε για αντικείμενο. Ο νέος λόγος χωρισμού είναι ιστοσελίδα στο διαδίκτυο και λέγεται facebook.

Έκανες και εσύ facebook λοιπόν. Βρήκες όλους τους φίλους, συγγενείς, παλιούς συμμαθητές, καθηγητές, γνωστούς, γκόμενους/ες που είχες και έχεις. Έλιωνες κάθε μέρα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή σου κάνοντας quiz για να δεις αν θα ψηφίσεις McKane ή Obama (άσχετα που δεν ψηφίζεις) ή για να δεις πόσο σέξυ είσαι. Μπήκες σε όλα τα group που σε αντιπροσωπεύουν. Έβαλες και δυο - τρία applications στο profile σου και σε απλά ελληνικά κόλλησες ΚΑ-ΝΟ-ΝΙ-ΚΑ. Μετά; Μετά κόλλησες και τον δεσμό σου. Αν και ακόμα δεν κατάλαβες γιατί έκανε facebook. Για να σε "ελέγχει"; Για να κάνει καμιά ύποπτη γνωριμία; Για να βρει τον/την πρών της/του που έχει να τον/την δει από την Γ' Λυκείου; Ή απλώς από περιέργεια;

Το θέμα είναι ότι έχεις βάσιμες υποψίες ότι το facebook έχει εισβάλει στη ζωή σας και πρόκειται να γίνει αιτία χωρισμού. Πώς θα το καταλάβεις όμως; Ορίστε 10 ενδείξεις:

1. Το πρώτο πράγμα που κάνετε μόλις γυρίσετε από την δουλειά είναι να μπείτε στο facebook για να τσεκάρετε τα requests και τα μηνύματά σας, αντί να κάτσετε να συζητήσετε για το πώς ήταν η μέρα σας. Ακόμα και αν συζητήσετε για λίγο, ο διάλογος θα έχει ως εξής:

- Ρε συ, μάντεψε ποιος με έκανε add σήμερα το πρωί!
- Ποιος μωρό μου;
- Θυμάσαι τον Γιώργο; Που πήγαινα μαζί του στρατό; Στον είχα γνωρίσει.Έχω να τον δω κάτι χρόνια! Πού με βρήκε το θηρίο;
- Σοβαρά μιλάς; Για πες, για πες... Είναι παντρεμένος; Έχει παιδιά; Θυμάμαι ότι ήταν ακροδεξιός... Τι political views έχει δηλώσει στο profile του;

2. Είσαι στην κρεβατοκάμαρα και είναι στο σαλόνι και μιλάτε μέσω του chat του facebook.
- fere mu to vivlio mu se parakalo. to afisa epano sto trapezi.
- eftasa moro mu
- s efharisto

3. Είσαι στην κρεβατοκάμαρα (πάλι, αλλά με... άλλες διαθέσεις) και είναι στο σαλόνι. Και μιλάτε μέσω του chat του facebook.
-ela mesa moro mu..
-den mporo matia mu, kano ena quiz tora. pali to vivlio su thes?
-oxi agapi mu kati allo thelo... (ΠΑΥΣΗ ΓΙΑ ΛΙΓΟ) alitheia ti quiz kanis?
-leei "poia stasi tou sex eiste" (τώρα πότε προλαβαίνει και κάνει σεξ αφού όλη η μέρα είναι στο facebook... τι να σου πω)
-stilto mu otan to teliosis.
-ok moro mu. alithia ti itan auto pou itheles prin?
-de thimamai eilikrina. steile mou to quiz. ante.

4. Σε παίρνει τηλέφωνο ο κολλητός/ή του/της και σε ρωτάει "που είναι;" και απαντάς "στο facebook, παίζει mini golf προς το παρόν. Δεν ξέρω αν έστειλες μηνύματα. Θα τα δει μετά."

5. Πέφτετε για ύπνο και τον/την ακούς να βαριανασαίνει. Τον ρωτάς "τι έχεις;" και σου λέει με περίλυπο ύφος: "μου έστειλαν προειδοποίηση από το facebook ότι μπορεί να απενεργοποιήσουν τον λογαριαμό μου λόγω μεγάλης κίνησης." Ταράζεσαι, αλλά δεν το δείχνεις για να μην τον/την κάνεις χειρότερα. Τον/την αγκαλιάζεις και του/της λες να μην στεναχωριέται και ότι θα το ξεπεράσετε μαζί. Και ξαφνικά, ΤΣΑΚ! σου έρχεται η θεία επιφώτηση και ρωτάς: "ΜΕΓΑΛΗ ΚΙΝΗΣΗ; Γιατί μωρό μου; ΜΕ ΠΟΙΟΝ/Α ΜΙΛΑΣ ΤΟΟΟΟΟΣΟ ΠΟΛΥ ΣΤΟ FACEBOOK;" Η νύχτα καταλήγει σε καβγά.

6. Οι γονείς σου σε ρωτάνε "πότε θα τον/την παντρευτείς;" και όταν ακούσουν την απάντησή σου "όταν σταματήσει να είναι fan στο page του one night stand" σε κοιτάζουν σαν να ήρθες από τον πλανήτη Άρη και ρωτούν διστακτικά: "Παιδιά μπορεί να κάνει τουλάχιστον;"

7. Όταν πηγαίνετε διακοπές, είστε όλη την ώρα με το κινητό στο χέρι και όποια φωτογραφία τραβάτε, την στέλνετε απευθείας με MMS στο facebook για upload στο άλμπουμ "diakopes me to moraki mu"

8. Σκουπίζετε; Θα κάνετε ανακαίνιση; Πήρατε κατοικίδιο; Το ταίρι σας θα το μάθει από το status σας ενώ σερφάρει ανέμελα εν ώρα εργασίας κι εσείς είστε στο σπίτι.

9. Εννιά στους δέκα καβγάδες σας έχουν να κάνουν με τις ενέργειες του καθενός στο facebook.

- Έστειλες ένα sex on the beach στη Μαίρη; Γιατί; Μήπως θες να βγεις μαζί της στην πραγματικότητα;

- Κι εσύ γιατί έκανες tag τον Αλέξη στο βίντεο που είσαι με τα εσώρουχα στο μπάνιο και τραγουδάς Christina Aguilera; Μήπως για να το δει; Και να σχολιάσει;

10. Όταν τελικά μαθαίνεις ότι σε χώρισε από το relationship status του στο facebook και το αντίστοιχο μηνυματάκι στο Wall σου: "moro mu perasame kala, alla se varethika ligaki. ftiaxe kai ligo to profile sou, e? to xeis paramelisei teleftea."



Εάν απάντησες "όχι" σε όλες τις ερωτήσεις, εύγε! Δεν θα χωρίσεις λόγω του facebook!

Εάν απάντησες "ναι" σε τουλάχιστον τρεις από αυτές τις προτάσεις, συληπητήρια φιλαράκι!

Facebook has detected an error in your relationship. YOU WILL NOW BREAK UP.

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009

Με απογοητεύεις...

Το φλέγον θέμα στις μέρες μας δεν είναι ούτε οι εκλογές, ούτε η οικονομική κρίση, ούτε το μακελειό που έγινε σε γερμανικό σχολείο, ούτε ο Άγγλος που έγινε πατέρας στα 13 του... Όλα αυτά είναι ανούσια πράγματα...! Αυτό που μας καίει και μας τσουρουφλίζει είναι...




"ποιος-α θα παρουσιάσει τελικά τον Πρωινό Καφέ;"

Εδώ και δύο - τρεις μέρες αν πεις να ανοίξεις την τηλεόραση κατά το μεσημεράκι για να γεμίσεις το κεφάλι σου με ό,τι πιο ΑΑΑ (Ανούσιο - Ανήθικο - Ανόητο) - ωχ συγνώμη! να ενημερωθείς εννοώ - θα δεις σε όλα τα πάνελ των αηδιαστικών μεσημεριανών εκπομπών ένα μάτσο από ξανθιές (στην πλειοψηφία) wanna be δημοσιογράφους (ο Θεός να τις κάνει) και ιδιόρρυθμους (για να μην χρησιμοποιήσω μια χειρότερη λέξη) νεαρούς wanna be ειδήμονες περί πάντων. Όταν μιλάει ένας από αυτούς λοιπόν, παίρνει το υφάκι "εγώ τα ξέρω όλα και είμαι έτοιμος να ταπώσω όποιον βγει να μου πει κάτι αντίθετο", σηκώνει το φρύδι μέχρι την φράντζα, κουνάει τα χέρια σαν αγορεύων δικηγόρος στο δικαστήριο και σηκώνει το κεφάλι ψηλά. Ε, κάπου εκεί είναι που θέλω να μπω μέσα στην τηλεόραση και να τους αρχίσω στις φάπες γιατί νιώθω αγανακτισμένη.

Πάντα λοιπόν, όταν πετυχαίνω στην τηλεόραση έναν από αυτούς να μιλάει λες και είναι δεν ξέρω κι εγώ ποιος, κάνω σιωπηλά τον εξής διάλογο με τον εαυτό μου...

- Σιγά μωρέ, ποιος/α νομίζει πως είναι; Κοίτα πως μιλάει!
- Ε για να κάνει τέτοιες τηλεθεάσεις κάθε μεσημέρι και να πληρώνεται τόσο καλά, με το δίκιο του έχει καβαλήσει το καλάμι.

- Κι αυτός τώρα διαμορφώνει άποψη... Για τ' όνομα του Θεού, είναι μεσημέρι!!! Και η εκπομπή είναι "κατάλληλη για όλους"? "Ακατάλληλη για όλους" θα έπρεπε να είναι...
- Γιατί να είναι ακατάλληλη για όλους; Αφού ο κόσμος την παρακολουθεί. Άρα κάνει νούμερα. Άρα πουλάει. Αρέσει στον κόσμο αυτό. Και τα κανάλια δίνουν στον τηλεθεατή αυτό που θέλει. Βusiness κάνουν οι άνθρωποι...

- Άρα δεν φταίνε αυτοί.. εμείς φταίμε που καθόμαστε και βλέπουμε Ο,ΤΙ και αν μας προσφέρουν.
- Φυσικά και φταίμε εμείς. Τώρα το κατάλαβες;

Και σε εκείνη τη φάση, κλείνω την τηλεόραση, κοιτάζω έξω από το παράθυρο, βλέπω τον κόσμο και σκέφτομαι "με απογοητεύεις".


Να έχετε μια όμορφη μέρα!

xxxDark Dreamsxxx



Υ.Γ.: Αυτό το άρθρο είναι μια μικρή εκδήλωση αγανάκτησης προς τα ΜΜΕ. Αλλά δεν τελειώσαμε εδώ! Προετοιμαστείτε. Τα χειρότερα έρχονται...

Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2009

50 λόγοι που λατρεύουμε την Θεσσαλονίκη

Γεννήθηκα, μεγάλωσα και κατοικώ σ' αυτήν την πόλη. Δεν είναι δυνατόν να μην την λατρεύω! Και όποιος την έχει επισκεφθεί γνωρίζει πολύ καλά το γιατί...


  1. Γιατί ο Λευκός Πύργος δεν είναι λευκός!
  2. Γιατί περπατάμε "χαλλλλαρά", χωρίς άγχος.
  3. Γιατί όταν οι τουρίστες περνούν μπροστά από την παραλία και μας βλέπουν έτσι που περπατάμε "χαλλλλαρά", μας ρωτάνε: "σ' αυτήν την πόλη δε δουλεύετε;"
  4. Γιατί το σάντουιτς με γύρο το τρώμε και το καλαμάκι το βάζουμε στον φραπέ μας. Ποτέ αντίστροφα!
  5. Γιατί όταν βγαίνουμε έξω για ποτό ή καφέ, συναντάμε τουλάχιστον τρεις γνωστούς μας.
  6. Γιατί ο Θερμαϊκός δεν βρωμάει (πολύ) πλέον!
  7. Γιατί ζούμε στην μοναδική πόλη του κόσμου που γράφεται με δύο "σ" και προφέρεται με πολλά "λ"!
  8. Γιατί όταν ήμασταν μικροί, το ποδήλατό μας πάθαινε ΦΟΥΙΤ!
  9. Γιατί ο κολλητός μας "κάθεται" δυο τετράγωνα πιο κάτω.
  10. Γιατί ΠΑΟΚ - ΑΡΗΣ έχουν ακόμα κόντρα.
  11. Γιατί τα τσουρέκια του Τερκενλή δεν παίζονται!
  12. Γιατί τα τρίγωνα Πανοράματος επίσης δεν παίζονται!
  13. Γιατί με λες και σε λέω.
  14. Γιατί εδώ θα συναντήσεις φιλόξενους και χαμογελαστούς ανθρώπους, πρόθυμους να σε βοηθήσουν.
  15. Γιατί ανατριχιάζουμε όταν ακούμε τον Μητροπάνο να τραγουδάει για την Θεσσαλονίκη μας.
  16. Και γιατί υπάρχουν άπειρα τραγούδια γραμμένα αποκλειστικά για την Θεσσαλονίκη.
  17. Γιατί εδώ συναντάς τις πιο περιποιημένες γυναίκες, ακόμα και στο περίπτερο ή στο φούρνο.
  18. Γιατί όταν επισκεπτόμαστε άλλη πόλη, κάνουμε τα πάντα για να καταλάβουν οι γύρω μας ότι είμαστε από την Θεσσαλονίκη.
  19. Γιατί δεν χρειάζεται να πάρουμε πλοίο ή αεροπλάνο για να βρεθούμε στις πιο μαγικές παραλίες του κόσμου. Σε μία ώρα με το αυτοκίνητο, βρισκόμαστε στην Χαλκιδική.
  20. Γιατί αυτοί "πάνε", δεν "πηγαίνουν"!
  21. Γιατί οι γυναίκες βάφουν τα νύχια τους με όζα, όχι μανό...!
  22. Γιατί όταν κάποιος την επισκέπτεται παθαίνει κεραυνοβόλο έρωτα.
  23. Γιατί όταν φυσάει ο βαρδάρης ψοφάμε στο κρύο, αλλά παρ' όλα αυτά κατεβαίνουμε για την βόλτα μας στην Πλατεία Αριστοτέλους.
  24. Γιατί όλοι μας ξέρουμε τουλάχιστον μια περίπτωση Αθηναίου που ερωτεύτηκε Θεσσαλονικιά.
  25. Γιατί πριν βγούμε έξω με τους φίλους μας λέμε στην μαμά μας "θα πάω με τα καρντάσια για καφέ".
  26. Γιατί λέμε μεταξύ μας το "κλάιν μάιν" χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνει.
  27. Γιατί το Σαββατόβραδο κανείς δε μένει μέσα.
  28. Γιατί είναι η πόλη που ανακαλύφθηκε ο περιβόητος φραπές!
  29. Γιατί όλοι είμαστε 100% σίγουροι ότι δεν θα ζήσουμε για να δούμε το μετρό.
  30. Γιατί Αρναούτογλου, Ρέμος, Βέρτης, Σκορδά, Μουτσινάς, Ράπτη, Καϊλή, Θρασκιά, Καραβάτου και φυσικά Πετρούλα είναι Θεσσαλονικείς!
  31. Γιατί αν πας με το αυτοκίνητο στην Τσιμισκή έχεις πολλές πιθανότητες να δεις τον Ψωμιάδη πάνω σε μηχανάκι (χωρίς κράνος) ή να σου χτυπήσει το τζάμι και να σου μοιράσει φυλλάδια για σωστή οδήγηση.
  32. Γιατί όταν δίνουμε ραντεβού "στον Αλέκο" εννοούμε στο άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου.
  33. Γιατί είναι η λεγόμενη "Φοιτητούπολη".
  34. Γιατί όλοι στο πρώτο ραντεβού συναντιούνται στην Καμάρα.
  35. Γιατί σε μια σύντομη επίσκεψή σου στην Θεσσαλονίκη, παίρνεις τουλάχιστον 3 κιλά.
  36. Γιατί τη νύχτα η Θεσσαλονίκη δείχνει δυο φορές πιο όμορφη απ' ότι τη μέρα.
  37. Γιατί λατρεύουμε τις βόλτες στην παραλία ακόμα και τις συννεφιασμένες και μελαγχολικές μέρες επειδή μπορούμε να σκεφτούμε και να προβληματιστούμε με την ησυχία μας.
  38. Γιατί ακόμα και αν χαθείς, κατεβαίνεις στην παραλία και βρίσκεις τον δρόμο σου!
  39. Γιατί δεν μας προβληματίζει αν απεργούν τα λεωφορεία: σε είκοσι λεπτά με τα πόδια βρίσκεσαι στο κέντρο, όπου και αν μένεις.
  40. Γιατί ο Ψωμιάδης θα είναι για πάντα νομάρχης!
  41. Γιατί οι ντελιβεράδες λέγονται "πακετάδες".
  42. Γιατί μετά από κάθε μεγάλο γεγονός πηγαίνουμε στον Λευκό Πύργο!
  43. Γιατί όταν λες "πάω για καφέ" εννοείς (έμμεσα) ότι θα γυρίσεις μετά από δύο ώρες τουλάχιστον.
  44. Γιατί είναι η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ!
  45. Γιατί ακόμα δεν αποφασίσαμε αν η Θεσσαλονίκη είναι μια μικρή μεγαλούπολη ή ένα μεγάλο χωριό.
  46. Γιατί τα γυράδικα είναι περισσότερα από τα περίπτερα.
  47. Γιατί σε εμπνέει να κάνεις πολλά πράγματα: από το να γράψεις ένα άρθρο στο blog σου (καλή ώρα) μέχρι να ξεκινήσεις να γράφεις ολόκληρο μυθιστόρημα.
  48. Γιατί αν γεννηθείς και μεγαλώσεις στην Θεσσαλονίκη και αναγκαστείς να φύγεις μακριά, είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή, έστω και στα βαθιά γεράματα, θα επιστρέψεις πάλι πίσω...
  49. Γιατί κατά βάθος αγαπάμε τους Αθηναίους, παρ' όλο που τους πάμε κόντρα!
  50. Γιατί είναι από τις ελάχιστες πόλεις στον κόσμο που μπορείς να την ερωτευτείς μόνο από τις φωτογραφίες, χωρίς καν να την έχεις επισκεφθεί.

Χαιρετίσματα από την όμορφη Θεσσαλονίκη!
Καλά να περνάτε...!

xxxDark Dreamsxxx