BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008

Κατάληψη: Αγώνας ή χαβαλές;

Για κάποιους η κατάληψη είναι ένας αγώνας. Ο αγώνας που κάνουν οι μαθητές προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τα μειονεκτήματα στον τομέα της εκπαίδευσης. Και υποτίθεται ότι ο υπουργός Παιδείας τους ακούει και συζητάει μαζί τους τα αιτήματα. Όλα αυτά θεωρητικά... Γιατί στην πράξη, άλλα γίνονται και το ξέρουμε όλοι - μαθητές και μη.

"Κάνω κατάληψη στον χώρο του σχολείου" σημαίνει πως διεξάγω μια ψηφοφορία στην οποία ρωτάω τους μαθητές του σχολείου αν πιστεύουν πως πρέπει να γίνει κατάληψη ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την άθλια κατάσταση στην εκπαίδευση και εάν η πλειοψηφία συμφωνεί, "κλείνω" το σχολείο και σταματάω τα μαθήματα για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Ως εδώ καλά. Καμία αντίρρηση. Το θέμα είναι με ποιο κριτήριο ψηφίζουν οι μαθητές "ΥΠΕΡ" ή "ΚΑΤΑ";

Στα περισσότερα σχολεία -για να μην πω σε όλα- οι μαθητές ψηφίζουν με το κριτήριο "χαβαλές". Ψηφίζω "κατά" σημαίνει πολλές φορές "φοβάμαι τους γονείς μου" ή "θέλω να γίνει μάθημα γιατί είμαι Γ' Λυκείου" ή απλά "δεν θέλω να γίνει κατάληψη γιατί δεν συμφωνώ με αυτόν τον τρόπο διαμαρτυρίας". Όταν ψηφίζεις "υπέρ" όμως, τι γίνεται; Αυτοί που ψηφίζουν "υπέρ" χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Η πρώτη είναι "ψηφίζω υπέρ για να χάσω μάθημα και να κάνω χαβαλέ κτλ" και η δεύτερη "ψηφίζω υπέρ γιατί πιστεύω πως ο αγώνας της κατάληψης μετράει πολύ". Τα άτομα που ανήκουν στην δεύτερη κατηγορία είναι ελάχιστα. Οι περισσότεροι ψηφίζουν "υπέρ" λόγω του χαβαλέ. Και τότε αφού ψηφίζουν υπέρ, γιατί δεν κάθονται όλοι μαζί στο σχολείο το βράδυ; "Ψηφίζω υπέρ της κατάληψης", σημαίνει ότι συμφωνώ με τα αιτήματα και θα αγωνιστώ για αυτά. Άρα γιατί να μην κάτσεις μέσα στο σχολείο εφ' όσον ψήφισες "υπέρ"; Γιατί να μην αγωνιστείς; Θες μόνο να κάτσεις σπίτι σου και να δεις τηλεόραση, να κοιμηθείς ή να βγεις για καφέ; Ε τότε συγνώμη, αλλά εγώ αυτό δεν το λέω "αγώνα". Το λέω "χαβαλέ".

Δεν θέλω να κρίνω την κατάληψη -που έχει γίνει πια θεσμός στα ελληνικά σχολεία-, απλά θέλω να τονίσω ότι προφανώς δεν είναι ο σωστότερος τρόπος διαμαρτυρίας. Και αυτό γιατί αν είχαμε κάποιο αποτέλεσμα με τις καταλήψεις τόσα χρόνια, δεν θα είχαμε συνέχεια τα ίδια αιτήματα. Εάν οι καταλήψεις είχαν αποτέλεσμα, θα λύναμε τα προβλήματα που υπάρχουν από το 1960 και τώρα θα είχαμε να αντιμετωπίσουμε καινούρια. Όμως όταν επί πολλά χρόνια επαναλαμβάνεις τα ίδια αιτήματα και κανείς δεν σε ακούει, αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν κάνεις σωστά. Μην περιμένεις να σε καταλάβουν αν δεν βρεις τον σωστό τρόπο να εκφραστείς. Ο κόσμος έχει γίνει τόσο σκληρός, που αν θέλεις να του δώσεις να καταλάβει γιατί διαμαρτύρεσαι, πρέπει να τον ταρακουνήσεις πολύ γερά. Πιο απλά, αυτό που θέλω να πω είναι ότι με τις καταλήψεις έχουμε καταντήσει γραφικοί. Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια. Ξέρουμε όλοι που μας γράφουν οι υπουργοί. Εάν όμως κατεβούμε στο κέντρο και κλείσουμε για μία - δύο ώρες έναν κεντρικό δρόμο, νομίζετε ότι δεν θα μας προσέξουν; Νομίζετε ότι θα περάσουμε απαρατήρητοι; Φωνάξτε και αγωνιστείτε. Αλλά κάντε το πιο σωστά. Πιο αποτελεσματικά.


Τελικά με τις καταλήψεις ξέρετε τι γίνεται; Τα ΜΜΕ βρίσκουν ευκαιρία να μπούνε στα σχολεία, να καταγράψουν κάποια μεμονωμένα περιστατικά και να παρουσιάσουν μόνο αυτά στον κόσμο. Και έτσι ο κόσμος πιστεύει ότι "κάνουμε όργια" και άλλα τέτοια τρελά. Δεν λέω ότι δεν γίνονται και όργια. Απλά πρέπει να ξέρουμε ότι το νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις. Αν ξέρεις μόνο την μία πλευρά, τότε ξέρεις την μισή αλήθεια...



Κλείνοντας, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω τη θέση μου απέναντι στην κατάληψη (εξηγούμεθα για να μην παρεξηγούμεθα). Δεν είμαι ούτε υπέρ, ούτε κατά. Κατά δεν είμαι, γιατί συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό με κάποια αιτήματα που θέτονται στις καταλήψεις, όπως η αναθεώρηση του άρθρου 16. Όμως δεν είμαι και υπέρ, γιατί κατά την ταπεινή μου άποψη, με τις καταλήψεις δεν μας ακούει κανείς...

1 ψίθυροι:

Ανώνυμος είπε...

Πολύ σωστά τα είπες! Έτσι είναι δυστιχώς.