BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2008

Καλοκαίρι Και Μαθητές!

Καλοκαίρι! Λένε πως είναι η ομορφότερη εποχή του χρόνου. Ξεκουράζεσαι, χαλαρώνεις, έχεις περισσότερο χρόνο για τους φίλους σου, είσαι ελεύθερος να παίξεις video games όσο θέλεις, κοιμάσαι όποτε (και άμα) νυστάξεις και γενικά είσαι σε ... "χαλαρουϊτα" κατάσταση. Τρεις υπέροχοι μήνες ξεκούρασης και ηρεμίας. Είναι όμως όντως τρεις μήνες για έναν μαθητή;

ΙΟΥΝΙΟΣ

Έχει μπει ο Ιούνιος, ο ήλιος λάμπει, η θερμοκρασία ανεβαίνει απότομα και επικίνδυνα. Ο νους σου είναι στη θάλασσα και στις παραλίες. Όχιιιι! Πρέπει να βρεθείς στην πραγματικότητα όμως. Έχεις ακόμα μισό μήνα γεμάτο από διάβασμα, άγχος και εξετάσεις. Υπομονή, θα τελειώσουν.
Κάποτε τελειώνουν λοιπόν οι εξετάσεις. Χα! Νομίζεις! Πρέπει να περιμένεις για τα αποτελέσματα καμιά βδομάδα ακόμα. Αν έδινες πανελλήνιες, κάντες δύο. Αν είχες το απουσιολόγιο και ανησυχείς αν θα το έχεις και την επόμενη χρονιά, μέτρα μία βδομάδα, η οποία όμως θα σου φανεί σαν αιώνας με το άγχος που έχεις. Αν πάλι κινδυνεύεις να μείνεις... ακόμα εδώ είσαι και μετράς βδομάδες; Φύγε όσο προλαβαίνεις!
Κάποια στιγμή μαθαίνεις τα αποτελέσματα και ξαλαφρώνεις κάπως. Αν έδινες πανελλήνιες, πρέπει να ξεκινήσεις να σκέφτεσαι το μηχανογραφικό. Αν έμεινες σε μερικά μαθήματα, σκέφτεσαι πώς θα διαβάσεις (ή πώς θα αποδράσεις) και η διάθεσή σου πέφτει κατακόρυφα. Αν πάλι ανησυχείς για το απουσιολόγιο, το άγχος σου δεν τελειώνει μέχρι να μάθεις αναλυτική βαθμολογία όλων των μαθητών του τμήματός σου - μην τυχόν σε πέρασε κανείς!
Το άγχος και η αγωνία τελειώνουν κάποια στιγμή και έρχεται να τα διαδεχτεί η βαρεμάρα. Πώς να χαλαρώσεις μετά από εννέα μήνες άγχους και καθημερινού προγράμματος; Πας να ανοίξεις το συρτάρι, αλλά δεν υπάρχει βιβλίο. Hellooo, τέλειωσε η χρονιά!

ΙΟΥΛΙΟΣ
Ή αλλιώς ο μήνας της βαρεμάρας. Δεν έχεις άγχος. Έχεις συμβιβαστεί με τον εαυτό σου. Έκανες το μηχανογραφικό και τέλειωσες (αν έδινες πανελλήνιες). Ησύχασες που έμαθες ότι το απουσιολόγιο είναι δικό σου και μόνο δικό σου (my precious όπως έλεγε και το Golum...)! Τις πρώτες μέρες το γλεντάς κανονικά. Ξενύχτια, βόλτες, ατέλειωτες ώρες στο τηλέφωνο με τους κολλητούς σου και δε συμμαζεύεται.
Κάποια στιγμή τα βαριέσαι όλα αυτά. Ξεδίνεις και λίγο στον υπολογιστή σου και στο playstation και ηρεμείς. Βγάζεις το άχτι όλης της χρονιάς.


Τώρα όμως οι φίλοι σου φεύγουν σε χωριά, νησιά, κατασκηνώσεις κτλ και δεν έχεις κανέναν να βγαίνεις. Ξαφνικά θυμάσαι πως υπάρχει και αυτό το μαγικό μαύρο κουτί, που λέγεται τηλεόραση. Αυτό το μαγικό κουτί ήταν η μοναδική μαγεία σου όλη τη χρονιά. Την ανοίγεις ενθουσιασμένος, αλλά τελικά απογοητεύεσαι. Όλες οι σειρές έχουν τελειώσει! Τι; Και τα πρωινάδικα; Ε, όχι και τα μεσημεριανά! Μόνο παιδικά και ειδήσεις στο Star έχει, αλλά έχεις και κάποια αξιοπρέπεια...
Αν είσαι τυχερός (;), οι γονείς σου μπορεί να σε στείλουν και σένα στην κατασκήνωση ή στο χωριό σου. Λέω, αν!


ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Οι μύγες τον Αύγουστο είναι παχιές, λένε. Αλήθεια πόσα κιλά πήρες στις διακοπές; Ή μήπως δεν πήγες ακόμα διακοπές; Αν πήγες, πρέπει να κάνεις δίαιτα γιατί "δε λέει" να πας στο σχολείο με το "σωσίβιο" που έχεις γύρω από τη μέση σου. Ναι, και δεν εννοώ εκείνο που σου χάρισε ο καλοκαιρινός σου έρωτας (που έτυχε να είναι ναυαγοσώστης-στρια) για να τον θυμάσαι. Αν πάλι δεν πήγες, πρόσεξε γιατί τα πράγματα είναι χειρότερα! Αν φύγεις τώρα, θα έχεις λιγότερο χρόνο για δίαιτα μετά...
Αν η χρονιά που θα ακολουθήσει είναι σημαντική και δύσκολη για σένα ή αν έμεινες μετεξεταστέος, αποχαιρέτα από τώρα το καλοκαίρι. Ώρα για ιδιαίτερα και φροντιστήρια! Ξέχνα και τις παραλίες και τα ξενύχτια. Τώρα έχει ΔΙΑΒΑΣΜΑ.


ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Πώς πάει η δίαιτα; Πλάκα κάνω. Τώρα η δίαιτα είναι το τελευταίο πράγμα που σε απασχολεί. Αν έδινες πανελλήνιες, έχεις άγχος για τη Σχολή που πέρασες. Αν ετοιμάζεσαι να πας Γυμνάσιο/Λύκειο/Πανεπιστήμιο ή γενικότερα να μπεις σε μια ανώτερη βαθμίδα, ξεκινάς την ψυχολογική προετοιμασία. Θυμάσαι την πρώτη μέρα σου στο σχολείο; Εφιάλτης, ε;
Ο Σεπτέμβριος δεν θεωρείται μήνας διακοπών. Όλοι έχουν το μυαλό τους στο σχολείο. Και η αντίστροφη μέτρηση ξεκινάει!


Καλό καλοκαίρι σε όλους τους μαθητές, τους τελειόφοιτους και τους φοιτητές! Αν σας έμεινε όρεξη μετά από αυτό δηλαδή... Χε, χε... ;-)

Κινητά Στο Σχολείο Και Καθηγητές

Τα κινητά τηλέφωνα απαγορεύονται (με νόμο πλέον) στα σχολεία. Η τιμωρία για τους "παραβάτες" είναι από αποβολή μέχρι κατάσχεση του κινητού τηλεφώνου. Και μπλα, μπλα, μπλα. Τα ξέρετε όλοι αυτά.

Να μιλήσουμε ανοιχτά όμως και να σας πω την άποψή μου ως μαθήτρια. Είναι τελικά χρήσιμος αυτός ο νόμος; Κατά πόσο πιστεύετε ότι εφαρμόζεται στα σχολεία -τόσο από τους μαθητές, όσο και από τους καθηγητές;

Το σχολείο που πηγαίνω απαγόρευε τα κινητά πολύ πριν βγει ο νόμος. Ο γυμνασιάρχης μας είχε απειλήσει με αποβολές και κατασχέσεις και για να πω την αλήθεια όλοι τον είχαμε ψιλοφοβηθεί. Μόλις βγήκε αυτός ο περιβόητος νόμος, έγινε χαμός. Θυμάμαι πως είχα διαβάσει αναλυτικά ό,τι έλεγαν οι εφημερίδες σχετικά με αυτόν τον νόμο. Θυμάμαι επίσης πως τα άρθρα τόνιζαν ότι οι μαθητές δεν πρέπει να φέρνουν κινητά τηλέφωνα στο σχολείο, ενώ για τους καθηγητές δεν έλεγαν και πολλά, παρ' όλο που ο νόμος απαγορεύει τα κινητά (τουλάχιστον μέσα στην τάξη) και στους εκπαιδευτικούς.

Τους επόμενους μήνες, ενώ περίμενα πως θα περιοριζόταν το ποσοστό μαθητών που φέρνουν στο σχολείο το κινητό τους, έγινε κάτι αξιοπερίεργο. Ως δια μαγείας, σχεδόν το 100% των μαθητών έφερνε το κινητό στο σχολείο! Πείτε το αντίδραση, πείτε το όπως θέλετε. Υπήρξαν μέρες που όλοι είχαμε κινητό και μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Σαν να μην υπήρχε νόμος! Η αλήθεια είναι πως η βιντεοσκόπηση μαθητών σε... προσωπικές στιγμές και των καθηγητών με σκοπό την γελοιοποίησή τους, δεν εμφανίστηκε ξανά - τουλάχιστον όχι στα σχολεία της περιοχής μου. Γιατί το παίρναμε μαζί μας; Για να μας στείλει η Ντίνα του Β2 την τελευταία επιτυχία του Σάκη σε mp3, για να ανταλλάξουμε δύο - τρία SMS με τον Πάνο από το τρίτο θρανίο την ώρα του Τάδε καθηγητή που βαριόμαστε απίστευτα και καμιά φορά για να το χρησιμοποιήσουμε ως σκονάκι.



Όσο περνούσε ο καιρός, οι καθηγητές "ξεθάρρεψαν" κι εκείνοι. Κι ενώ όλοι ήμασταν σίγουροι πως ο θρησκευτικός και η φιλόλογός μας δεν ήξεραν καν τι θα πει εκτροπή κλήσης και "αθόρυβο", ξαφνικά, ένα ωραίο πρωινό χτυπάει το κινητό τους... Όλοι περιμέναμε πως θα ζητήσουν συγνώμη, θα κοκκινίσουν, έστω ότι θα σκύψουν το κεφάλι και θα απενεργοποιήσουν το κινητό. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη έκπληξη από όλες... Όχι μόνο δεν ντράπηκαν που χτύπησε το κινητό τους, αλλά απάντησαν κιόλας! Οι περισσότεροι από αυτούς μάλιστα, βγήκαν και έξω από την αίθουσα διακόπτωντας το μάθημα για να μιλήσουν!
Προσοχή όμως... Δεν αναφέρομαι σε μεμονωμένες περιπτώσεις, όταν δηλαδή οι καθηγητές είχαν κάποιο οικογενειακό πρόσωπο που χρειαζόταν βοήθεια ή είχε πρόβλημα υγείας. Σε τέτοια περίπτωση, ενημέρωναν τον Διευθυντή κι εκείνος έμπαινε στην τάξη και μας έλεγε: "Η κυρία Τάδε σήμερα μπορεί να αναγκαστεί να διακόψει το μάθημα λόγω ασθένειας ενός συγγενικού της προσώπου" κτλ. Δεν μιλάω γι' αυτές τις περιπτώσεις. Άνθρωποι είναι και οι καθηγητές. Μιλάω για περιπτώσεις όπου η Γαλλικού έβγαινε από την τάξη και διέκοπτε το μάθημα για να μιλήσει με τον άντρα της, επειδή της... λείπει!

Από τότε, όποτε χτυπούσε κατά λάθος το κινητό ενός μαθητή στο μάθημα των καθηγητών οι οποίοι είχαν κι εκείνοι "παραστρατήσει", δεν γινόταν τίποτα. Ούτε αποβολές, ούτε κατασχέσεις. Ο καθηγητής κοίταζε συνομωτικά τον μαθητή σαν να έλεγαν ο ένας στον άλλον: "Δεν θα με καρφώσεις στον Διευθυντή, έτσι;" Και ο Διευθυντής πίστευε πως το σχολείο του δούλευε μια χαρά. Πού να 'ξερε ότι οι καθηγητές και οι μαθητές τον ξεγελούσαν κάτω από τη μύτη του;

Και να το πω ακόμα πιο απλά. Όταν βλέπω εσάς, κύριε καθηγητή, να μην κλείνετε το κινητό σας πριν μπείτε στην τάξη, να το αφήνετε να χτυπάει χωρίς να ντρέπεστε, να απαντάτε στην κλήση και να σπαταλάτε τον ελάχιστο χρόνο του μαθήματος μιλώντας δεν ξέρω κι εγώ με ποιον, τότε πώς απαιτείτε εγώ να μην φέρνω το κινητό μου στο σχολείο; Αυτός είναι ο σεβασμός που μου μαθαίνετε, κύριε καθηγητή; Έτσι μου μαθαίνετε να τηρώ τους νόμους; Έτσι μου μαθαίνετε τη δικαιοσύνη;

Ο Διευθυντής μας είπε κάποτε: "Δεν χρειάζεται να φέρνετε κινητά στο σχολείο. Όποιος θέλει να σας βρει σε περίπτωση που υπάρχει ανάγκη, υπάρχει το τηλέφωνο του σχολείου. Και άμα θέλετε εσείς να τηλεφωνήσετε, υπάρχει καρτοτηλέφωνο στο ισόγειο. Καταλάβατε; Δεν υπάρχει κανένας λόγος να έχετε να κινητά μαζί σας." Τον αγνοήσαμε όμως. Και εμείς και οι καθηγητές... Και το αποτέλεσμα; Σχολεία που φαινομενικά "λειτουργούν", αν όμως τοποθετήσει κάποιος μια κρυφή κάμερα στην τάξη και δει τι γίνεται στο "πραγματικό" σχολείο, θα πάθει σοκ. Οι μαθητές παραβιάζουν νόμους και οι καθηγητές κάνουν τα στραβά μάτια. Όχι επειδή μας αγαπάνε. Ούτε επειδή μας λυπούνται. Αλλά επειδή φοβούνται μήπως όταν μας σύρουν στο γραφείο του Διευθυντή, βγάλουμε κι εμείς τα δικά τους "άπλυτα" στη φόρα. Να απολυθούν δεν πρόκεται. Όμως πείτε μου... Ποιος καθηγητής που σέβεται τον εαυτό του δεν θα ντραπεί αν τον κάνει ρεζίλι ένας μαθητής Λυκείου/Γυμνασίου μπροστά στον προϊστάμενό του και στους συναδέλφους του; Οι μοναδικοί καθηγητές που δεν "φοβούνται" είναι ο ίδιος ο Διευθυντής και ο Υποδιευθυντής.

Τέλος, κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα είναι "για τα μπάζα" όπως λέμε εμείς οι νέοι και πρέπει να γίνουν πάρα πολλές αλλαγές. Τα κινητά είναι ένα μόνο από τα δεκάδες θέματα που απασχολούν τον τομέα της εκπαίδευσης.

Και κάτι ακόμα... Σταματήστε πια να μας "απαγορεύετε". Με τις "απαγορεύσεις" δεν θα μας μάθετε τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Πείτε μας όμως γιατί δεν κάνει να φέρνουμε τα κινητά στα σχολεία. Δεν είμαστε παιδάκια πέντε χρονών. Τι περιμένετε; Να μας τα πουν τα περιοδικά, οι εφημερίδες και η τηλεόραση; Όλοι ξέρουμε τι θα πει "σεξ", "βιασμός", "εκβιασμός" και "παραβίαση της προσωπικής ζωής και ασφάλειας". Όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει στα σχολεία. Μιλήστε μας επιτέλους με το χέρι στην καρδιά και σταματήστε όλο αυτό το θέατρο!

Τι είναι αγάπη;

Καμιά φορά τα παιδιά αποδεικνύονται πιο έξυπνα από τους μεγάλους και μία απάντησή τους στην ερώτηση "τι είναι αγάπη;" μπορεί να σε κάνει να αναρωτηθείς μήπως έχουν δίκιο τελικά...

Ρεβέκκα, 8 ετών:
"Όταν κάποιος σε αγαπά, ο τρόπος που προφέρει το όνομά σου είναι διαφορετικός. Ξέρεις ότι το όνομά σου είναι ασφαλές στο στόμα του"
Βασίλης, 4 ετών:
"Αγάπη είναι όταν ένα κορίτσι βάζει άρωμα κι ένα αγόρι άφτερ σέιβ και μετά βγαίνουν έξω μαζί και μυρίζουν ο ένας τον άλλον."
Κάρολος, 5 ετών:
"Αγάπη είναι όταν βγαίνεις για φαγητό και δίνεις στον άλλο τις μισές τηγανιτές σου πατάτες χωρίς να του ζητάς να σου δώσει κι αυτός από τις δικές του."
Χριστίνα, 6 ετών:
"Αγάπη είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς όταν είσαι κουρασμένη"
Λευτέρης, 4 ετών:
"Αγάπη είναι όταν η μαμά φτιάχνει καφέ για τον μπαμπά και πίνει πρώτα μια γουλιά εκείνη για να δει αν τον πέτυχε."
Δανιήλ, 7 ετών:
"Αγάπη είναι όταν φιλιέσαι όλη την ώρα. Μετά βαριέσαι να φιλιέσαι αλλά θέλεις να είσαι συνέχεια μαζί με τον άλλον και να μιλάτε. Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου έτσι κάνουν. Κι όταν φιλιούνται εμένα μου φαίνεται αηδία".
Αιμιλία, 8 ετών:
"Αγάπη είναι όταν είσαι στο δωμάτιό σου τα Χριστούγεννα κι ανοίγεις τα δώρα. Αν σταματήσεις το άνοιγμα... θ` ακούσεις την αγάπη."
Πάνος, 7 ετών:
"Αν θέλεις να μάθεις να αγαπάς καλύτερα, πρέπει να ξεκινήσεις από έναν... φίλο που δεν χωνεύεις."
Τζένη, 8 ετών:
"Αγάπη είναι όταν λες σ` ένα αγόρι ότι σου αρέσει το πουκάμισό του, κι αυτός το φοράει μετά κάθε μέρα."
Θωμάς, 7 ετών:
"Σε μία σχολική εκδήλωση και πριν παίξω πιάνο, μ` έπιασε φόβος πάνω στη σκηνή. Τότε κοίταξα κάτω και είδα τον μπαμπά μου να με χαιρετάει χαμογελώντας. Ήταν ο μόνος που το έκανε αυτό. Τότε μου πέρασε ο φόβος."
Μαρία, 8 ετών:
"Η μαμά μου με αγαπάει πιο πολύ απ` όλους. Κανένας άλλος δεν έρχεται να με φιλήσει όταν πέφτω για ύπνο"
Κλαίρη, 6 ετών:
"Η αγάπη είναι όταν η μαμά δίνει στον μπαμπά το καλύτερο κομμάτι από το φαγητό".