BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008

Έρωτας...

Έρωτας... Άλλους τους χτυπάει κατακούτελα, από την πρώτη ματιά και άλλους τους βασανίζει μέχρι να τους κάνει να καταλάβουν την παρουσία του. Άλλους τους ταλαιπωρεί χρόνια και άλλους τους χαρίζει απλόχερα ωραίες στιγμές... Άλλοι τον συναντούν νωρίς, και άλλοι αργότερα. Το όνομά του, Έρωτας. Και η δουλειά του, να τρυπώνει στις ψυχές των ανθρώπων και να τους αλλάζει εντελώς, καθιστώντας τους ανίκανους να αναγνωρίσουν τον ίδιο τους τον εαυτό.


Έρωτας... Το περίεργο με τον Έρωτα, είναι ότι ποτέ δεν μπορείς να κατανοήσεις έναν άνθρωπο που είναι ερωτευμένος εάν δεν έχεις ερωτευτεί και εσύ ο ίδιος. Όμως και πάλι, αυτό δεν αρκεί. Ο καθένας μας ερωτεύεται διαφορετικά. Άλλοι αντιμετωπίζουν τον έρωτα σαν ένα ευχάριστο γεγονός, με ενθουσιασμό και χαρά. Άλλοι φοβούνται. Άλλοι είναι πολύ προσεκτικοί στις κινήσεις τους, γιατί πιστεύουν πως ο Έρωτας είναι ένα παιχνίδι στρατηγικής...


Έρωτας... Άραγε όταν "μεγαλώσουμε" θα θυμόμαστε τον πρώτο μας έρωτα; Το πρώτο καρδιοχτύπι; Το πρώτο βλέμμα; Θα τα ξεχάσουμε όλα; Ή μήπως υπάρχει περίπτωση να συναντήσουμε κάποιον ο οποίος θα κάνει την καρδιά μας να χτυπά όπως τότε και θα τα θυμηθούμε όλα; Και αν ναι, αυτός ο άνθρωπος ποιος θα είναι; Ο πρώτος μας έρωτας; 'Η το άλλο μας μισό;

Έρωτας... Γιατί μας κάνει να πονάμε τόσο πολύ, αλήθεια; Ακόμα και αν είμαστε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι, ο έρωτας θα βρει την ευκαιρία και θα γεμίσει την ψυχή μας με φόβο, ζήλια και ανασφάλεια κάποιες φορές. Δεν γίνεται να το ελέγξουμε. Μας ελέγχει αυτό. Καμία μέθοδος αυτοσυγκράτησης και ψυχικής γαλήνης δεν βρήκε τον τρόπο να ελέγξει τον έρωτα. Ο Έρωτας είναι αδάμαστος.


Έρωτας... Είναι τόσο ωραίο πράγμα, αλλά κρατάει τόσο λίγο! Η επιστήμη λέει ότι διαρκεί ένα με δύο χρόνια. Μετά από αυτό, θα έρθει η αγάπη ή η αδιαφορία. Γιατί αν ο Έρωτας κρατούσε περισσότερο, τότε δεν θα υπήρχε λογική στον κόσμο. Ο Έρωτας είναι εμμονή. Η αγάπη, λογική.


Έρωτας... Είναι πολλά πράγματα μαζί! Είναι και χαρά, είναι και πόνος. Είναι και γέλια, είναι και δάκρυα μαζί. Μαύρο και άσπρο, μέρα και σκοτάδι... Ίσως γι' αυτό είναι δύσκολο να τον προσδιορίσουμε. Και τι σημασία θα είχε όμως αν ξέραμε τι ακριβώς είναι ο Έρωτας; Μήπως θα γίνονταν τα πράγματα καλύτερα; Ή χειρότερα; Ή μήπως θα έπαυε να υπάρχει εφόσον όλοι θα ξέρανε το νόημά του και θα τον απαξίωναν;

Έρωτας... Από την στιγμή που ερωτευόμαστε, φοράμε τα "αόρατα ροζ γυαλιά" και αντιμετωπίζουμε το άτομο που έχουμε απέναντί μας με μεγαλύτερη επιείκεια. Για την ακρίβεια, τον εξιδανικεύουμε. Παραβλέπουμε τα λάθη και τα ελαττώματά του ή τα συγχωρούμε πολύ γρήγορα. Και όταν ο έρωτας φύγει, τα "αόρατα ροζ γυαλιά" φεύγουν και αυτά μαζί και ξαφνικά βλέπουμε την αλήθεια... ολόγυμνη. Κάποιες φορές απογοητευόμαστε, γιατί μας άρεσε το εξιδανικευμένο ταίρι μας. Όμως κάποιες άλλες χαιρόμαστε επειδή "ξεστραβωθήκαμε".


Έρωτας... Μία περίεργη κατάσταση... Ένα περίεργο συναίσθημα... Γεμάτο μυστήριο και τρέλα...! Οι άνθρωποι μπορούν να σκοτώσουν ακόμα και για χάρη του Έρωτα. Να παρατήσουν λαμπρές καριέρες, ευτυχισμένα σπίτια, πλούσιες ζωές. Ο έρωτας μας τυφλώνει...

Έρωτας... Δε με νοιάζει αν δεν μπορέσω ποτέ να τον κατανοήσω και να ανακαλύψω το νόημά του. Μου φτάνει να υπάρχει στη ζωή μου... Να έρχεται και να φεύγει όποτε θέλει.


Keep falling in love...

xxxDark Dreamsxxx

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2008

"Καλά Χριστούγεννα"

Για έναν ακόμη χρόνο λοιπόν, ήρθαν τα Χριστούγεννα. Πάλι θα βγούμε στην αγορά από το πρωί έως το βράδυ ψάχνοντας μανιωδώς δώρα για γονείς, αδέρφια, φίλους, γιαγιάδες, παππούδες... Πάλι θα ακούσουμε το "All I want for Christmas Is You" στο ραδιόφωνο και θα ευχηθούμε κρυφά φέτος να μας βρει ο αληθινός έρωτας... Πάλι θα φάμε και θα πιούμε τόσο πολύ που δεν θα χωράει τίποτα άλλο στο στομάχι μας... Πάλι θα ξενυχτήσουμε στα νυχτερινά κέντρα και τα club... Και τέλος, πάλι θα κάνουμε καταχρήσεις στο έπακρο, γιατί νομίζουμε πως αυτές οι δυο βδομάδες είναι για να ξεδώσουμε.

ΛΑΘΟΣ!



Δεν πίστευα πως θα έρθουν φέτος. Αλήθεια... Μετά από τόσα άσχημα γεγονότα, πώς μας καταδέχονται ακόμα και έρχονται; Μετά από τόσους πολέμους, τόσες ασθένειες, τόση πείνα και φτώχεια, τόση μιζέρια και δυστυχία, πώς μπορούν και έρχονται; Δεν μας λυπούνται; Γιατί να μας λυπηθούν όμως...; Όταν ξέρουν πως εμείς ΠΑΡ' ΟΛΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΜΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ και ΠΑΡ' ΟΛΟ ΠΟΥ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΚΛΑΙΓΟΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΛΕΦΤΑ, θα πάρουμε ένα "διακοποδάνειο" ή θα κάνουμε τη νύχτα μέρα για να βρούμε λίγα λεφτά παραπάνω προκειμένου να κάνουμε τις καταχρήσεις που λέγαμε πιο πάνω...

ΛΑΘΟΣ!

Τελικά αναρωτιέμαι... Αξίζει τελικά; Αξίζει όλο αυτό το πανηγύρι που μοναδικό σκοπό έχει να πλουτίσουν τα ζαχαροπλαστεία, τα μαγαζιά, τα σούπερ μάρκετ και τα κρεοπωλεία; Α να μην ξεχάσω... Και τα νυχτερινά κέντρα! Γιατί μας αρέσει αλήθεια, να στριμωχνόμαστε μαζί με 100 άτομα μέσα σε μία σκοτεινή αίθουσα με την μουσική στη διαπασών, χωρίς να είμαστε ικανοί να μιλήσουμε με τον διπλανό μας; Και άντε καλά να το κάνεις μια συνηθισμένη μέρα. Αλλά τα Χριστούγεννα γιατί; Ακόμα και αν καθίσουμε μέσα στο σπίτι μας, μαζί με την οικογένειά μας, θα ανοίξουμε την τηλεόραση και θα παρακολουθήσουμε -χωρίς να μιλάμε μεταξύ μας- μια"έτοιμη", μαγνητοσκοπημένη εκπομπή - πανηγύρι. Τέλος πάντων, όλα αυτά δεν τα λέω για να κρίνω κανέναν... Ο καθένας με τα γούστα του, ε; Μάλλον...

ΛΑΘΟΣ!



Πολλές φορές έχω σκεφτεί πώς θα ήταν αν για μία χρονιά, έστω μία, ανέβαινα ανήμερα των Χριστουγέννων στην ταράτσα του σπιτιού μου. Το βράδυ, όταν κανείς δεν κυκλοφορεί έξω. Με τα αστέρια στον ουρανό να λάμπουν. Να δω τον ουρανό, έστω για λίγο, να δω πως γιορτάζει αυτός τα Χριστούγεννα. Μπα, αυτός κάθε χρόνο τα ίδια πράγματα κάνει. Φοράει συνεχώς τα ίδια αστέρια, στην ίδια θέση με την προηγούμενη χρονιά, χωρίς καμία αλλάγή. Ίσως είναι και τα ίδια με εκείνα που φορούσε και εκείνη τη νύχτα που γεννήθηκε ο Χριστός... Δεν είναι εντυπωσιακό;

ΛΑΘΟΣ!

Λάθος. Δεν είναι εντυπωσιακό. Εντυπωσιακό είναι το δώρο που μου πήρε ο μπαμπάς μου, ένα laptop με σούπερ δυνατότητες. Εντυπωσιακό είναι το φόρεμα που φοράει η κολλητή μου στο club που πάμε να γλεντήσουμε τα Χριστούγεννα το βράδυ. Εντυπωσιακό είναι το πόσο "εμπορική" έχει καταντήσει ΚΑΙ αυτή η γιορτή.

ΛΑΘΟΣ!

Όχι. Αυτή η γιορτή δεν αντιμετωπίζεται ως εμπορική από όλους. Έχουν απομείνει κάποιοι που εκτιμούν το νόημά της. Πολύ λίγοι, αλλά υπάρχουν. Και εγώ αυτούς τους θαυμάζω...

ΛΑΘΟΣ!

Πρέπει να μπω κι εγώ μέσα σ' αυτό το "πανηγύρι". Πρέπει να προσποιηθώ κι εγώ ένα χαμόγελο, μια όμορφη διάθεση "για χατίρι των άλλων".

ΛΑΘΟΣ!

Να μην προσποιηθώ; Θα πούνε ότι δεν πάω καλά. Δεν ξέρω, τα έχω χάσει πλέον.

ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ...

...Επειδή ξέρω ότι κάποιοι από εσάς εκεί έξω, δεν σκέφτεστε μόνο τα ποτά, το φαγητό και τις καταχρήσεις, σας παραθέτω κάποια links... Με μόνο ένα click, χαρίζετε δωρεάν φαγητό σε ένα παιδί που αυτές τις μέρες δεν θα γιορτάσει τα Χριστούγεννα όπως εσείς...

Δώστε φαγητό...
http://www.freerice.com - Δωρεάν Ρύζι
http://www.freeflour.com - Δωρεάν Ψωμί

Δώστε νερό...
http://www.freepoverty.com
http://www.helpthirst.com

Δωρεάν γεύματα...
http://www.bhook.com
http://www.kct-uk.org/click


Καλά Χριστούγεννα σε όλους σας. Όπως και αν τα περάσει ο καθένας σας.

Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2008

Two songs worth listening to.

Τελικά τα βίντεο που αξίζει να έχουν τα περισσότερα views μένουν στην αφάνεια στο YouTube. Δυστυχώς ο κόσμος προτιμάει να βλέπει έναν γκέυ να κλαίει και να οδύρεται για την "καημένη" Britney Spears, παρά κάτι που αξίζει...

Ψάχνοντας video-clip από ένα αγαπημένο μου συγκρότημα, τους Nickelback, έπεσα τυχαία πάνω σε ένα τραγούδι τους το οποίο δεν ήξερα, όμως μου έκανε πολλή εντύπωση. Το "Savin' Me". Δεν ξέρω για ποιο λόγο, αλλά το video-clip αυτού του τραγουδιού με άγγιξε πάρα πολύ και με συγκίνησε. Ίσως γιατί με έκανε να σκεφτώ πως η ζωή τελικά είναι πολύ μικρή και αξίζει να την ζήσουμε όσο πιο καλά μπορούμε. Δείτε το και θα καταλάβετε...



Στίχοι:

Prison gates won't open up for me
On these hands and knees I'm crawlin'
Oh, I reach for you
Well I'm terrified of these four walls
These iron bars can't hold my soul in
All I need is you
Come please I'm callin'
And oh I scream for you
Hurry I'm fallin', I'm fallin'

[Chorus:]
Show me what it's like
To be the last one standing
And teach me wrong from right
And I'll show you what I can be
Say it for me
Say it to me
And I'll leave this life behind me
Say it if it's worth saving me

Heaven's gates won't open up for me
With these broken wings I'm fallin'
And all I see is you
These city walls ain't got no love for me
I'm on the ledge of the eighteenth story
And oh I scream for you
Come please I'm callin'
And all I need from you
Hurry I'm fallin', I'm fallin'

[Chorus]

Hurry I'm fallin'

All I need is you
Come please I'm callin'
And oh, I scream for you
Hurry I'm fallin', I'm fallin', I'm fallin'

[Chorus]

Hurry I'm fallin'


Αξίζει επίσης να αναφερθώ και σε ένα άλλο τραγούδι των Nickelback, το "If Everyone Cared" το οποίο έχει ένα πολύ εντυπωσιακό video-clip που περνάει ένα σημαντικό μήνυμα...



Στίχοι:


From underneath the trees, we watch the sky
Confusing stars for satellites
I never dreamed that you'd be mine
But here we are, we're here tonight

Singing Amen, I, I'm alive
Singing Amen, I, I'm alive

[Chorus:]
If everyone cared and nobody cried
If everyone loved and nobody lied
If everyone shared and swallowed their pride
Then we'd see the day when nobody died

And I'm singing Amen

Amen I, Amen I, I'm alive
Amen I, Amen I, Amen I, I'm alive

And in the air the fireflies
Our only light in paradise
We'll show the world they were wrong
And teach them all to sing along

Singing Amen, I, I'm alive
Singing Amen, I, I'm alive
(I'm alive)

[Chorus x2]

And as we lie beneath the stars
We realize how small we are
If they could love like you and me
Imagine what the world could be

If everyone cared and nobody cried
If everyone loved and nobody lied
If everyone shared and swallowed their pride
Then we'd see the day when nobody died
When nobody died...

[Chorus]

We'd see the day, we'd see the day
When nobody died
We'd see the day, we'd see the day
When nobody died
We'd see the day when nobody died

Δεν αξίζει να παραβλέπονται τέτοια τραγούδια...!

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

Οι 10 συχνότεροι τύποι καθηγητών: Ζουν ανάμεσά μας!

Είναι οι πιο γραφικοί τύποι καθηγητών... Enjoy :-)
Θα τους βρείτε: Σε κάθε σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα... (πού αλλού;)

1ος: ΤΟ ΑΠΟΛΙΘΩΜΑ

Κυριολεκτικά, οι αντιλήψεις του είναι τόσο παλιές, που μπορείς να τον χαρακτηρίσεις άνετα "απολίθωμα". Η ηλικία του κυμαίνεται στα 55-65 χρόνια, ίσως και λιγότερο. Είναι κολλημένος-η στον καιρό που τα σχολεία ήταν χωρισμένα σε "αρρένων" και "θηλέων" και οι μαθητές ήταν υποχρεωμένοι να φοράνε στολή και να έχουν συντηρητική εμφάνιση. Το μόνο που του έμεινε για να θυμάται τους παλιούς ένδοξους καιρούς είναι η ταινία "Το Ξύλο Βγήκε Από Τον Παράδεισο".

Look: Αν είναι άνδρας, συνήθως ντύνεται συντηρητικά και το ντύσιμό του ακολουθεί τη "μόδα" των 50's (γιλέκο , πουκάμισο, παντελόνι με τσάκιση στο πλάι, όλα σε μουντά χρώματα εννοείται). Η εμφάνισή του αντανακλά την προσωπικότητά του, δηλαδή τις απαρχαιωμένες απόψεις του. Οι καθηγήτριες - απολιθώματα ντύνονται συνήθως πιο φυσιολογικά, χωρίς φυσικά να μην υπάρχουν εξαιρέσεις.

Αγαπημένη Ατάκα: "Εμείς στον καιρό μας..."

Αγαπάει τον μαθητή: που είναι καθωσπρέπει, π.χ. ένα απολίθωμα new edition (σπάνιο είδος, αλλά υπαρκτό).

Μισεί τον μαθητή: που θα του την πει για τις απόψεις του ή που θα έρχεται στο μάθημά του φορώντας προκλητικά ρούχα που αποκαλύπτουν περισσότερη σάρκα απ' ό,τι πρέπει.

Σου θυμίζει: κάτι γραφικούς δασκάλους από ελληνικές ταινίες του '60.

Θα τον βρεις: Στην βιβλιοθήκη να κοιτάζει τα βιβλία και να κουνάει το κεφάλι του πάνω - κάτω νιώθωντας μεγάλη στεναχώρια που οι νέοι δεν ενδιαφέρονται για τα βιβλία που κοντεύουν να κλείσουν τα 100 στα σκονισμένα ράφια του σχολείου.


2ος: Ο "ΧΑΛΑΡΟΣ"

Χαλαρά, η ζωή είναι ωραία! Δεν τον αγχώνεις με τίποτα. Συνήθως είναι αγαπητός στα παιδιά, αφού το μάθημα δεν είναι από τις... κύριες προτεραιότητές του.

Look: Ένα τζινάκι είναι απαραίτητο. Από πάνω δεν ξέρεις τι φοράει, αφού έχει πάντα το κλασικό του μπουφάν που καλύπτει τα πάντα (αφού καμιά φορά αναρωτιέσαι αν έρχεται με τις πυτζάμες). Είναι τις περισσότερες φορές άνδρας, ανύπαντρος που αλλάζει ρούχα 3 φορές τον χρόνο. Απαραίτητο αξεσουάρ το πακέτο τσιγάρα με τον αναπτήρα και η βαριά κολώνια για να καλύπτει την τσιγαρίλα και την μπόχα.

Αγαπημένη ατάκα: "Άντε χαλαρώστε τώρα λίγο γιατί κάναμε πολύ μάθημα και κουράστηκα."

Αγαπάει τον μαθητή: Όλους!

Μισεί τον μαθητή: Κανέναν δεν μισεί... Όλοι καλοί είναι μωρέ... (ή αλλιώς "δεν έχω ιδέα ποιοι είναι όλοι αυτοί, σιγά μην ανοίξω και κατάλογο!")

Θα τον βρεις: Στο κυλικείο να τρώει, να καπνίζει και να πίνει τον φραπέ του ΧΑΛΑΡΑ.

3ος: Η "ΕΛΕΝΗ ΛΟΥΚΑ"

Δεν ξέρω γιατί τον ρόλο της θεούσας τον έχουν κατοχυρώσει αποκλειστικά και μόνο γυναίκες. ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΜΩΣ! Κυκλοφορούν παντού! Σε κάθε σχολείο! Παραμονεύουν στη γωνία με το λιβάνι και το σταυρό στο χέρι, έτοιμες να σε εξορκίσουν και να βγάλουν "τα κακά πνεύματα που τρύπωσαν μέσα σου και σε έκαναν έτσι"!

Look: Δε φοράνε ΠΟΤΕ παντελόνια. Μόνο φούστες μέχρι τον αστράγαλο, κλειστό παπούτσι χειμώνα - καλοκαίρι και κάλτσες σαν αυτές που φοράει η γιαγιά σου. Φαρδιά μπλούζα και πουλόβερ ζιβάγκο και μακρυμάνικο. Επιβάλλεται ένας μεγάλος σταυρός, χρυσός ή ασημένιος και γυαλιά - ματομπούκαλα με σκελετό πάχους πέντε εκατοστών. Μαλλί αχτένιστο (ή συνήθως πιασμένο κότσο), πρόσωπο άβαφο και απεριποίητο, ίσως και αξύριστο. Κάνει συνέχεια το σταυρό της και κουβαλάει πάντα μαζί της την εικόνα της Παναγίας για καλό και για κακό...

Αγαπημένη φράση: "Αυτά δεν είναι πράγματα του Θεού!"

Αγαπάει τον μαθητή: που πάει εκκλησία κάθε Κυριακή και είναι γραμμένος στο κατηχητικό!

Μισεί τον μαθητή: που ξέφυγε από τον ίσιο δρόμο (και ακούει hard metal).

Θα την βρεις: Στους διαδρόμους να κυνηγάει τα emo με έναν σταυρό για να τα εξορκίσει.


4ος: Ο "ΤΙ ΤΡΙΑΝΤΑ, ΤΙ ΣΑΡΑΝΤΑ, ΤΙ ΠΕΝΗΝΤΑ"

Θέλει να μείνει για πάντα νέος και αγνοεί τις άσπρες τρίχες στα μαλλιά και τις ρυτίδες στο πρόσωπο. Μπορεί να είναι 50, αλλά ντύνεται πάντα σαν να είναι 25. Τον αναγνωρίζεις συνήθως από τις φράσεις που λέει σε μια προσπάθεια να "πλησιάσει" τους μαθητές του: "μου την είπες τώρα, Παπαδόπουλε;". "Χατζηπέτρου, δεν την παλεύεις και πολύ σήμερα, ε;" καθώς και τα κρύα ανέκδοτα (δεν αναφέρω κανένα, για να μην χαλάσω το άρθρο).

Look: Αν είναι άνδρας, συνήθως θα οδηγεί μια μηχανή και θα μπαίνει μέσα στην τάξη με το κράνος περασμένο στο χέρι, τα Rayban γυαλιά και το κλειδί της μηχανής να προεξέχει επίτηδες από την τσέπη. Οι γυναίκες καθηγήτριες αυτής της κατηγορίας δεν οδηγούν (ευτυχώς για τους υπόλοιπους οδηγούς). Αυτές περνάνε την "δεύτερη εφηβεία" τους (κοινώς, την κλημακτήριο) και βρίσκονται σε μία φάση άρνησης του εαυτού τους. Δεν μπορούν να διανοηθούν ότι ο χρόνος έχει αφήσει σημάδια επάνω στο δέρμα και τα μαλλιά τους, γι' αυτό βάζουν κρέμες (οι πιο πλούσιες κάνουν και botox!) και πηγαίνουν κάθε μήνα στο κομμωτήριο και βάφουν το μαλλί τους με ένα έξαλλο κιτρινοκαναρολεμονοχρυσαφί ή κοκκινοκερασοδαμασκηνοκομοδινί χρώμα και πετάνε και μια - δυο ανταύγειες έτσι στο άσχετο. Πιστεύουν πως η μόδα που επικρατούσε στα 70's, επικρατεί και τώρα. Γενικώς οι καθηγητές που ανήκουν σ' αυτήν την κατηγορία αντιγράφουν με παταγώδη αποτυχία τους 25άρηδες.

Αγαπημένη φράση: "Τι χαμπάρια ρε αλάνια;"

Αγαπάει τον μαθητή: οποιονδήποτε, αρκεί να τον κάνει να νιώθει νέος/α.

Μισεί τον μαθητή: που τον κοροϊδεύει.

Θα τον βρεις: Στο διάλειμμα να προσπαθεί να χωθεί ανάμεσα στις παρέες των μαθητών για να δει "τι παίζει".

5ος: Ο ΧΑΡΟΣ

Ο Χάρος δεν βγήκε παγανιά στην φτωχογειτονιά, αλλά διορίστηκε καθηγητής στο σχολείο σου. Ωραία. Και τώρα; Τώρα την έκατσες και εσύ και το τμήμα σου. Στο μάθημά του/της κάθεστε σούζα όλοι και δε μπορείτε να κουνηθείτε μην τυχόν και σας δει και σας κάνει παρατήρηση. Μην αναπνέετε λοιπόν στο μάθημα του Χάρου. Μην κουνιέστε. Και έχετε τα μάτια σας όπου σας πει.

Look: Δεν έχει ιδιαίτερη εμφάνιση, ντύνεται φυσιολογικά. Στην φαντασία του καθενός βέβαια υπάρχει φορώντας έναν μαύρο μακρύ μανδύα (απο εκεί βγαίνει και το παρατσούκλι: Χάρος).

Αγαπημένες φράσεις: "Κόβεσαι!", "Μείον δύο μονάδες στο τετράμηνο!", "Μην μου αντιμιλάς εμένα μην σε σύρω στον λυκειάρχη! Ανάγωγε!", "Δεν διαβάζετε!", "Εδώ κοιτάτε! ΕΜΕΝΑ!", "ΣΙΩΠΗ ΕΙΠΑ!!!" "Μην αναπνέεις! Σε ακούω!", "Σ' έπιασα! Τι κάνεις εκεί;"

Αγαπάει τον μαθητή: ΚΑΝΕΝΑΝ. ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΧΡΗΣΤΟΙ!!!

Μισεί τον μαθητή: ο οποίος θα προσπαθήσει να τα πάει καλά στο μάθημά του/της. Από το πείσμα του και μόνο, ο Χάρος θα βρίσκει συνέχεια αφορμές να τον μειώνει.

Θα τον βρεις: Εκεί που δε θες...

6ος: Ο ΠΑΠΑΣ

Καμία σχέση με θρησκευτικό χαρακτήρα! Αυτός ο τύπος του καθηγητή απλά μιμείται τον παπά στην εκκλησία: κάνει έναν τεράστιο και μακρόσυρτο μονόλογο, με τον ίδιο τόνο φωνής και ύφους, που τελειωμό δεν έχει. Και το χειρότερο; Κάθε χρόνο λέει τα ίδια! Η εμφάνισή του στην τάξη προκαλεί μια γενική αδράνεια στους μαθητές (και στο μυαλό και στο σώμα, προφανώς λόγω ύπνου) και η συχνότερη φράση που ακούγεται λίγο πριν μπει μέσα στην τάξη είναι "άντε, καλό ύπνο".

Look: Βαρετός, πολύ ΒΑΡΕΤΟΣ στην εμφάνισή του. Μονότονα ρούχα, ίδια μαλλιά κάθε μέρα, ίδιο περπάτημα, ίδιο στυλ. Νυστάζεις και μόνο που τον βλέπεις.

Αγαπημένη φράση: "Μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα..." (μέχρι στιγμής κανένας μαθητής πανελληνίως δεν έχει συγκρατήσει ούτε μία φράση του)

Αγαπάει τον μαθητή: κανείς δεν έμαθε ποτέ, αφού ποτέ δεν μιλάει μαζί τους.

Μισεί τον μαθητή: κανείς δεν έμαθε ποτέ, αφού ποτέ δεν μιλάει μαζί τους.

Θα τον βρεις: Στα πιο βαρετά μέρη, να κάνει τα πιο βαρετά πράγματα.

7ος: Ο ΚΟΛΛΗΜΕΝΟΣ

Κολλημένος με το μάθημά του! Έχει εμμονή μ' αυτό, ακόμα και αν είναι το πιο ασήμαντο μάθημα. Και επιπλέον έχει την απαίτηση όλοι να το αγαπούν και να το λατρεύουν όπως αυτός.

Look: Δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στην εμφάνισή του, εκτός αν είναι τόσο κολλημένος που έχει συνδυάσει το στυλ του με το αντικείμενο που διδάσκει. Παραδείγματος χάρη, ο κολλημένος μαθηματικός θα φοράει πουλόβερ με ομόκεντρους κύκλους και ορθωγώνια τρίγωνα και όταν κανείς δεν θα τον κοιτάζει, θα προσπαθεί να βρει κρυφά το εμβαδόν τους. Η κολλημένη φιλόλογος, φοράει μακριές κελεμπίες που παραπέμπουν στο Βυζάντιο ή πιάνει τα μαλλιά της κότσο, αφήνοντας κάποιες αφέλειες, όπως οι αρχαίες Ελληνίδες (ήμαρτον!).

Αγαπημένη φράση: "Τα μαθηματικά είναι έρωτας..." (μην ερωτευτεί κανένας σας... θα λύνει εξισώσεις για το υπόλοιπο της ζωής του!)

Αγαπάει τον μαθητή: που αγαπάει το μάθημά του.

Μισεί τον μαθητή: που μισεί το μάθημά του.

Θα τον βρεις: Στο γραφείο των καθηγητών, σε μία ήσυχη γωνιά να λύνει εξισώσεις/να διαβάζει Καβάφη/να κάνει πειράματα χρησιμοποιώντας βιβλία και προσωπικά αντικείμενα των συναδέλφων του (κρυφά από τους ίδιους, φυσικά).


8ος: Ο "ΣΤΑ ΧΑΜΕΝΑ"

Τον ξεχωρίζεις αμέσως από το βοδινό του βλέμμα που δείχνει πως δεν έχει ιδέα τι κάνει και πού βρίσκεται. Συνήθως ξεχνάει τα "μαγαζιά" του ανοιχτά ή ξεχνάει να κουμπώσει κανένα κουμπί από το πουκάμισό του. Υπάρχουν δύο περιπτώσεις: ή θα έχει εμμονή με την καθαριότητα ή θα κάνει μπάνιο όποτε το θυμάται. Μιλάει στο κινητό, ακόμα και όταν η άλλη γραμμή είναι κλειστή. Κατά τη διάρκεια του μαθήματος, πλησιάζει επικίνδυνα το παράθυρο και κοιτάζει κάτω για πέντε λεπτά με γουρλωμένα μάτια, ενώ όλη η τάξη κρατάει την αναπνοή της, μην τυχόν και αποφασίσει να δώσει τέλος στη ζωή του. Ξεχνάει σε ποια τάξη έχει μάθημα και περιφέρεται στους διαδρόμους σαν την άδικη κατάρα.

Look: Αξύριστος, απεριποίητος, μοιάζει λίγο σαν άστεγος που περιφέρεται μέσα στο σχολείο.

Αγαπημένη φράση: "Πού έχω τώρα μάθημα;"

Αγαπάει τον μαθητή: που τον βοηθάει να μη χαθεί.

Μισεί τον μαθητή: που του αποσπά την προσοχή χωρίς λόγο.

Θα τον βρεις: Παντού.

9ος: Ο ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΗΣ

Η διάθεση και το κέφι του είναι δύο πράγματα που ανεβοκατεβαινουν επικίνδυνα. Λίγο πριν μπει στην τάξη παίρνει ένα LEXOTANIL και κάνει το σταυρό του τρεις φορές. Τη μια στιγμή στέκεται ήρεμος και γαλήνιος, με το βλέμμα ενός μικρού παιδιού και φαίνεται τόσο άκακος... και αμέσως την επόμενη στιγμή, βαράει το χέρι στην έδρα και αρχίζει να ωρύεται και να χτυπιέται (σε ποιο προχωρημένες καταστάσεις εκσφενδονίζει βιβλία, κασετίνες και κιμωλίες προς όλες τις κατευθύνσεις. Είναι πολύ πιθανό να έχει νοσηλευτεί σε φρενοκομείο στο παρελθόν. Μην αναρωτιέστε πώς κατάφερε να ξαναδιδάξει. Η απάντηση είναι μόνο μία: στην Ελλάδα ζούμε!

Look: Ντύνεται επικίνδυνα φυσιολογικά. Τόσο φυσιολογικά που δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος να σκεφτεί ότι έχει ψυχολογικά προβλήματα.

Αγαπημένη φράση: "Σας φαίνομαι εγώ θυμωμένος; ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ!", γελώντας υστερικά και χτυπώντας το χέρι στην έδρα.

Αγαπάει τον μαθητή: Ποιον μαθητή;

Μισεί τον μαθητή: Κάποιες φορές όλους...

Θα τον βρεις: στην αυλή, να μιλάει στα δέντρα και τα πουλιά ή ακόμα χειρότερα... ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ!

10ος: Ο ΣΩΣΙΑΣ ΤΟΥ BRAD PITT/Η ΔΙΔΥΜΗ ΑΔΕΡΦΗ ΤΗΣ JENNIFER LOPEZ

ΠΡΟΣΟΧΗ! Οι καθηγητές που ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία είναι εξαιρετικά σπάνιοι και σε μερικά σχολεία έχουν εκκλείψει εντελώς!

Είναι ένας θεός (ή μια θεά, αναλόγως το φύλο) που ο Θεός τον φώτισε να γίνει καθηγητής και η τύχη τον έφερε στο σχολείο σου... Σχετικά νέος, συνήθως 25-35 χρονών, με φοβερή γοητεία και στυλ που σε αποσυντονίζει και δεν μπορείς να συγκεντρωθείς στο μάθημά του. Προκαλεί χαμό στο πέρασμά του (σιγά χρυσέ μου, ούτε ο Sakis δεν έχει τόση πέραση) αλλά παραμένει ταπεινός και μετριόφρων. Οι συνάδελφοι του ίδιου φύλου τον αντιπαθούν απίστευτα, αν και ουσιαστικά δεν υπάρχει λόγος (λες και υπήρχε περίπτωση ο κοντός μαθηματικός με την φαλάκρα και τα γένια να κλέψει τις καρδιές των 15χρονων αν δεν υπήρχε αυτός).

Look: Που σκοτώνει... (με την καλή έννοια)


Αγαπημένη φράση: "Παπαδοπούλου στο βιβλίο σου... Το μάθημα δεν είναι γραμμένο στο κούτελό μου!" (μακάρι να ήταν!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

Αγαπάει τον μαθητή: που τον θαυμάζει.

Μισεί τον μαθητή: που τον κοντράρει.

Θα τον βρεις
: στους διαδρόμους σέρνοντας από πίσω του (χωρίς να το ξέρει) ένα τσούρμο κοριτσιών/αγοριών που τον/την ακολουθούν υπνωτισμένες/οι.

ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΙΔΙΑ... ΚΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗ! ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ...

xxxDark Dreamsxxx

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2008

Κατάληψη: Αγώνας ή χαβαλές;

Για κάποιους η κατάληψη είναι ένας αγώνας. Ο αγώνας που κάνουν οι μαθητές προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τα μειονεκτήματα στον τομέα της εκπαίδευσης. Και υποτίθεται ότι ο υπουργός Παιδείας τους ακούει και συζητάει μαζί τους τα αιτήματα. Όλα αυτά θεωρητικά... Γιατί στην πράξη, άλλα γίνονται και το ξέρουμε όλοι - μαθητές και μη.

"Κάνω κατάληψη στον χώρο του σχολείου" σημαίνει πως διεξάγω μια ψηφοφορία στην οποία ρωτάω τους μαθητές του σχολείου αν πιστεύουν πως πρέπει να γίνει κατάληψη ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την άθλια κατάσταση στην εκπαίδευση και εάν η πλειοψηφία συμφωνεί, "κλείνω" το σχολείο και σταματάω τα μαθήματα για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Ως εδώ καλά. Καμία αντίρρηση. Το θέμα είναι με ποιο κριτήριο ψηφίζουν οι μαθητές "ΥΠΕΡ" ή "ΚΑΤΑ";

Στα περισσότερα σχολεία -για να μην πω σε όλα- οι μαθητές ψηφίζουν με το κριτήριο "χαβαλές". Ψηφίζω "κατά" σημαίνει πολλές φορές "φοβάμαι τους γονείς μου" ή "θέλω να γίνει μάθημα γιατί είμαι Γ' Λυκείου" ή απλά "δεν θέλω να γίνει κατάληψη γιατί δεν συμφωνώ με αυτόν τον τρόπο διαμαρτυρίας". Όταν ψηφίζεις "υπέρ" όμως, τι γίνεται; Αυτοί που ψηφίζουν "υπέρ" χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Η πρώτη είναι "ψηφίζω υπέρ για να χάσω μάθημα και να κάνω χαβαλέ κτλ" και η δεύτερη "ψηφίζω υπέρ γιατί πιστεύω πως ο αγώνας της κατάληψης μετράει πολύ". Τα άτομα που ανήκουν στην δεύτερη κατηγορία είναι ελάχιστα. Οι περισσότεροι ψηφίζουν "υπέρ" λόγω του χαβαλέ. Και τότε αφού ψηφίζουν υπέρ, γιατί δεν κάθονται όλοι μαζί στο σχολείο το βράδυ; "Ψηφίζω υπέρ της κατάληψης", σημαίνει ότι συμφωνώ με τα αιτήματα και θα αγωνιστώ για αυτά. Άρα γιατί να μην κάτσεις μέσα στο σχολείο εφ' όσον ψήφισες "υπέρ"; Γιατί να μην αγωνιστείς; Θες μόνο να κάτσεις σπίτι σου και να δεις τηλεόραση, να κοιμηθείς ή να βγεις για καφέ; Ε τότε συγνώμη, αλλά εγώ αυτό δεν το λέω "αγώνα". Το λέω "χαβαλέ".

Δεν θέλω να κρίνω την κατάληψη -που έχει γίνει πια θεσμός στα ελληνικά σχολεία-, απλά θέλω να τονίσω ότι προφανώς δεν είναι ο σωστότερος τρόπος διαμαρτυρίας. Και αυτό γιατί αν είχαμε κάποιο αποτέλεσμα με τις καταλήψεις τόσα χρόνια, δεν θα είχαμε συνέχεια τα ίδια αιτήματα. Εάν οι καταλήψεις είχαν αποτέλεσμα, θα λύναμε τα προβλήματα που υπάρχουν από το 1960 και τώρα θα είχαμε να αντιμετωπίσουμε καινούρια. Όμως όταν επί πολλά χρόνια επαναλαμβάνεις τα ίδια αιτήματα και κανείς δεν σε ακούει, αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν κάνεις σωστά. Μην περιμένεις να σε καταλάβουν αν δεν βρεις τον σωστό τρόπο να εκφραστείς. Ο κόσμος έχει γίνει τόσο σκληρός, που αν θέλεις να του δώσεις να καταλάβει γιατί διαμαρτύρεσαι, πρέπει να τον ταρακουνήσεις πολύ γερά. Πιο απλά, αυτό που θέλω να πω είναι ότι με τις καταλήψεις έχουμε καταντήσει γραφικοί. Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια. Ξέρουμε όλοι που μας γράφουν οι υπουργοί. Εάν όμως κατεβούμε στο κέντρο και κλείσουμε για μία - δύο ώρες έναν κεντρικό δρόμο, νομίζετε ότι δεν θα μας προσέξουν; Νομίζετε ότι θα περάσουμε απαρατήρητοι; Φωνάξτε και αγωνιστείτε. Αλλά κάντε το πιο σωστά. Πιο αποτελεσματικά.


Τελικά με τις καταλήψεις ξέρετε τι γίνεται; Τα ΜΜΕ βρίσκουν ευκαιρία να μπούνε στα σχολεία, να καταγράψουν κάποια μεμονωμένα περιστατικά και να παρουσιάσουν μόνο αυτά στον κόσμο. Και έτσι ο κόσμος πιστεύει ότι "κάνουμε όργια" και άλλα τέτοια τρελά. Δεν λέω ότι δεν γίνονται και όργια. Απλά πρέπει να ξέρουμε ότι το νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις. Αν ξέρεις μόνο την μία πλευρά, τότε ξέρεις την μισή αλήθεια...



Κλείνοντας, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω τη θέση μου απέναντι στην κατάληψη (εξηγούμεθα για να μην παρεξηγούμεθα). Δεν είμαι ούτε υπέρ, ούτε κατά. Κατά δεν είμαι, γιατί συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό με κάποια αιτήματα που θέτονται στις καταλήψεις, όπως η αναθεώρηση του άρθρου 16. Όμως δεν είμαι και υπέρ, γιατί κατά την ταπεινή μου άποψη, με τις καταλήψεις δεν μας ακούει κανείς...

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2008

Έρωτας μέσω Internet

Υπάρχει έρωτας μέσω Internet; Πολλοί υποστηρίζουν πως αυτό μπορεί να συμβεί, καθώς οι γνωριμίες μέσω Internet όλο και πληθαίνουν στις μέρες μας. Πώς όμως να διατηρηθεί μία σχέση μέσα από τα e-mail και το MSN; Μπορεί τελικά να ψηφιοποιηθεί η αγάπη και τα αληθινά αισθήματα;

Ο έρωτας μέσω Internet είναι κάτι που μερικοί δεν παραδέχονται ότι υπάρχει σε αντίθεση με κάποιους άλλους, για τους οποίους το να εκφράζουν τα συναισθήματά τους μέσω του υπολογιστή είναι πολύ πιο εύκολο από το να το κάνουν από κοντά. Από την μία, αυτό ευνοεί τους ανθρώπους που είναι ντροπαλοί και συνεσταλμένοι ή κάνουν δύσκολα γνωριμίες. Από την άλλη, αυτό το πλεονέκτημα δεν διαρκεί για πολύ. Κάποια στιγμή θα πρέπει να γνωρίσεις την "vasia1989" από κοντά και τότε τι γίνεται; Ναι, θα ξέρεις κάποια πράγματα γι' αυτόν/ήν και ίσως τα πράγματα θα είναι πιο άνετα, αλλά αυτό δεν σε κάνει λιγότερο ντροπαλό και συνεσταλμένο, σωστά; Το να διατηρείς μια "σχέση" μέσα από e-mail και MSN είναι δύσκολο. Μπορεί να είσαι ο καλύτερος ποιητής του κόσμου, να λες πράγματα πολύ ρομαντικά και γλυκά, όμως στ' αλήθεια πιστεύεις πως τα συναισθήματα χωράνε σε μια γραμματοσειρά Comic Sans και ένα emoticon που λέει "filakia"? Δεν είναι πολύ διαφορετικό να λες "γεια" από κοντά, με ένα βλέμμα όλο νόημα από το να λες ένα "geia" κι εκείνο συνοδευόμενο από emoticons? Δεν μπορείς να κοιτάξεις τον άλλον στα μάτια. Όχι, δεν γίνεται. Ακόμα και μέσα από μία web camera, εσύ θα κοιτάζεις τα μάτια του/της αλλά δεν γίνεται να το κάνετε ταυτόχρονα, γιατί τότε θα κοιτάζει ο καθένας την camera του. Το άγγιγμα δεν αντικαθιστάται με τίποτα. Ούτε το φιλί, ούτε το χάδι, ούτε η αγκαλιά...

Ας μην ξεχνάμε όμως ότι ζούμε στην εποχή που όλα ψηφιοποιούνται. Φιλίες, σχέσεις ακόμα και ο έρωτας. Κάποιους τους αρέσει η ψηφιοποίηση του έρωτα. Το φλερτ μέσα από το Internet είναι διαφορετικό, όμως έχει κι αυτό την γλύκα του κατά κάποιο τρόπο. Είναι ωραίο να ξέρεις ότι θα ανοίξεις τον υπολογιστή και θα δεις κάτι από αυτόν/αυτήν στο mailbox.


Όμως μην ξεχνάτε: ο αληθινός έρωτας ΔΕΝ περνάει από το μόντεμ. Γι' αυτό βγείτε έξω, διασκεδάστε, κάντε γνωριμίες και χαρίστε τον έρωτά σας σε έναν άνθρωπο με σάρκα και οστά, όχι στην επαφή dimitris@erwtasapotomodem.com!

Αυτά από μένα.
Take Care
xxxDark Dreamsxxx

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2008

Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο...




Καλησπέρα σε όλους! Μαθήτριες και μαθητές που καρδιοπονάτε επειδή έχει ήδη αρχίσει το βάσανό μας που λέγεται ΣΧΟΛΕΙΟ, χαλαρώστε!
Ήταν ένα πολύ ωραίο καλοκαίρι, πήγαμε διακοπές, ξεκουραστήκαμε (όχι όλοι, αλλά τουλάχιστον οι περισσότεροι) και τώρα πρέπει να γυρίσουμε πίσω στα θρανία... Μαρτύριο, ναι, το ξέρω, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.

Για κάποιους το σχολείο είναι εφιάλτης. Είτε γιατί δεν τα πάνε καλά, είτε γιατί δεν έχουν παρέες. Υπομονή. Ίσως φέτος τα πράγματα αλλάξουν! Αν βάλετε στόχους και στοιχηματίσετε με τον εαυτό σας ότι θα τα καταφέρετε, όλα θα πάνε καλά και η χρονιά θα περάσει πριν καν το καταλάβετε.

Αν πάλι είστε από τους μαθητές που το σχολείο δεν είναι εφιάλτης, δεν τους αγχώνει και ίσως είναι και μια μικρή διασκέδαση όσον αφορά τις "τρέλες" που κάνουν εκεί, είστε τυχεροί. Μια καλή παρέα, λίγο αισιοδοξία, λίγο σκονάκι (χι, χι) και οι εννιά μήνες θα περάσουν προτού το καταλάβετε!


Ό,τι και αν σημαίνει για εσάς το σχολείο, μην ξεχνάτε πως αυτά τα μαθητικά χρόνια είναι ανέμελα και οι περισσότεροι από εμάς θα τα θυμούνται με νοσταλγία μετά από καιρό. Ζήστε τη στιγμή, γιατί ποτέ ξανά δεν θα σε πιάσει εκείνο το σπαστικό γέλιο που προσπαθείς με το ζόρι να συγκρατήσεις μέσα στο μάθημα επειδή ο καθηγητής σου είπε κάτι αστείο. Ποτέ ξανά δεν θα βρεθείς στην κατάσταση να σε κοιτάζει ο Γρηγόρης ή η Μαρία του Γ2 στο διάλειμμα και μετά να μην σε πειράζει που γράφετε διαγώνισμα Αρχαία. Ποτέ ξανά δεν θα γελάσεις και δεν θα διαμαρτυρηθείς που σε έβρεξε ο παπάς στον αγιασμό. Ποτέ ξανά δεν θα περάσεις τόσο ανέμελα και τόσο ωραία σε τριήμερη και πενταήμερη εκδρομή. Ποτέ ξανά δεν θα συγκινηθείς την τελευταία μέρα της σχολικής χρονιάς... Είτε μας αρέσει, είτε όχι, το σχολείο είναι κομμάτι της ζωής μας που βοηθάει στην ανάπτυξη του μυαλού και της προσωπικότητας, προσφέροντας γνώση. Μα πέρα από αυτό, υπάρχει και κάτι άλλο... Η αθωότητα, η ανεμελιά, ο πρώτος έρωτας, η φιλία, η χαρά, το κλάμα, ο θυμός, η οργή, η ζήλια... ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ.



Ζήστε την κάθε σχολική σας στιγμή, γιατί σε μερικά χρόνια θα σας λείψει η σχολική ζωή και θα παρακαλάτε να γυρίσετε το χρόνο πίσω...

Καλή επιτυχία σε όλους μας. Είναι μια καινούρια αρχή!

Take care,
Dark Dreams xxx

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2008

Φιλοσοφίες...

Μερικές από τις δεκάδες φιλοσοφίες που έχω διαβάσει σε βιβλία ή έχω ακούσει από σοφούς ανθρώπους... Συγκέντρωσα εδώ τις αγαπημένες μου για να τις μοιραστώ με εσάς...

- Κανένας άντρας και καμία γυναίκα δεν αξίζει τα δάκρυά σου. Ο μόνος που τα αξίζει, δεν θα σε κάνει ποτέ να κλάψεις.


- Η αγάπη προσφέρεται δωρεάν, παρ' όλο που η αξία της είναι ανεκτίμητη.



- Η αγάπη είναι ένα παιχνίδι. Εάν παίξεις, μπορεί να κερδίσεις ή να χάσεις. Όμως όπως σε κάθε καλό παιχνίδι, είτε κερδίσεις ή όχι, πάντα θέλεις να παίξεις ξανά.

- Ο έρωτας είναι εμμονή, η αγάπη λογική.

- Καλύτερα ένα τέλος με πόνο, παρά ένας πόνος χωρίς τέλος!


- Ένας αισιόδοξος πιστεύει πως ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο. Ένας απαισιόδοξος φοβάται πως αυτό είναι η αλήθεια.


- Ηρωισμός δεν είναι να ρίχνεις κάποιον κάτω. Ηρωισμός είναι να τον σηκώνεις.

- Αν σ' όλη σου τη ζωή περιμένεις την καταιγίδα, δεν θα χαρείς ποτέ τον ήλιο.

- Η υπέρτατη ευτυχία στη ζωή είναι να ξέρεις ότι σ' αγαπούν.

- Μην μετράς τα χρόνια, μέτρα τις αναμνήσεις.


- Ο ήλιος μας δίνει φως, αλλά το φεγγάρι προσφέρει την έμπνευση. Αυτός που κοιτάζει τον ήλιο με γυμνό μάτι, μπορεί να τυφλωθεί. Αυτός που κοιτάζει το φεγγάρι με γυμνό μάτι, μπορει να γίνει ποιητής. (Ραλφ Γουάλντο Έμερσον)

- Τίποτα δεν ενοχλεί περισσότερο τους εχθρούς σου από το να τους συγχωρείς. (Όσκαρ Ουάιλντ)

- Η κιβωτός έγινε από ερασιτέχνες και ο Τιτανικός από ειδικούς. Μην περιμένεις τα πάντα από τους ειδικούς. (Μάρεϊ Κοέν)



- Η ευτυχία είναι μια πεταλούδα που όσο την κυνηγάς, βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά, αλλά αν καθίσεις κάτω ακίνητος, μπορεί να έρθει και να σταθεί ανάλαφρα πάνω σου.

- Είναι προτιμότερο να πεθαίνεις όρθιος, παρά να ζεις γονατιστός.


Θέλω να πιστεύω πως έδωσα ελπίδα σε κάποιον που τα διάβασε...

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2008

Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός!

Και ενώ νόμιζες πως αυτοί οι μαγικοί τρεις μήνες θα διαρκούσαν όσο το δεύτερο τρίμηνο της Γ' Γυμνασίου, ξαφνικά κοιτάζεις το ημερολόγιο και με μεγάλη λύπη βλέπεις πως ο Αύγουστος φτάνει στα μέσα του...! Και τώρα; Τι κάνουμε;

Καταρχήν, ψυχραιμία. Βρίσκομαι κι εγώ στην ίδια θέση με εσάς. Δεν θέλω να αρχίσουν τα σχολεία, θέλω να συνεχίσω να ζω ανέμελα το καλοκαίρι μου, με τους φίλους μου, τις βόλτες, τα cinema μας και όλα τα συναφή. Δεν κατάλαβα πότε τέλειωσαν οι εξετάσεις και πότε φτάσαμε στον Αύγουστο. Πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός!

Δεν ξέρω αν σας παρηγορεί αυτό, αλλά λένε πως όταν ο χρόνος περνάει γρήγορα, τότε σημαίνει πως περνάς καλά. Και είναι σημαντικό να περνάς καλά, χωρίς προβλήματα κι έγνοιες πάνω στο κεφάλι σου. Το καλοκαίρι σου δίνει το κουράγιο και τη δύναμη να αντιμετωπίσεις τους εννιά δύσκολους μήνες που ακολουθούν. Είναι ένα διάλειμμα για να ξεκουραστείς από το άγχος, την ανία, το διάβασμα, τα ξαφνικά τεστ, τα διαγωνίσματα και τις εξετάσεις.

Μην σκέφτεσαι πώς θα χωθείς ξανά στον βούρκο που λέγεται "Σχολείο". Σκέψου πόσο καλά πέρασες το καλοκαίρι... Και ας μην είμαστε απαισιόδοξοι και αχάριστοι... Έχουμε ένα μήνα ακόμα. Ένα μήνα για να περάσουμε καλά. Να κοιμηθούμε όσο θέλουμε, να δούμε τηλεόραση, να βγούμε έξω με τους φίλους μας, να διασκεδάσουμε, να χαλαρώσουμε και να απολαύσουμε τη μαγεία του καλοκαιριού.

Καλό καλοκαίρι.

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2008

Η κατάντια με τα chain letters...!

Chain Letter... ή αλλιώς ένας τρόπος να τη σπάσεις στους άλλους ανθρώπους!

Το message box μου στο hi5 καθημερινά γεμίζει με τουλάχιστον 20 μηνυματάκια του τύπου: "Στείλε αυτό το μήνυμα στους φίλους σου, αλλιώς θα έχεις 4 χρόνια ατυχίας στον έρωτα", "Την Παρασκευή στις 10 η ώρα το βράδυ, θα έρθει η πραγματική σου αγάπη και θα σου πει πως σ' αγαπάει και θα σε φιλήσει, γι' αυτό προώθησέ το γρήγορα" κτλ κτλ κτλ. Όσοι έχουν λογαριασμό στο hi5 προφανώς θα με καταλαβαίνουν. Στην αρχή είπα να αρχίσω να απαντάω σε όλους όσους μου τα στέλνουν με απαντήσεις του τύπου: "Μην τα πιστεύεις, δεν είναι αλήθεια! Γιατί είσαι τόσο αφελής;", αλλά η λύση δεν βρέθηκε. Το πιο πιθανό είναι ο αποστολέας να με έβριζε, γιατί "από τη στιγμή που έκανα λογαριασμό στο hi5 έπρεπε να το είχα σκεφτεί ότι θα μου έστελναν τέτοια μηνύματα κάθε μέρα" και να με διέγραφε από φίλο. Όταν πήγα διακοπές και γύρισα και είδα το Mail Box μου στο hi5 έφριξα. 687 μηνύματα και μάλιστα τα μισά από αυτά ήταν από τα ίδια άτομα! "Μα καλά, δεν βαριούνται;", σκέφτηκα την ώρα που πάτησα DELETE ALL.


Εικόνα:
Πολύ θα μου άρεζε να ήταν
πάντα έτσι το mailbox του hi5 μου!




Στο Facebook τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Λαμβάνω μηνύματα μόνο από τα group στα οποία είμαι μέλος και θέλουν να κάνουν μία ενημέρωση ή από τους φίλους μου, όταν δεν με βρίσκουν Online στο chat. Το κακό με το Facebook είναι ότι αυτά τα chain letters έρχονται στο Wall σου το ένα μετά το άλλο, αλλά στο χέρι σου είναι να τα περιορίσεις (μην κάνεις add όποιον να 'ναι, για να έχεις λίγους και καλούς "φίλους" στο Facebook).




Ο κόσμος είναι αφελής τελικά. Πιστεύει πως στέλνοντας στους φίλους του ένα chain letter θα κερδίσει την αγάπη του. Ακόμα πιστεύει πως η δικηγόρος από την Γερμανία θα του στείλει μια επιταγή 500 ευρώ στο σπίτι του. Να μην μιλήσω για το κοριτσάκι από την Αμερική που είναι έντεκα χρονών από το 1998, έχει καρκίνο και θα πεθάνει σε λίγες μέρες. Έλεος.



Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το κακό έχει παραγίνει και στα e-mail μας. Κι εκεί τα πράγματα είναι πιο επικίνδυνα. Εάν προωθήσεις το μήνυμα χωρίς να σβήσεις τις επαφές στις οποίες στάλθηκε παλαιότερα αυτό το μήνυμα προτού φτάσει σε σένα, βάζεις ... υπολογιστές σε κίνδυνο. Το ίδιο συμβαίνει και αν ο επόμενος που θα λάβει το μήνυμά σου δεν σβήσει τη διεύθυνσή σου προτού το προωθήσει. Γιατί; Πολύ απλά, γιατί αυτό το μήνυμα κάνει το γύρο της Ελλάδας (ή και του κόσμου) και μπορεί να φτάσει σε... κακόβουλους ανθρώπους, οι οποίοι βρίσκοντας το e-mail σου μπορούν να σου στείλουν ιούς ή διαφημίσεις - παγίδες. Δυστυχώς γι' αυτό το πρόβλημα δεν υπάρχει λύση, γιατί ακόμα και αν δεν προωθήσεις το μήνυμα, κάποιος από τους υπόλοιπους στους οποίους στάλθηκε το mail μαζί με σένα, θα κάνει τη βλακεία και δεν θα σβήσει τις επαφές προτού το προωθήσει.



Σταματήστε λοιπόν τα chain letters όσο είναι καιρός. Μην αφήνετε ένα ηλίθιο e-mail να ελέγχει τη ζωή σας. Τίποτα από αυτά που διαβάζετε δεν είναι αληθινά. Το μόνο που καταφέρνετε είναι να σπάτε τα νεύρα των φίλων σας στέλνοντας τέτοια μηνύματα.

Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2008

Καλοκαίρι Και Μαθητές!

Καλοκαίρι! Λένε πως είναι η ομορφότερη εποχή του χρόνου. Ξεκουράζεσαι, χαλαρώνεις, έχεις περισσότερο χρόνο για τους φίλους σου, είσαι ελεύθερος να παίξεις video games όσο θέλεις, κοιμάσαι όποτε (και άμα) νυστάξεις και γενικά είσαι σε ... "χαλαρουϊτα" κατάσταση. Τρεις υπέροχοι μήνες ξεκούρασης και ηρεμίας. Είναι όμως όντως τρεις μήνες για έναν μαθητή;

ΙΟΥΝΙΟΣ

Έχει μπει ο Ιούνιος, ο ήλιος λάμπει, η θερμοκρασία ανεβαίνει απότομα και επικίνδυνα. Ο νους σου είναι στη θάλασσα και στις παραλίες. Όχιιιι! Πρέπει να βρεθείς στην πραγματικότητα όμως. Έχεις ακόμα μισό μήνα γεμάτο από διάβασμα, άγχος και εξετάσεις. Υπομονή, θα τελειώσουν.
Κάποτε τελειώνουν λοιπόν οι εξετάσεις. Χα! Νομίζεις! Πρέπει να περιμένεις για τα αποτελέσματα καμιά βδομάδα ακόμα. Αν έδινες πανελλήνιες, κάντες δύο. Αν είχες το απουσιολόγιο και ανησυχείς αν θα το έχεις και την επόμενη χρονιά, μέτρα μία βδομάδα, η οποία όμως θα σου φανεί σαν αιώνας με το άγχος που έχεις. Αν πάλι κινδυνεύεις να μείνεις... ακόμα εδώ είσαι και μετράς βδομάδες; Φύγε όσο προλαβαίνεις!
Κάποια στιγμή μαθαίνεις τα αποτελέσματα και ξαλαφρώνεις κάπως. Αν έδινες πανελλήνιες, πρέπει να ξεκινήσεις να σκέφτεσαι το μηχανογραφικό. Αν έμεινες σε μερικά μαθήματα, σκέφτεσαι πώς θα διαβάσεις (ή πώς θα αποδράσεις) και η διάθεσή σου πέφτει κατακόρυφα. Αν πάλι ανησυχείς για το απουσιολόγιο, το άγχος σου δεν τελειώνει μέχρι να μάθεις αναλυτική βαθμολογία όλων των μαθητών του τμήματός σου - μην τυχόν σε πέρασε κανείς!
Το άγχος και η αγωνία τελειώνουν κάποια στιγμή και έρχεται να τα διαδεχτεί η βαρεμάρα. Πώς να χαλαρώσεις μετά από εννέα μήνες άγχους και καθημερινού προγράμματος; Πας να ανοίξεις το συρτάρι, αλλά δεν υπάρχει βιβλίο. Hellooo, τέλειωσε η χρονιά!

ΙΟΥΛΙΟΣ
Ή αλλιώς ο μήνας της βαρεμάρας. Δεν έχεις άγχος. Έχεις συμβιβαστεί με τον εαυτό σου. Έκανες το μηχανογραφικό και τέλειωσες (αν έδινες πανελλήνιες). Ησύχασες που έμαθες ότι το απουσιολόγιο είναι δικό σου και μόνο δικό σου (my precious όπως έλεγε και το Golum...)! Τις πρώτες μέρες το γλεντάς κανονικά. Ξενύχτια, βόλτες, ατέλειωτες ώρες στο τηλέφωνο με τους κολλητούς σου και δε συμμαζεύεται.
Κάποια στιγμή τα βαριέσαι όλα αυτά. Ξεδίνεις και λίγο στον υπολογιστή σου και στο playstation και ηρεμείς. Βγάζεις το άχτι όλης της χρονιάς.


Τώρα όμως οι φίλοι σου φεύγουν σε χωριά, νησιά, κατασκηνώσεις κτλ και δεν έχεις κανέναν να βγαίνεις. Ξαφνικά θυμάσαι πως υπάρχει και αυτό το μαγικό μαύρο κουτί, που λέγεται τηλεόραση. Αυτό το μαγικό κουτί ήταν η μοναδική μαγεία σου όλη τη χρονιά. Την ανοίγεις ενθουσιασμένος, αλλά τελικά απογοητεύεσαι. Όλες οι σειρές έχουν τελειώσει! Τι; Και τα πρωινάδικα; Ε, όχι και τα μεσημεριανά! Μόνο παιδικά και ειδήσεις στο Star έχει, αλλά έχεις και κάποια αξιοπρέπεια...
Αν είσαι τυχερός (;), οι γονείς σου μπορεί να σε στείλουν και σένα στην κατασκήνωση ή στο χωριό σου. Λέω, αν!


ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Οι μύγες τον Αύγουστο είναι παχιές, λένε. Αλήθεια πόσα κιλά πήρες στις διακοπές; Ή μήπως δεν πήγες ακόμα διακοπές; Αν πήγες, πρέπει να κάνεις δίαιτα γιατί "δε λέει" να πας στο σχολείο με το "σωσίβιο" που έχεις γύρω από τη μέση σου. Ναι, και δεν εννοώ εκείνο που σου χάρισε ο καλοκαιρινός σου έρωτας (που έτυχε να είναι ναυαγοσώστης-στρια) για να τον θυμάσαι. Αν πάλι δεν πήγες, πρόσεξε γιατί τα πράγματα είναι χειρότερα! Αν φύγεις τώρα, θα έχεις λιγότερο χρόνο για δίαιτα μετά...
Αν η χρονιά που θα ακολουθήσει είναι σημαντική και δύσκολη για σένα ή αν έμεινες μετεξεταστέος, αποχαιρέτα από τώρα το καλοκαίρι. Ώρα για ιδιαίτερα και φροντιστήρια! Ξέχνα και τις παραλίες και τα ξενύχτια. Τώρα έχει ΔΙΑΒΑΣΜΑ.


ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Πώς πάει η δίαιτα; Πλάκα κάνω. Τώρα η δίαιτα είναι το τελευταίο πράγμα που σε απασχολεί. Αν έδινες πανελλήνιες, έχεις άγχος για τη Σχολή που πέρασες. Αν ετοιμάζεσαι να πας Γυμνάσιο/Λύκειο/Πανεπιστήμιο ή γενικότερα να μπεις σε μια ανώτερη βαθμίδα, ξεκινάς την ψυχολογική προετοιμασία. Θυμάσαι την πρώτη μέρα σου στο σχολείο; Εφιάλτης, ε;
Ο Σεπτέμβριος δεν θεωρείται μήνας διακοπών. Όλοι έχουν το μυαλό τους στο σχολείο. Και η αντίστροφη μέτρηση ξεκινάει!


Καλό καλοκαίρι σε όλους τους μαθητές, τους τελειόφοιτους και τους φοιτητές! Αν σας έμεινε όρεξη μετά από αυτό δηλαδή... Χε, χε... ;-)

Κινητά Στο Σχολείο Και Καθηγητές

Τα κινητά τηλέφωνα απαγορεύονται (με νόμο πλέον) στα σχολεία. Η τιμωρία για τους "παραβάτες" είναι από αποβολή μέχρι κατάσχεση του κινητού τηλεφώνου. Και μπλα, μπλα, μπλα. Τα ξέρετε όλοι αυτά.

Να μιλήσουμε ανοιχτά όμως και να σας πω την άποψή μου ως μαθήτρια. Είναι τελικά χρήσιμος αυτός ο νόμος; Κατά πόσο πιστεύετε ότι εφαρμόζεται στα σχολεία -τόσο από τους μαθητές, όσο και από τους καθηγητές;

Το σχολείο που πηγαίνω απαγόρευε τα κινητά πολύ πριν βγει ο νόμος. Ο γυμνασιάρχης μας είχε απειλήσει με αποβολές και κατασχέσεις και για να πω την αλήθεια όλοι τον είχαμε ψιλοφοβηθεί. Μόλις βγήκε αυτός ο περιβόητος νόμος, έγινε χαμός. Θυμάμαι πως είχα διαβάσει αναλυτικά ό,τι έλεγαν οι εφημερίδες σχετικά με αυτόν τον νόμο. Θυμάμαι επίσης πως τα άρθρα τόνιζαν ότι οι μαθητές δεν πρέπει να φέρνουν κινητά τηλέφωνα στο σχολείο, ενώ για τους καθηγητές δεν έλεγαν και πολλά, παρ' όλο που ο νόμος απαγορεύει τα κινητά (τουλάχιστον μέσα στην τάξη) και στους εκπαιδευτικούς.

Τους επόμενους μήνες, ενώ περίμενα πως θα περιοριζόταν το ποσοστό μαθητών που φέρνουν στο σχολείο το κινητό τους, έγινε κάτι αξιοπερίεργο. Ως δια μαγείας, σχεδόν το 100% των μαθητών έφερνε το κινητό στο σχολείο! Πείτε το αντίδραση, πείτε το όπως θέλετε. Υπήρξαν μέρες που όλοι είχαμε κινητό και μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Σαν να μην υπήρχε νόμος! Η αλήθεια είναι πως η βιντεοσκόπηση μαθητών σε... προσωπικές στιγμές και των καθηγητών με σκοπό την γελοιοποίησή τους, δεν εμφανίστηκε ξανά - τουλάχιστον όχι στα σχολεία της περιοχής μου. Γιατί το παίρναμε μαζί μας; Για να μας στείλει η Ντίνα του Β2 την τελευταία επιτυχία του Σάκη σε mp3, για να ανταλλάξουμε δύο - τρία SMS με τον Πάνο από το τρίτο θρανίο την ώρα του Τάδε καθηγητή που βαριόμαστε απίστευτα και καμιά φορά για να το χρησιμοποιήσουμε ως σκονάκι.



Όσο περνούσε ο καιρός, οι καθηγητές "ξεθάρρεψαν" κι εκείνοι. Κι ενώ όλοι ήμασταν σίγουροι πως ο θρησκευτικός και η φιλόλογός μας δεν ήξεραν καν τι θα πει εκτροπή κλήσης και "αθόρυβο", ξαφνικά, ένα ωραίο πρωινό χτυπάει το κινητό τους... Όλοι περιμέναμε πως θα ζητήσουν συγνώμη, θα κοκκινίσουν, έστω ότι θα σκύψουν το κεφάλι και θα απενεργοποιήσουν το κινητό. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη έκπληξη από όλες... Όχι μόνο δεν ντράπηκαν που χτύπησε το κινητό τους, αλλά απάντησαν κιόλας! Οι περισσότεροι από αυτούς μάλιστα, βγήκαν και έξω από την αίθουσα διακόπτωντας το μάθημα για να μιλήσουν!
Προσοχή όμως... Δεν αναφέρομαι σε μεμονωμένες περιπτώσεις, όταν δηλαδή οι καθηγητές είχαν κάποιο οικογενειακό πρόσωπο που χρειαζόταν βοήθεια ή είχε πρόβλημα υγείας. Σε τέτοια περίπτωση, ενημέρωναν τον Διευθυντή κι εκείνος έμπαινε στην τάξη και μας έλεγε: "Η κυρία Τάδε σήμερα μπορεί να αναγκαστεί να διακόψει το μάθημα λόγω ασθένειας ενός συγγενικού της προσώπου" κτλ. Δεν μιλάω γι' αυτές τις περιπτώσεις. Άνθρωποι είναι και οι καθηγητές. Μιλάω για περιπτώσεις όπου η Γαλλικού έβγαινε από την τάξη και διέκοπτε το μάθημα για να μιλήσει με τον άντρα της, επειδή της... λείπει!

Από τότε, όποτε χτυπούσε κατά λάθος το κινητό ενός μαθητή στο μάθημα των καθηγητών οι οποίοι είχαν κι εκείνοι "παραστρατήσει", δεν γινόταν τίποτα. Ούτε αποβολές, ούτε κατασχέσεις. Ο καθηγητής κοίταζε συνομωτικά τον μαθητή σαν να έλεγαν ο ένας στον άλλον: "Δεν θα με καρφώσεις στον Διευθυντή, έτσι;" Και ο Διευθυντής πίστευε πως το σχολείο του δούλευε μια χαρά. Πού να 'ξερε ότι οι καθηγητές και οι μαθητές τον ξεγελούσαν κάτω από τη μύτη του;

Και να το πω ακόμα πιο απλά. Όταν βλέπω εσάς, κύριε καθηγητή, να μην κλείνετε το κινητό σας πριν μπείτε στην τάξη, να το αφήνετε να χτυπάει χωρίς να ντρέπεστε, να απαντάτε στην κλήση και να σπαταλάτε τον ελάχιστο χρόνο του μαθήματος μιλώντας δεν ξέρω κι εγώ με ποιον, τότε πώς απαιτείτε εγώ να μην φέρνω το κινητό μου στο σχολείο; Αυτός είναι ο σεβασμός που μου μαθαίνετε, κύριε καθηγητή; Έτσι μου μαθαίνετε να τηρώ τους νόμους; Έτσι μου μαθαίνετε τη δικαιοσύνη;

Ο Διευθυντής μας είπε κάποτε: "Δεν χρειάζεται να φέρνετε κινητά στο σχολείο. Όποιος θέλει να σας βρει σε περίπτωση που υπάρχει ανάγκη, υπάρχει το τηλέφωνο του σχολείου. Και άμα θέλετε εσείς να τηλεφωνήσετε, υπάρχει καρτοτηλέφωνο στο ισόγειο. Καταλάβατε; Δεν υπάρχει κανένας λόγος να έχετε να κινητά μαζί σας." Τον αγνοήσαμε όμως. Και εμείς και οι καθηγητές... Και το αποτέλεσμα; Σχολεία που φαινομενικά "λειτουργούν", αν όμως τοποθετήσει κάποιος μια κρυφή κάμερα στην τάξη και δει τι γίνεται στο "πραγματικό" σχολείο, θα πάθει σοκ. Οι μαθητές παραβιάζουν νόμους και οι καθηγητές κάνουν τα στραβά μάτια. Όχι επειδή μας αγαπάνε. Ούτε επειδή μας λυπούνται. Αλλά επειδή φοβούνται μήπως όταν μας σύρουν στο γραφείο του Διευθυντή, βγάλουμε κι εμείς τα δικά τους "άπλυτα" στη φόρα. Να απολυθούν δεν πρόκεται. Όμως πείτε μου... Ποιος καθηγητής που σέβεται τον εαυτό του δεν θα ντραπεί αν τον κάνει ρεζίλι ένας μαθητής Λυκείου/Γυμνασίου μπροστά στον προϊστάμενό του και στους συναδέλφους του; Οι μοναδικοί καθηγητές που δεν "φοβούνται" είναι ο ίδιος ο Διευθυντής και ο Υποδιευθυντής.

Τέλος, κατά την ταπεινή μου άποψη, αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα είναι "για τα μπάζα" όπως λέμε εμείς οι νέοι και πρέπει να γίνουν πάρα πολλές αλλαγές. Τα κινητά είναι ένα μόνο από τα δεκάδες θέματα που απασχολούν τον τομέα της εκπαίδευσης.

Και κάτι ακόμα... Σταματήστε πια να μας "απαγορεύετε". Με τις "απαγορεύσεις" δεν θα μας μάθετε τι είναι σωστό και τι είναι λάθος. Πείτε μας όμως γιατί δεν κάνει να φέρνουμε τα κινητά στα σχολεία. Δεν είμαστε παιδάκια πέντε χρονών. Τι περιμένετε; Να μας τα πουν τα περιοδικά, οι εφημερίδες και η τηλεόραση; Όλοι ξέρουμε τι θα πει "σεξ", "βιασμός", "εκβιασμός" και "παραβίαση της προσωπικής ζωής και ασφάλειας". Όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει στα σχολεία. Μιλήστε μας επιτέλους με το χέρι στην καρδιά και σταματήστε όλο αυτό το θέατρο!

Τι είναι αγάπη;

Καμιά φορά τα παιδιά αποδεικνύονται πιο έξυπνα από τους μεγάλους και μία απάντησή τους στην ερώτηση "τι είναι αγάπη;" μπορεί να σε κάνει να αναρωτηθείς μήπως έχουν δίκιο τελικά...

Ρεβέκκα, 8 ετών:
"Όταν κάποιος σε αγαπά, ο τρόπος που προφέρει το όνομά σου είναι διαφορετικός. Ξέρεις ότι το όνομά σου είναι ασφαλές στο στόμα του"
Βασίλης, 4 ετών:
"Αγάπη είναι όταν ένα κορίτσι βάζει άρωμα κι ένα αγόρι άφτερ σέιβ και μετά βγαίνουν έξω μαζί και μυρίζουν ο ένας τον άλλον."
Κάρολος, 5 ετών:
"Αγάπη είναι όταν βγαίνεις για φαγητό και δίνεις στον άλλο τις μισές τηγανιτές σου πατάτες χωρίς να του ζητάς να σου δώσει κι αυτός από τις δικές του."
Χριστίνα, 6 ετών:
"Αγάπη είναι αυτό που σε κάνει να χαμογελάς όταν είσαι κουρασμένη"
Λευτέρης, 4 ετών:
"Αγάπη είναι όταν η μαμά φτιάχνει καφέ για τον μπαμπά και πίνει πρώτα μια γουλιά εκείνη για να δει αν τον πέτυχε."
Δανιήλ, 7 ετών:
"Αγάπη είναι όταν φιλιέσαι όλη την ώρα. Μετά βαριέσαι να φιλιέσαι αλλά θέλεις να είσαι συνέχεια μαζί με τον άλλον και να μιλάτε. Η μαμά μου και ο μπαμπάς μου έτσι κάνουν. Κι όταν φιλιούνται εμένα μου φαίνεται αηδία".
Αιμιλία, 8 ετών:
"Αγάπη είναι όταν είσαι στο δωμάτιό σου τα Χριστούγεννα κι ανοίγεις τα δώρα. Αν σταματήσεις το άνοιγμα... θ` ακούσεις την αγάπη."
Πάνος, 7 ετών:
"Αν θέλεις να μάθεις να αγαπάς καλύτερα, πρέπει να ξεκινήσεις από έναν... φίλο που δεν χωνεύεις."
Τζένη, 8 ετών:
"Αγάπη είναι όταν λες σ` ένα αγόρι ότι σου αρέσει το πουκάμισό του, κι αυτός το φοράει μετά κάθε μέρα."
Θωμάς, 7 ετών:
"Σε μία σχολική εκδήλωση και πριν παίξω πιάνο, μ` έπιασε φόβος πάνω στη σκηνή. Τότε κοίταξα κάτω και είδα τον μπαμπά μου να με χαιρετάει χαμογελώντας. Ήταν ο μόνος που το έκανε αυτό. Τότε μου πέρασε ο φόβος."
Μαρία, 8 ετών:
"Η μαμά μου με αγαπάει πιο πολύ απ` όλους. Κανένας άλλος δεν έρχεται να με φιλήσει όταν πέφτω για ύπνο"
Κλαίρη, 6 ετών:
"Η αγάπη είναι όταν η μαμά δίνει στον μπαμπά το καλύτερο κομμάτι από το φαγητό".