BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

Τα όνειρά σου και τα μάτια σου.

Καλησπέρα. Βλέπω ότι η τελευταία μου ανάρτηση ήταν το 2011. Έχουμε 2013. Αν είχα κάποια μικρή αμφιβολία ότι έχω σκοτώσει το παιδί και την έμπνευση μέσα μου, μόλις επιβεβαιώθηκε. Ωστόσο, χαίρομαι, γιατί σήμερα έχω όρεξη να μιλήσω ξανά για πράγματα που ίσως έχω ξαναπεί με κάποιο διαφορετικό τρόπο στο παρελθόν, με τη μοναδική διαφορά ότι τότε ήμουν στο λύκειο και τώρα στο πανεπιστήμιο.

Δεν έγραφα ποτέ με σκοπό τη δημοτικότητα. Δε με νοιάζει αν αυτό το blog έχει πιάσει αράχνες. Ακόμη και ένα άτομο μόνο να διαβάσει το σημερινό κείμενο και να επηρεαστεί ή έστω να μπει σε σκέψεις, αυτό είναι επιτυχία για μένα.

Ξεκινάω λοιπόν, χωρίς άλλες εισαγωγές.
Τα όνειρά σου και τα μάτια σου, Τ' ΑΚΟΥΣ; Ναι, σε σένα μιλάω. Εσένα που μόλις τέλειωσες τις πανελλήνιες, εσένα που θα (ξανα)δώσεις του χρόνου, εσένα που είσαι σε μια σχολή και απορείς γιατί μπήκες. Απευθύνομαι σε όλους όσους έχουν έστω και την παραμικρή αμφιβολία ότι αυτό που κάνουν ή σκοπεύουν να κάνουν δεν τους ικανοποιεί.

Στην Ελλάδα συμβαίνει το εξής παράδοξο: εξοπλίζοντας τα παιδιά με ένα κάρο άχρηστες και ξύλινες γνώσεις, όταν φτάσουν στα 17-18 τους ζητάμε να διαλέξουν σε ποιες από αυτές τις γνώσεις θέλουν να ειδικευτούν περισσότερο. Σε καμία, προφανώς! Πολλές φορές σκέφτομαι ότι αν είχα διδαχθεί διαφορετικά την Ιστορία ή τα Αρχαία, θα είχα περισσότερο ενδιαφέρον γι' αυτά.
Στην αντιπάθεια για σχεδόν όλα τα σχολικά μαθήματα, συμπληρώστε και την αγωνία του Έλληνα γονιού για επαγγελματική (και κυρίως οικονομική) αποκατάσταση. Πίστευα πως με την κρίση θα εξαλειφθεί το πρότυπο "πέρνα εκεί για να διοριστείς μετά στο δημόσιο", αλλά δυστυχώς βλέπω πολλούς γονείς να το πιστεύουν ακόμη και να το περνάνε και στα παιδιά τους. Δεν υπάρχει σίγουρη δουλειά στην Ελλάδα, μην κοροϊδευόμαστε. Ναι, η επαγγελματική αποκατάσταση είναι σημαντική, ναι, δε γίνεται να μην τη λάβετε υπόψιν σας καθόλου, αλλά αφού όλοι άνεργοι θα καταλήξουμε, τουλάχιστον ας έχουμε σπουδάσει κάτι που το γουστάρουμε. Γίνομαι απόλυτη μόνο και μόνο για να τονίσω πως ο παράγοντας "επαγγελματική αποκατάσταση" δε θα έπρεπε ποτέ να μπαίνει πριν από το "τι θέλω πραγματικά να κάνω".
Κι εγώ είχα "έτοιμη, στρωμένη δουλειά", το γραφείο του πατέρα μου. Και ναι, δέχτηκα πιέσεις από τότε που ήμουν στη Β' λυκείου, για την κατεύθυνση που ήθελα να πάρω, το 6ο μάθημα γενικής, για τα πάντα. Κι όμως, βρίσκομαι σε μια σχολή διαμετρικά αντίθετη με αυτήν που θα έπρεπε να σπουδάσω αν ήθελα την "επαγγελματική αποκατάσταση". Πολλοί χαρακτηρίζουν χαζή την κίνησή μου, γιατί "μέσα στην κρίση δεν αφήνεις έτσι την τύχη σου". Κοντεύω τα 21 και δεν έχω μετανιώσει λεπτό γι' αυτά που επέλεξα στα 16. Προτιμώ μια δύσκολη ζωή χτισμένη πάνω σε δικές μου επιλογές από μια ζωή που δε μου αρέσει. Είμαι σίγουρη πως τη δουλειά του πατέρα μου δε θα την εκτιμούσα και το γραφείο θα πήγαινε κατά διαόλου. Ξέρεις γιατί; Γιατί δε μου αρέσει. Τόσο απλά.
"Μπράβο σου που ξέρεις τι θέλεις, Αγάπη, εγώ όμως δεν έχω ιδέα". Σκέψου. Ας υποθέσουμε ότι στην Ελλάδα μπορούσες να δουλέψεις επάνω σ' αυτό που σπούδασες. Τι θέλεις να κάνεις κάθε μέρα; Ποια θες να είναι η καθημερινότητά σου για την υπόλοιπη ζωή σου; Δεν ξέρεις; Ε ξεκίνα από αυτά που σίγουρα ΔΕ θέλεις. Αν δε θες να βλέπεις κάθε μέρα παιδιά, μην πας στο Νηπιαγωγών, ούτε το Παιδαγωγικό. Αν δε θες να περνάς τιμολόγια, μην πας Λογιστική. Διάγραφε μία-μία τις σχολές και θα καταλήξεις σιγά σιγά σ' αυτές που σ' αρέσουν περισσότερο. Μην πας με το σκεπτικό "μ' αρέσει αυτό, αλλά στην Ελλάδα δεν υπάρχει". Μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο, θα σου παρουσιαστούν ευκαιρίες που δε φαντάζεσαι τώρα. Θα πας erasmus, θα πας σε σεμινάρια, συνέδρια, θα γνωρίσεις κόσμο που θα σου προσφέρει ευκαιρίες, είτε εντός, είτε εκτός Ελλάδος. Μην προδικάζεις καμία κατάσταση.

Βγάλε για λίγο τον παράγοντα "επαγγελματική αποκατάσταση" λοιπόν και σκέψου τι θες πραγματικά να κάνεις. "Δεν ξέρω", θα μου πεις και θα 'χεις δίκιο. Λες και σ' ενημέρωσε κανείς για τις σχολές, λες και ξέρεις πώς είναι το πανεπιστήμιο και πώς λειτουργεί. Όταν δεν ξέρεις τι θέλεις, το πιο πιθανό είναι ότι θα μπεις σε μια σχολή τυχαία και δε θα σου αρέσει.
Ένα είναι το σίγουρο με τις σχολές. Σχεδόν ποτέ δεν είναι όπως τις περιμένεις, όπως τις βλέπεις να φιγουράρουν στο μηχανογραφικό σου με τους τίτλους τους. Μπαίνοντας σε μια σχολή, είτε σου αρέσει το αντικείμενο σπουδών της, είτε όχι, λίγο πολύ θα διαταραχτούν οι προσδοκίες σου. Ή θα βρεις περισσότερα απ' όσα περιμένεις, ή θα απογοητευτείς λίγο έως πολύ. Κι αυτό γιατί κανείς δε σου είπε πώς να ψάξεις τι σχολή να δηλώσεις. Ψάξου μόνος σου λοιπόν, μπες στις σελίδες των σχολών που θεωρείς ότι μάλλον σ' ενδιαφέρουν και δες τους οδηγούς σπουδών, τα προγράμματα, τα εργαστήρια (αν υπάρχουν), ακόμη και τα μεταπτυχιακά που προσφέρονται. Ψάξε τα επαγγελματικά δικαιώματα στο ίντερνετ. Καμία σχολή δεν είναι μόνο ο τίτλος της. Το "πέρασα Αρχιτεκτονική" δε σημαίνει τίποτα αν τελικά πας και δε σου αρέσει ούτε ένα μάθημα.

Αν πάλι είσαι σε μια σχολή που δε σου αρέσει, ξαναδώσε πανελλήνιες, ή αν έχεις το κουράγιο να περιμένεις, πάρε το πτυχίο και δώσε κατατακτήριες. "Και πού να ξέρω τι μ' αρέσει", θα μου πεις κι εσύ. Ξεκίνα από το τι ΔΕ σου αρέσει. Σίγουρα η σχολή στην οποία βρίσκεσαι τώρα. Οι παρόμοιες μ' αυτήν; Περισσότερο; Λιγότερο; Γράψ' τα σ' ένα φύλλο χαρτί, κάνε σύγκριση, βάλε προτερήματα και μειονεκτήματα. Όταν ξέρεις ότι αυτό που κάνεις δε σε ευχαριστεί, άλλαξέ το. Δε θα αρχίσει να σου αρέσει την επόμενη μέρα ξαφνικά. Προσάρμοσε τις επιλογές σου ρεαλιστικά.
Περισσότερο απ' όλους όσους αλλάζουν σχολές, παραδέχομαι αυτούς που πηγαίνουν από ΑΕΙ ή ΤΕΙ σε ΙΕΚ ή γενικότερα σε κάτι πολύ πιο πρακτικό. Εκείνοι να δεις κράξιμο που τρώνε που αφήνουν τα πτυχία και τα μεγαλεία (ποια μεγαλεία;) για να πάνε να κάνουν κάτι τόσο "ταπεινό". Καθόλου ταπεινό, σε πληροφορώ. Άμα είσαι στη Φιλολογία και δεν αντέχεις τα αρχαία και τα λατινικά, αλλά είσαι τζιμάνι στο να φτιάχνεις νύχια, τι κάθεσαι; Μη ντρέπεσαι να το πεις, μη ντρέπεσαι να το κάνεις.

Το σίγουρο είναι πως θα έχεις πολλούς ανθρώπους στο πλάι σου και πολλούς απέναντί σου. Θα σου πω κάτι. Γράψε τους δεύτερους. Δική σου ζωή είναι εν τέλει. Καταλαβαίνεις; Δική σου.


Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

Εκείνη... και ο Χρόνος. Μόνο.


Σήμερα ήταν μια μέρα γεμάτη από άγχος για το διάβασμα και τις εξετάσεις.
Σε τρεις βδομάδες πανελλήνιες.
Δεν ξέρω αν θα 'πρεπε να χαίρομαι ή να λυπάμαι που θα βγάλω το πολυπόθητο τυπωμένο εισιτήριο για την ανεργία.
Τέλος πάντων, η μέρα είχε αυτό το ηλίθιο συναίσθημα του άγχους των εξετάσεων. 
Είχα κανονίσει όμως να πάω για καφέ νωρίς το μεσημέρι, για να ξεσκάσω λίγο. 

Ξεκίνησα στην ώρα μου, με γρήγορο βήμα. Περνώντας το δρόμο απέναντι από το σπίτι μου μια ηλικιωμένη κυρία, που μένει δύο πολυκατοικίες πιο δίπλα, μπήκε στο δρόμο μου και μου είπε μια φράση που δεν κατάλαβα πολύ καλά. Κάτι σαν "είδα κοπέλα και λέω θα πηγαίνει στο ψιλικατζίδικο". Δεν έβγαζε νόημα.
"Πώς είπατε;"
"Λέω... Χθες δεν ήταν του Αγίου Γεωργίου;"
"Ναι, χθες ήταν", της είπα ευγενικά.
"Έχασα την ταυτότητά μου και πήγα να μου βγάλουν καινούρια, αλλά ήταν τόσο αγενείς... Στην αστυνομία πήγα; Δε θυμάμαι... Εκεί δεν πάμε άμα χάσουμε την ταυτότητά μας;"
"Ναι, εκεί πάμε." 
"Ε, κορίτσι μου, δε μπορείς να φανταστείς πόσο αγενείς ήταν..."

Μετά άρχισε να μου λέει για τη σύνταξη που της έκοψαν, ότι δεν της φτάνουν τα λεφτά για να φάει, ότι αυτό το κράτος μόνο να ζητάει λεφτά ξέρει... Κουνούσα καταφατικά το κεφάλι μου, χωρίς να πολυκαταλαβαίνω γιατί με είχε σταματήσει στη μέση του δρόμου και μου τα λεγε. 
Η πρώτη μου εντύπωση ήταν ότι είχε άνοια, Αλτσχάιμερ ή κάτι τέτοιο και θα με ρωτούσε πού μένει. Ήμουν έτοιμη να της δείξω που είναι το σπίτι της και να τελειώνει η ιστορία. Κι όμως, Εκείνη τα είχε τριακόσια. Δεν είχε άνοια, ούτε Αλτσχάιμερ. 

Κι αυτό άρχισα να το καταλαβαίνω όταν το θέμα ξέφυγε από την καθημερινότητα και άρχισε να μου μιλάει για τους γάμους της. Είχε παντρευτεί δυο φορές και έμεινε χήρα και τις δύο, χωρίς να προλάβει να κάνει παιδιά. Μόνο την αδερφή της είχε στον κόσμο κι εκείνη πέθανε πριν ένα χρόνο περίπου. Είχα δει το κηδειόχαρτο στη γειτονιά, αλλά ούτε είχα δώσει σημασία. Ένας ακόμη θάνατος, για όλους εμάς. Η καταδίκη της μοναξιάς για Εκείνη. Τα καταγάλανα μάτια της έκρυβαν πολλά μυστικά, που ποτέ δεν είχα την περιέργεια να μάθω. Τι μ' ένοιαζε; Δικά μου ήταν τα προβλήματα; Εγώ είμαι νέα, έχω όλη τη ζωή μπροστά μου... Με τα προβλήματα της τρίτης ηλικίας θα ασχολιόμουν;

Η ιστορία της ζωής της ξεδιπλωνόταν μπροστά μου, χωρίς καν να έχω πει λέξη. Ξαφνικά σταμάτησα να νιώθω ότι με καθυστερεί.
Είχα απορροφηθεί τόσο πολύ από την ιστορία της, που όταν το τηλέφωνο χτύπησε άργησα να το καταλάβω και να απαντήσω.

"Με συγχωρείτε", της είπα και πριν προλάβω να το σηκώσω, με χτύπησε στον ώμο και μου είπε μ' ένα μεγάλο χαμόγελο ευγνωμοσύνης "σ' ευχαριστώ που με άκουσες".
"Να είστε καλά...", πήγα να πω, ενώ είχα ήδη σηκώσει το τηλέφωνο. Οι λέξεις μου έλιωσαν πριν τελειώσω τη φράση. Γύρισα πίσω να την κοιτάξω κι έφευγε ήδη προς το σπίτι της. Δε βιαζόταν να φτάσει. Δεν την περίμενε κανείς. Στη ζωή της οι πρωταγωνιστές ήταν πλέον δύο. Εκείνη. Και ο χρόνος. Μόνο. 

Δεν προσπαθώ να βρω λέξεις για να εντυπωσιάσω, ούτε να συγκινήσω. Ούτε καν να κινητοποιήσω θέλω. Αν και θα πρεπε. 
Αυτή είναι η πραγματικότητα...
Δεν είναι άδικη η ζωή, δεν το πιστεύω αυτό. Όσα σου δίνει, τόσα σου παίρνει.
Αλλά είναι εκείνο το βλέμμα της που δε μπορώ να βγάλω με τίποτα από το μυαλό μου.
Είναι εκείνο το "ευχαριστώ που με άκουσες" που με κάνει να νιώθω τόσες τύψεις. 
Τύψεις που ξέχασα να είμαι άνθρωπος...

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Μη συμβιβάζεσαι με τον συμβιβασμό!

Όσο τα 18 πλησιάζουν και προσπαθώ να προετοιμαστώ ψυχολογικά, κάτι μου λέει πως η αλλαγή δε θα έρθει από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά το έδαφος έχει αρχίσει ήδη να προετοιμάζεται. Σκέφτομαι αλλιώς. Αλλά δε μου αρέσει αυτό το αλλιώς. Είναι ένα συμβιβασμένο "αλλιώς", ένα αλλιώς που δε χωράει τις ελπίδες και τα όνειρά μου.

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή που ανυπομονούσα να μεγαλώσω. Από τα 5 στα 7, από τα 7 στα 9, απο τα 9 στα 12, από τα 12 στα 15, από τα 15 στα 18. Και τι κατάλαβα τώρα; Βλέπω σιγά σιγά τον εαυτό μου να "καταλαγιάζει", τις σκέψεις μου να ανάβουν απότομα σαν σπίρτα όπως παλιά κι έπειτα να σβήνουν μέσα σε δευτερόλεπτα. Γιατί δεν πιστεύω πλέον στο ανέφικτο. 

Κι αν δεν πίστευα τόσο καιρό πως μπορώ να αλλάξω τον κόσμο, θα προσπαθούσα έστω και λίγο; Δε νομίζω. Τα παιδιά έχουν αυτό το προτέρημα. Πιστεύουν ότι όλα μπορούν να γίνουν, γι' αυτό και προσπαθούν να τα καταφέρουν, με τον τρόπο τους κάθε φορά. Οι ενήλικες αντίθετα, έχουν γνωρίσει πίκρες και απογοητεύσεις που καταρράκωσαν τα παιδικά τους όνειρα, γι' αυτό σταμάτησαν να ονειρεύονται. Για να προστατέψουν τον εαυτό τους από την απογοήτευση.




"Είναι καλό να ωριμάζεις και να βλέπεις τον κόσμο όπως πραγματικά είναι", λένε.

Όμως αυτή η ωρίμανση και η συνειδητοποίηση πως ο κόσμος είναι εντελώς ανίκανος να αλλάξει με κάνει να αποθαρρύνομαι και να σβήνω τα όνειρά μου από το χάρτη ένα προς ένα, προσπαθώντας να βρω κάτι εναλλακτικό. Όμως το όνειρο είναι όνειρο. Δε συμβιβάζεσαι με κάτι λιγότερο από αυτό που αξίζεις, αυτό δεν έλεγα εγώ

Κι όμως μου είναι δύσκολο να πιστέψω, να βρω κάτι να πιαστώ για να ονειρευτώ. Αυτό το κάνουν μόνο τα παιδιά. Γι' αυτό και είναι τα μόνα που μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Μπορώ λοιπόν να μείνω για πάντα παιδί;

Δεν παραιτούμαι. Όχι ακόμη. Δε θέλω να αφήσω τον εαυτό μου να συμβιβαστεί με όλα αυτά που ο κόσμος θεωρεί δεδομένα. Θέλω να ονειρευτώ λίγο ακόμα...
Να ερωτευτώ αφήνοντας τον εαυτό μου ελεύθερο, χωρίς να φοβάμαι μην πληγωθώ.
Να τρέξω, να παίξω, να γελάσω σαν παιδί, χωρίς να με νοιάζει το αύριο...
Να φωνάξω, να διαμαρτυρηθώ, να αντιδράσω ακόμα κι αν δεν καταφέρω να αλλάξω ουσιαστικά τίποτα.
Να πάρω κάτι από το όνειρό μου για να μην ξεχάσω ποτέ πως είναι να είσαι παιδί, να έχεις όνειρα και να πολεμάς γι' αυτά.


"Είσαι ακόμη νέα, το αίμα σου βράζει".

Δίκιο έχεις, μαμά. 

Μόνο που φοβάμαι πως κάποιος χαμήλωσε τη φωτιά. 


Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Η δολοφονία ξεκινάει με "Α"...

Αν στο έτος 2010 που βρισκόμαστε, η ελευθερία λόγου και η μάχη για την αλήθεια είναι λόγοι για να βρεθείς με 15 σφαίρες φυτεμένες στο σώμα σου, τότε πολλοί θα προτιμούσαν να σωπάσουν και δε θα είχαν άδικο.

Μου έλεγαν παλιότερα "γιατί δε γίνεσαι δημοσιογράφος;" και τους έλεγα "γιατί δε θέλω να μπω σ' ένα βρώμικο κύκλωμα". Δε θα ήθελα ποτέ να μεταφέρω "έτοιμες" ή "μαγειρεμένες" απόψεις. Πάντα ήθελα να μένω μακριά από κόμματα, μακριά από συμφέροντα. Απλά να εκφράζω την άποψή μου, ελεύθερα, χωρίς να φοβάμαι μήπως χάσω τη ζωή μου επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι η αλήθεια που εκφράζω δημόσια δεν τους αρέσει/συμφέρει. 

Αναστατώνεται πάλι η κοινωνία μας. Κάθε φορά που γίνεται κάτι κακό αναστατώνονται όλοι. Βλέπεις αναρτήσεις στα blogs, status updates στο facebook και στο twitter, χαμός στην τηλεόραση (για το τελευταίο δεν είμαι και πολύ σίγουρη, αφού έχω να δω τηλεόραση πολύ καιρό) και μόλις η μπόρα κοπάσει και τα σύννεφα φύγουν απ' τον ουρανό, το μόνο που τους νοιάζει είναι το dvd της κάθε τηλεοπτικής πόρνης και το καινούριο τραγούδι κάθε ξεχασμένου, σφυριγμένου και αποτυχημένου "τραγουδιστή"...


Το θέμα δεν είναι η δολοφονία σαν δολοφονία. Δεν είναι η αδικία το πρόβλημα, πότε θα το καταλάβουν επιτέλους; Ναι, είναι απάνθρωπο να αφαιρείς έτσι τη ζωή κάποιου άλλου. Ναι, είναι εναντίον των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά ο πραγματικός δολοφόνος του Σωκράτη Γκιόλια, των τριών ανθρώπων στην Marfin, του Αλέξη και όλων όσων χάνονται άδικα είναι η αδιαφορία. Η δική μου, η δική σου, όλων μας. Αυτή σκοτώνει την ανθρωπότητα και στρέφει το μυαλό μας σε άλλες κατευθύνσεις, πιο εύκολα προσβάσιμες, επεξεργάσιμες και χωνευτές. Η άρνηση να σκεφτούμε, η άρνηση να κάνουμε τη σκέψη πράξη και την πράξη αλλαγή, αυτό φταίει.

Αλλά το καταλαβαίνω απόλυτα. Αυτός ο ζεστός, μαλακός καναπές είναι ασυναγώνιστος... Η λύση δεν είναι να βγούμε όλοι στους δρόμους και να καίμε ό,τι βρούμε μπροστά μας. Η λύση είναι να αλλάξουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι και μετά να αλλάξουμε και τον κόσμο. Να κατανοήσουμε ποια είναι τα πραγματικά σημαντικά πράγματα στη ζωή, να διαχωρίσουμε το σοβαρό από το αστείο και το αστείο από το γελοίο, να αξιοποιήσουμε δημιουργικά κάθε λεπτό της ζωής μας και να αποφασίσουμε επιτέλους να σηκωθούμε από τον μαλακό και άνετο καναπέ και να κοιτάξουμε στον καθρέφτη τον εαυτό μας στα μάτια. Τότε ίσως αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε...


Καλή σας μέρα!
xxxDark Dreamsxxx

Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

Κοινωνία: "Ανάστατη" μεν, απρόθυμη δε...

"Ανάστατη είναι η κοινωνία του Βόλου από τα αποτελέσματα της έρευνας που πραγματοποίησε το Αντιναρκωτικό Μέτωπο σε συνεργασία με τον ΟΚΑΝΑ Βόλου, αφού, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, οι νέοι ξεκινούν τη χρήση χασίς από την ηλικία των 14 ετών, ενώ στα δεκαεννιά τους φτάνουν στο σημείο να δοκιμάσουν και ηρωίνη", διαβάζω σε μια δημοσίευση του τρωκτικού, δυστυχώς χωρίς να εκπλήσσομαι.




Το μάτι μου κολλάει στο επίθετο που χαρακτηρίζει την κοινωνία: "ανάστατη". Σαν να τους είπαν ότι σε λίγες ώρες θα εκραγεί βόμβα και θα τινάξει το σπίτι τους στον αέρα.


Δεν κατηγορώ την κοινωνία του Βόλου. Το ίδιο "ανάστατη" θα ήταν και οποιαδήποτε άλλη πόλη που θα μάθαινε ότι τα παιδιά της, οι πασάδες τους και οι κορούλες τους δοκιμάζουν ναρκωτικά στα 14. Οι χαρακτηρισμοί "πασάδες" και "κορούλες" φυσικά δεν έχουν σκοπό να υποτιμήσουν τα παιδιά, αλλά τους γονείς, οι οποίοι ευθύνονται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό για αυτή την τραγική ηλικία έναρξης ναρκωτικών ουσιών.


Αυτό που χρειάζονται τα παιδιά δεν είναι ούτε απαγόρευση, ούτε καθοδήγηση κατά γράμμα. Χρειάζονται ενδιαφέρον, αληθινό ενδιαφέρον και κατανόηση. Αλλά σε μια κοινωνία που αδιαφορεί για το ίδιο το μέλλον της, οι πιθανότητες να μειωθεί αυτό το τραγικό ποσοστό των νέων που καταφεύγουν στα ναρκωτικά όλο και λιγοστεύουν.


Ζούμε σε μια κοινωνία που το μακρινότερο μέλλον που μας ενδιαφέρει είναι το σαββατοκύριακο που έρχεται. Το κλαμπ που θα πάμε να διασκεδάσουμε, η διήμερη εκδρομή, το ξενύχτι, το ποτό. Οι νέοι δεν έχουν απλώς όνειρα. ΠΡΕΠΕΙ να έχουν όνειρα. Αν μπορείς να χαρακτηρίσεις ως "όνειρα" τα "φιλόδοξα" σχέδια των γονιών τους. Πρέπει να περάσουν στο πανεπιστήμιο, να αποκατασταθούν το γρηγορότερο δυνατόν, να "βολευτούν" στη δουλειά τους, να βγάλουν πολλά λεφτά χωρίς να κάνουν τίποτα το ιδιαίτερο και να βγουν στη σύνταξη. Α, άμα θέλουν ας κάνουν και οικογένεια. Αλλά αυτό που πρέπει να κάνουν είναι να "εξασφαλίσουν" κάθε μελλοντικό τους βήμα για να έχουν χρόνο και χρήμα να ικανοποιήσουν κάθε άπληστη επιθυμία τους. 


Ε λοιπόν, αυτό δε γίνεται. Αφήστε μας να ονειρευόμαστε, αλλά μη μας κάνετε να προγραμματίζουμε τη ζωή μας. Διδάξτε μας αξίες εφαρμόζοντάς τες πρώτα εσείς οι ίδιοι. Πώς ένα 10χρονο αγόρι θα μάθει για "ηθική" και "πνευματικό επίπεδο" βλέποντας κάθε βράδυ μαζί με τον πατέρα του την Πετρούλα; Πώς ένα κορίτσι 13 χρονών θα μάθει για "ευπρέπεια" και "σύνεση" ψωνίζοντας με τη μητέρα του ρούχα που καλύπτουν τα απολύτως απαραίτητα; Όταν οι πράξεις σας δε συμφωνούν με τα λόγια σας, μην περιμένετε να υπακούσουμε σε εσάς. Μη μας απαγορεύετε τίποτα, αλλά μιλήστε μας ανοιχτά για όλα τα θετικά και τα αρνητικά κάθε "κακιάς συνήθειας". Μην ξεχνάτε πως ο απαγορευμένος καρπός είναι πιο γλυκός και η άγνοια ή η ημιμάθεια τον κάνει περισσότερο επικίνδυνο απ' ό,τι ήδη είναι.


Τέλος, αυτή η κοινωνία πρέπει κάποτε να αρχίσει να ενδιαφέρεται και για το μέλλον που ξετυλίγεται πέρα από το κοντινότερο σαββατοκύριακο. Πρέπει να αποκτήσει συνείδηση.
Γιατί μια κοινωνία που ενδιαφέρεται για το μέλλον της, φροντίζει όχι μόνο για την παιδεία, αλλά και για όλους τους τομείς...

Λυπάμαι που κανένας δε θέλει να αφήσει το ζεστό του καναπέ για να παλέψει για το μέλλον των παιδιών του.


Καλή σας μέρα,
xxxDark Dreamsxxx